Bali 2015


Duiken in het noorden

Lieve allemaal,                                                                                         15 september '15

 

Na ons vorige verslag waren we aangekomen in Noord Bali, in het Kinaara resort. Een klein resortje met 18 hutjes en een leuk zwembad. Na ons bezoek aan de schildpaddenopvang en onze Baileys te hebben leeg gedronken aan de rand van het zwembad, hebben we heerlijk gedineerd. Buiten dat het eten fantastisch goed was, zeker de peanut-crusted tiger prawns als je het Laura vraagt, waren de mensjes bij verre de liefste die we tot nu toe in Bali hebben ontmoet (niet dat de rest niet aardig was, integendeel zelfs). We hebben uitgebreid uitleg gehad over het hele Balinese geloof: Darma teaching. Een erg interessant verhaal wat oprecht inspirerend was. We hebben geleerd over de betekenis van het gezicht, het perspectief, gevoel en oordeel. Zelfs Rowie was geinteresseerd! Vervolgens kregen we ook nog een heel lijstje met Balinese begroetingen en handige woordjes, geweldig! 

 

De nacht hebben we heerlijk geslapen, al werden we deze keer om 05:00 opgewekt door een haan met COPD. Niet getreurd en vol enthousiasme hebben we lekker ontbeten, en onze Balinese taal geoefend, waarna we naar Ocean Dreams zijn gegaan. Hier werden we heel hartelijk ontvangen door Renaud, Darek en de hele crew. Er hing al meteen een heerlijk ontspannen sfeer en alles liep heel soepel, binnen een half uur waren we op weg naar de haven. Het ritje duurde ongeveer 15 minuten en toen we aankwamen zagen we al meteen zo'n 30 bootjes liggen. Ze zagen er wat verouderd uit, maar het deed erg gezellig aan. Een horde Balinezen verkaste vervolgens alle materielen van de busjes naar de boten, een hele happening om te zien gebeuren. In het kort: totale chaos waarin iedereen een beetje aanpoot, maar alles wel keurig voor elkaar komt. Twintig minuutjes later gingen we aan boord met Darek en twee Fransen. De sfeer was erg goed, de zee kabbelde rustig en het uitzicht over de kust van Bali en Menjangan was prachtig. We hebben een half uurtje gevaren naar de eerste bestemming, mede omdat we Laura's broekje onderweg verloren...en terugvonden na een heldenactie van Darek, die haviksogen heeft volgens mij! 

 

Toen we gearriveerd waren, hadden we vrij snel onze duikpakken aan en na 10 minuten lagen we in het water. De duik zelf was waanzinnig: prachtig, helder water, waarin we zeker 25 meter konden kijken, kleurrijk koraal en talloze vissen. Er stond bijna geen stroming en dat zorgde ervoor dat we rustig konden kijken naar de nemo's, leaf scorpionfish, zeeslakken, pufferfish, kogelvisjes en nog veel meer moois. Ook het koraal kwam in alle kleuren en formaten voor en er was geen enkele andere duiker te zien buiten ons groepje. Darek nam het ook niet al te nauw, wat er toe leidde dat Laura en ik 'stiekem' even konden afdalen tot maar liefst 25m! 

Na 40 minuten kwamen we weer boven, voldaan en tevreden, maar vooral blij dat alles ook zo heerlijk liep. 

 

Nadat we aan boord geholpen werden, kregen een heerlijke lunch, Nasi Goreng voor Lau en Mie Goreng voor mijzelf, yumyum! Lau werd tijdens de lunch afgeleid door de kolonie 'streepjesvissen', die naar eigen zeggen aan haar teen kwamen sabbelen, juist ja.. 

Dit leidde ertoe dat mevrouw binnen 10 minuten aan het snorkelen zonder snorkel was. Hysterisch blij over de prachtige visjes heb ik haar stiekem een klein beetje uitgelachen met de rest van de boot. Niets zeggen hoor, dat weet ze nog niet! 

 

Na 1,5 uur begonnen we met de tweede duik, bij de Tempel Wall. Al verwend door de eerste duik, werden we toch nog verrast door de misschien wel nog mooiere onderwater wereld tijdens deze duik. Anemonen die uit paarse bollen groeiden met daarin heel veel en leuke clownfishes, een doorzichtige slak, een mega kogelvis, een hele dikke zeester en.. Laura's eerste (3!) lionfishes! Leuke bijkomstigheid was dat we ook deze duik tot 23 meter zijn afgedaald, goed voor de ervaring dus. 

 

Na de tweede duik hebben we weer een fijn boottochtje terug gehad, waarin we onze bruintinten nog iets hebben bijgewerkt en genoten hebben van de uitzichten. Eenmaal aan land werden we na even wachten op de andere boot weer teruggereden naar het Ocean Dreams gebouwtje. Een topdag tot zover! Bij aankomst hebben we de logboekjes ingevuld, een Bintang Radler gedronken, en even lekker gekletst met de andere mensen van de duikschool. Dit aangezien we nog een uur zouden wachten totdat onze grote vriend Wayan ons zou komen ophalen. Om 16:00, de afgesproken tijd met Wayan, was onze grote vriend echter niet aanwezig. Na een korte whatsapp conversatie werd duidelijk dat koning Flapdrol nog niet in de buurt was. Gelukkig kenden de mensen van de duikschool het halve dorp, wat ertoe leidde dat er snel een andere chauffeer beschikbaar was. Uiteindelijk hebben we tot 16:45 gewacht op onze klaploper, die nooit verschenen is. Daarom zijn we toen met de andere chauffeur en een jongen van de duikschool meegegaan. De prijs was weliswaar iets hoger, maar nog steeds goedkoper dan de gemiddelde taxi-rit naar het lokale winkelcentrum in Nederland, dus we hadden niet te klagen. De rit naar Tanah Lot duurde ongeveer 4 uur, ook omdat we soms een verkeerde afslag namen. De heren voorin hebben meerdere malen hun excuses aangeboden en leken vereerd dat ze ons mochten vervoeren op zo'n lange rit. Erg leuk, ze haalden zelfs een fleswater bij de lokale winkel voor ons. 

 

Toen we uiteindelijk bij het resort aankwamen zijn we nog even verdwaald op het terrein, aangezien we de golfbaan opgereden waren in plaats van de hotel oprit (ja zo uitgestrekt is het hier). De jongens voorin hadden geen idee wat dit allemaal voor moest stellen.. 

Om 21:00 liepen we uiteindelijk de lobby binnen. Op mijn telefoon had ik nog wat appjes van Wayan gehad. Om 17:15 beweerde hij dat het 15:15 was en dat we op hem hadden moeten wachten, hij vond ons niet aardig, of zoals hij het zelf verwoordde: 'You not prendly'. Ik weet niet hoe hij op de tijden kwam, maar de tijden die hij noemde komen overeen met de tijdzone van India, hij zal dus een ommetje gemaakt hebben. Ach, maakt ook niet uit, we waren veilig in Tanah Lot. Uitgehongerd zijn we gaan eten, hebben we nog even gedouched en zijn we daarna lekker gaan slapen. 

 

Vandaag waren we wederom vroeg wakker en hebben we de dag aan het zwembad doorgebracht. We hebben met de GoPro nog wat leuke glijbaan filmpjes opgenomen, een potje volleybal met twee aardige Fransen gespeeld, lekker gegeten en in de zon gelegen. Aan het einde van de middag zijn we lekker naar de club lounge verplaatst, waar ik nog werd verrast door een heel lief chocolade taartje met een lieve tekst van Lau in chocolade geschreven. Erg lief! Ondertussen keken we naar een huwelijk dat zich op dat moment voltrok, leuk om dat ook nog eens te zien in Bali (al was het geen huwelijk van Balinezen). 

 

Na nog een korte fotoshoot en de gebruikelijke cocktails en wijntjes, hebben we bij de Sunset bar nog even gesnacked en gekaart onder het genot van live muziek. Daarna hebben we nog op een groot strandbed gelegen om naar de zee te kijken.

 

Nu liggen we lekker in bed en gaan we alweer beginnen aan de laatste nacht van deze prachtige vakantie! Morgen gaan we nog even onze bruintinten verfijnen en om 17:40 Nederlandse tijd vliegen we naar Dubai. Donderdag om 13:15 zullen we dan weer in ons kikkerlandje zijn, dat zal wel flink wennen worden met het weer. 

 

Wij gaan nu lekker slapen en wensen jullie nog een hele fijne avond! Tot snel in Nederland! 

 

Liefs, Rowan (en Lau).


Genieten, genieten, genieten :)

Lieve allemaal,                                                                                         14 september '15

 

Daar zijn we weer! Een aantal dagen gewacht met schrijven zodat we weer een hoop konden vertellen. 

 

Na het vorige verslag hebben we het prachtige five elements achter ons gelaten en zijn we na een heerlijk ontbijt en een emotioneel afscheid met Wazalsky, opgehaald door Wayan, onze taxi chauffeur. Een mooi zilver busje wat zogenaamd voor 7 personen moet zijn, waarschijnlijk wanneer je opgestapeld zou zijn anders gaat dit echt niet passen. Wayan, een ietwat verlegen bestuurder die ons keurig naar onze eerste bestemming heeft gebracht, de familie tempel! Na een kleine uitleg over de Chinese draak Pogo (of iets in die richting), liepen we door naar de meest prachtige, fantastische, adembenemende rieten daakjes en torentjes die volgens Rowan allemaal echt niet op elkaar lijken maar waar laura overtuigd is dat het bijna allemaal dezelfde zijn. We liepen naar binnen en Laura moest naar de wc, zoals overal ter wereld stond er bij de vrouwen wc een rij die langer was dan de Chinese muur. Omdat we dachten dat we de goden misschien boos zouden maken is Laura maar niet naar de mannen wc gegaan en heeft zij keurig gewacht op haar beurt. Vervolgens hebben wij in sneltrein vaart zonder gids, Wayan bleef gezellig naast de tempel wachten tot wij klaar waren, de tempel bezocht. Overal (voor de verandering) duizenden chinezen met duizenden sefiesticks en go-pro's die ze vasthielden alsof het een heilig voorwerp was. De tempel konden we helaas niet in, dit hadden we gelukkig nog niet meegemaakt (lees het sarcastische tintje in deze zin), dus we zijn om de waanzinnige tempel heengelopen. Na deze weerzinwekkende (Rowans woordkeuze) bezienswaardigheid, zijn wij op de terugweg gegaan. Binnen een kwartier stonden we weer bij Wayan die even licht in paniek leek hoe hij met zo'n stel als ons in hemelsnaam 8 uur moest gaan vullen. Vervolgens zijn we naar een koffie plantage gereden, dit was oprecht leuk! We werden hier enthousiast ontvangen door iemand waarvan we de moeilijke, Balinese naam niet meer kennen, hij heeft ons rondgeleid door de plantage en hij heeft ons geleerd hoe er Luwak koffie wordt gemaakt. Zielige beestjes die lijken op wezels en gevangen worden wanneer ze nog maar klein zijn. Die beestjes worden losgelaten, schijnen de lekkerste koffiebonen op te eten en door de spijsvertering schijnt dat (na bewerking) de lekkerste koffie van Bali te worden. Na de rondleiding konden we gaan zitten aan schattige picknick tafels tussen de plantage. Hier kregen we (allemaal gratis) een proeverij van thee en koffie. Van gingertea tot kokosnootkoffie, tot Rose tea tot Bali cacao koffie. Erg apart maar lekker. Als kers op de taart konden we voor 50.000 euro (uh roepia sorry), Luwak koffie proberen. Zo rijk als we zijn bestelde we 10 kopjes en hebben we getrakteerd aan alle werknemers van de plantage. Nee grapje, we hebben 1 kopje geproefd in de trend van het culturele erfgoed van Bali. Een lekker kopje maar niet meer dan een veredelde (Rowans woordkeuze) espresso. 

 

Na de plantage was het tijd voor onze lievelings hobby: eten. We zouden naar een heerlijk restaurantje gaan met uitzicht op de rijstvelden in Pacung. We werden verwelkomt door twee chagrijnige Balinezen die voor het eerst geen namasté voor ons deden. We werden nog net niet neergegooid op onze stoelen. We kregen wel een tafeltje met uitzicht. Leuk was, dat het uitzicht vooral gekenmerkt werd door een prachtige hijskraan die zich pal voor de rijstvelden bevond. Jullie begrijpen dat we hier de mooiste foto van de vakantie hebben kunnen maken, we kunnen in ieder geval van de Bucket list afstrepen dat we grootste hijskraan ooit in ons leven hebben gezien. Het eten was in lijn met het uitzicht. Stalen loempia's, lauw en taai eten. Zo lekker als dat we afgelopen dagen hebben gegeten hier, zo vies was dit. Maar ach, we moesten door. Met veel tegenzin hebben we iets naar binnen weten te hijsen en opnieuw stonden we na een kwartier weer bij Wayan. 

 

Onze volgende bestemming was de Bedugul water tempel. De tempel was, volgens Rowan, natuurlijk weer heeeeeeeeeel anders dan de vorige, maar het enige verschil wat Laura zag was dat deze in het water stond, wauw. Vergezeld door een horde aan chinezen die het geluid konden produceren van een chimansee met COPD, hebben wij geprobeerd toch wat mooie plaatjes te schieten. Het statief stond, Oke, niet heel handig van ons, midden op het pad en toen we eindelijk het juiste moment hadden gevonden vonden de mini chinezen COPD chimpansees het leuk om gewoon door de foto te lopen. Niet 1, niet 2, niet 3 chinezen, maar half China deed hier aan mee. Na een kwartier fotograferen en bijna 3 keer in ons broek te hebben geplast zijn we, zo melig als we waren de beelden tuin in gegaan. Hier hebben we zo ongeveer ieder heilig dier wat Indonesië kent, met respect uiteraard, bereden en omarmd. Springen bij de kikkers in kikkersprong, klimmen op de tijgers, beertje rijden, liggen op het everzwijn, chillen met de zebra's en sierlijk en stoer doen met de gazellen. Dit keer na ongeveer een uur teruggelopen naar Wayan die weer wat kon ademhalen. 

 

Hierna zijn we doorgereden naar de mooiste Jatiluwih rijstvelden. Dit was wel echt heel mooi. Een typisch Indonesisch beeld met allemaal sawa's die wijd om ons heen verspreid lagen. We hebben hier mooie foto's genomen, en even lekker rondgekeken. Na 20 minuutjes zijn we weer in de auto gestapt waar we richting het zuiden zijn gereden, op weg naar Tanah Lot. Na nog een goed uurtje rijden, kwamen we aan bij onze laatste bestemming van die dag. Ons hotel, wat aan de kust ligt, was niet direct zichtbaar aangezien het was voorzien van een oprijlaan met de lengte van Amsterdam tot aan Parijs. Eenmaal aangekomen bij de voordeur werden we opgewacht door de man met de gong. De deur werd voor ons open gedaan en er werd twee keer op de grote gong geslagen zodat het hele resort wist dat er twee nieuwe gasten waren aangekomen. Onze backpacks hoefde we niet meer naar om te kijken en we konden gelijk doorlopen naar de receptie. Onderweg begonnen twee mannetjes te klingelen op beide hun eigen xylofoon, speciaal voor ons. Bij de receptie hebben we een 'kleine' upgrade genomen naar een club room met oceaan en zwembad uitzicht en een bijna all inclusive pakket en toegang tot de Pacific Club Lounge. We kregen beide een mooi geel bloemetje in ons haar, dit stond vooral Rowan erg mooi, en een welkoms drankje. We werden netjes begeleid naar onze kamer, 531. Voor de verandering een erg vervelende kamer met een erg vervelende badkamer en uitzicht. Nadat de backpacks werden bezorgd zijn we naar beneden gegaan om te genieten van de eerste faciliteiten van ons club membership. Anderhalf uur lang, onbeperkt cocktails lurken. We hadden erg veel gegeten die dag (maar niet heus) dus de cocktails sloegen met de heerlijke warme temperatuur van 28 graden best wel goed in. Rowan, zo zat als een kanarie, Laura zo zat als een kleine kanarie, en met enige moeite hebben we ons weten te verplaatsen naar het amfitheater. Hier hebben we lekker slecht gedaan en voor het eerst niet Indonesisch gegeten, frietjes besteld en kunnen genieten van het laatste kwartier van Madagaskar 3, 4 of 6, geen idee welke het was. Rowan zag alleen vliegende pinguïns en Laura zag 3 zebra's in plaats van 1 (grapje, ze zag er maar 2). Na ons culinaire, maar prachtig binnen het budget passende diner, lagen we om 21:45 uitgeteld en waarschijnlijk luid snurkend in bed. 

 

De volgende ochtend waren we om 05:30 klaar en klaar en klaar en klaar en klaar maar weer wakker. Waarschijnlijk gaat Laura zich hier weer schuldig om voelen als de wekker over twee weken op dit tijdstip gaat maar voor nu was het eigenlijk niet heel erg. Na nog een klein beetje gedoezeld te hebben zaten we om 07:30 te ontbijten met sushi, latte macchiato's, vers gebakken eitjes en lekkere sapjes. Even later lagen we bij het ook zo vervelende uitgestrekte zwembad. De glijbaan was de vorige avond uitgebreid bekeken en deze moest natuurlijk worden getest. Als een klein kind stonden we tussen de kleine kindjes in de rij en zijn we zo'n 10 keer op alle mogelijke (en vooral niet toegestane) manieren van de glijbaan afgegaan.

Geweldig! De rest van de dag hebben we liggen bruin bakken en gekeken hoe een stel mislukte chinezen een poging deden om het paralympisch record schoonzwemmen probeerde te verbreken. In een zwembad van 1.20 diep. Met uitgebreide duikbrillen, zwemkapjes, onderwater nep go-pro's, en overdreven badpakken gaven ze elkaar zwemles en wilde ze graag aan de rest van de wereld laten zien hoe slecht de zwemles in China wel niet moet zijn. We hebben ons stuk gelachen. In de middag hebben we genoten van de afternoon tea en afternoon canapés en begin van de avond opnieuw van de onbeperkte cocktails en avond canapés. Allemaal alleen voor club members uiteraard. We hebben gegeten in het vis restaurant. Lau heeft een lekkere zalm filet gegeten terwijl Rowan zichzelf bijna heeft vermoord met de graatjes van een Barramundi vis. Verder was het wel lekker hoor :)! 

 

De volgende dag (gister) was Laura's lieve pappa jarig! We hebben hem 46 keer toegezongen via FaceTime (nee 1 keer, maar wel gezongen!) en we hebben tijdens de afternoon tea marijk geholpen met het noodplan voor het aquarium met onze geliefde schildpadjes erin, deze was lek maar door goed handelen van alle partijen is dit ter nauwer nood (Rowans woordkeuze, geen idee waarom hij dit erin wilt), goed opgelost! Pappa's cadeautjes kreeg hij in onze nacht (hun avond), maar pap, we hebben veel aan je gedacht! <3 

 

Tijdens de cocktails werden we zoals afgelopen dagen ook, vergezeld door Henk met Joop (een soort van Balinese duiven), Tom en Jerry (de huis muizen) en zelfs de over, overgroot vader met morbide obesitas (wij wisten niet dat dit kan bij een karper maar het kan echt), van Wazalsky. Aan het eind van de middag hebben we nog een fotoshoot gemaakt, waar mevrouw het presteerde om wederom met haar poezelige voetjes in een doorn te stappen, maar hebben we uiteindelijk wel mooie foto's kunnen maken van de zonsondergang en de Tanah Lot tempel. We zijn daarna vroeg gaan slapen. 

 

Vandaag zijn we 4 uur met de auto en met Wayan naar het noorden gereden. Wayan wordt volgens mij met de dag stiller maar we hebben ons prima weten te vermaken, wij zijn namelijk geen seconde stil. Met Wayan zijn we nog naar het Bali national park geweest, dit scheen ook helemaal fantastisch te zijn, nou, dit viel dus goed tegen haha. Twee nonchalante Balinezen gingen ons eens even uitleggen wat er te zien was. Bij de apen (waarvan we al een heel leger langs de weg hadden gezien) waren we al enigszins afgehaakt en de koeien, marmotten en herten hebben we vorig jaar al in veelvoud en in betere mate kunnen aanschouwen. Daarnaast was het erg droog en extreem warm wat hiken op onze slippers nou niet echt aantrekkelijk maakte. We zijn via de hobbelige achtbaan weg weer door gereden richting het Kinaara resort. Een schattig, klein resort maar opnieuw heel mooi. De mensen zijn super lief en we werden vriendelijk ontvangen met een bloemenkrans, het bekende koude doekje en een welkoms drankje. En dat allemaal ondanks dat we maar 1 nachtje blijven slapen hier. Iedereen is super lief maar dit zijn toch de liefste en schattigste balineesjes van Bali tot nu toe. We verblijven in een hutje, met opnieuw een buitendouche, die praktisch aan het zwembad ligt. Buiten horen we haan kraaien dus we zullen morgen ochtend in ieder geval niet te laat zijn voor het duiken. Na een lekkere lunch zijn we vanmiddag eventjes naar de schildpadden opvang gelopen, welke op ongeveer een kwartiertje afstand ligt. Het schildpadden verblijf was leuk om even te zien maar verder niet extreem bijzonder. De schildpadjes worden pas in oktober uitgezet en dit is jammer aangezien we er toch een beetje op gehoopt hadden dat dit misschien wel snel kon. Er zat een hele grote schildpad, genaamd buddy, in een te klein hokje. Wel zielig. Zonde van alle ruimte die ze beschikbaar hebben, je kan er echt wat leuks van maken daar. Daarna zijn we nog even doorgelopen naar de duikschool waar we (in tegenstelling tot bij de schildpadden opvang) hartelijk werden ontvangen door Renaud waar we morgen mee gaan duiken. Het duiken schijnt in het noorden van Bali prachtig te zijn dus dit gaan we morgen met eigen ogen beleven. Zojuist hebben we nog even lekker bij de Poolbar in het zwembad aan de baileys gezeten en straks gaan we nog even lekker dineren. Daarna vroeg naar bed want morgen begint de echte pret! 

 

(En dat rijmt). Voor nu allemaal nog een fijne dag en we spreken jullie snel weer! 

 

Kusjes, knuffels en de rest, 

Geschreven door ons allleeeeebeeeeii! 

 

P.s. Vanwege de WiFi hebben we dit verslag pas 14/9 kunnen uploaden, het verslag vanaf 13/9 in de avond volgt dus nog, deze is van de eerdere dagen zoals jullie gelezen hebben :)


The great Wazalsky

Lieve allemaal,                                                                                         9 september '15

 

Weer even een update vanuit het zonnige, relaxte Bali. Vanavond is de laatste avond in ons heerlijke 'hutje' in Ubud. Morgen gaat de vakantie verder richting onze laatste bestemming aan de westkust in Tanah Lot. De afgelopen dagen hebben we volop kunnen genieten van het mooie weer. 

 

Twee dagen nadat Lau haar PADI had binnen gesleept, hebben we de omgeving van Ubud verkend. Rond het middaguur zijn we met de shuttleservice met daarin onze vriend Putu naar het stadscentrum gereden. Ietwat opgepropt tezamen met onze mede resortbewoners, 2 gezellige Vlaamse heren en een Frans stel, pasten we net in de auto van Putu, waar we na zo'n 20 minuten opgevouwen te hebben gezeten, gelukkig zonder kleerscheuren weer uit klommen. Vervolgens hebben we ons een weg gebaand door de drukte van Ubud. Hier kwamen we tal van kraampjes met toeristische en artistieke goedjes tegen. Na Lau meerdere malen tussen de boeddhabeeldjes en lappen stof vandaan geplukt te hebben, vervolgden we onze weg naar het meer culturele erfgoed. Eerst passeerden we wat typische Balinese tempeltjes, terwijl we meerdere malen taxi aanbiedingen af moesten slaan (volgens mij leer je in Bali hoe je taxi chauffeer wordt voordat je kunt lopen, want zo'n beetje iedereen is taxichauffeur, zo lijkt het). Toen we de drukte wat uitliepen kwamen we echter snel op het pad waar we naar zochten: de Campuhan Ridge Walk, een wandeling over een heuvelrug, door de padi's, naar het oude, artistieke gedeelte van Ubud. De wandeling was erg mooi en meteen was er een verschil te zien tussen het moderne, toeristische Bali en hoe de echte Balinese mensen leven. Met hoedjes en sikkels als wadend door de rijstvelden in de bloedhete zon. 

 

Aangekomen in het oude artistieke dorpje, waar de hoofdbezigheid eieren schilderen was, hebben we heerlijk gelunched met een goede liter Bintang bier en een prachtig uitzicht op de rijstvelden. Al met al best lekker voor een paar euro. Later die middag zijn we, ietwat gehaast, teruggewandeld richting Ubud om onze shuttle richting het hotel te halen. Dit ging net aan goed, omdat Lau op de terugweg nog wel eens verdwaalde in een of andere toeristisch winkeltje. 

 

De volgende dag was het dan zover: het duiken naar mantaroggen stond op het programma. Om 06:45, ja zo vroeg, werden we opgehaald door duikschool Joe's. Na een flinke rit richting het zuiden en een korte meeting bij de duikschool reden we rond 08:00 naar het strand. Met vier andere duikers en twee instructeurs gingen we aan boord van een klein bootje, waarna we vertrokken richting Manta Point. De zee was behoorlijk wild en de tocht opzich was een ervaring. Het is een beetje te vergelijken met de wildwaterachtbaan in de Efteling, maar dan op grote schaal. Onderweg zagen we hoe de wilde zee tegen de rotswanden van het eiland Nusa Penida knalde en hoe de hoge golven de horizon aan het zicht onttrokken. Achter ons zagen we Mount Agung (Bali's hoogste vulkaan) opreizen in de wolken, al met al een heerlijk tochtje.

Het leek allemaal uit te lopen op een perfect dagje, alleen de manta's nog. 

 

Na een uur varen kwamen we aan op bestemming. Hier trokken we snel de duikspullen aan en betreedden we om en om het water met een achterwaartse koprol vanaf de boot. Eenmaal onder water was de situatie echter wat minder. Door de sterke deining van de golven was het water zeer troebel en was het zicht erg slecht. Het was ook erg koud en zwemmen ging maar gedeeltelijk, aangezien je voornamelijk overgegeven was aan de sterke deining van de zee. Hand in hand gingen we voort, opzoek naar de mantarog. De zoektocht heeft ruim drie kwartier geduurd, maar, zoals we later hoorden, was dit de eerste dag sinds april dat er geen manta gezien was. Botte pech dus. Ietwat teleurgesteld, maar blij dat we uit de wasmachine van zand en golven waren en vlak voor het einde van de duik verrast werden door de derde schildpad, klommen we weer aan boord. 

 

Vervolgens vaarden we ongeveer 45 minuten om het eiland heen naar de noordkant, waar de tweede duik plaats zou vinden (hier leefden geen manta's). De stroming was hier ook sterk maar in één richting langs een muur van koraal. Het werd dus een drift-dive. Heel relaxed zweefden we voorbij aan het prachtige koraal met daarin kogelvissen, zeeslakken en talrijke vissen in allerlei kleuren. Ondanks dat we niet gezien hadden waarvoor we kwamen, waren we toch wel blij met wat we op de tweede duik gezien hadden (en de schildpad natuurlijk). 

Tijdens de wildwaterachtbaan op de terugweg hebben we nog lekker kunnen verbranden op het dek, alvorens we na een uur weer aan wal kwamen. Terug bij de duikschool kregen we een heerlijke lunch geserveerd en iedereen leek oprecht verbaasd dat we niets gezien hadden. Lau heeft nog een gratis Joe's Gone Diving t-shirt gescoord en we hebben vervolgens afscheid genomen en zijn teruggebracht naar Ubud. Hier hebben we de avond lekker doorgebracht op het resort (voornamelijk in bad) en zijn daarna lekker gaan slapen. 

 

Vandaag hebben we een relax dag gehad. We hebben gekeken wat we nog willen doen voor de komende week en daarbuiten vooral genoten van de zon. Vanochtend hebben we lekker ontbeten en onze favoriete huiskarper Wazalsky (in de vijver in het restaurant) nog even gedag gezegd. Hier ben ik er ook achter gekomen dat je karpers beter geen appel kunt voeren. We hebben ongeveer 10 minuten vreemde blikken van mensen gehad die zo'n twintig vissen zagen spartelen om een stukje appel op te sabbelen. 

 

Verder is de dag zonder veel spanning voorbij gegaan. Lau heeft nog een adrenaline-kick gehad van het aantreffen van het naar eigen zeggen 'een spin zo groot als je hand', wat later zo groot als je duim bleek te zijn. Ik werd net nog even verrast door de gekko toen ik opweg was naar de buiten-wc. Over het formaat van deze zal ik maar niet teveel opscheppen denk ik. 

Morgen checken we hier dus uit en worden we om 10 uur opgepikt door Wayan, die ons drie tempels en wat sawa's laat zien in de omstreken en op de weg naar Tanah Lot, waar we de komende 6 nachten gaan doorbrengen. 

 

Voor nu is dit het weer lieve mensjes, we zijn blij met al jullie lieve, leuke en ook grappige reacties, dus we zien ze graag onder dit verslag verschijnen! 

 

Groetjes vanaf het zuidelijk halfrond en tot snel, 

 

Rowan (en Lau).


Love is in the ocean...

Een hele goede dag vanuit het zonnige, prachtige bali!                                    6 september '15

 

Na ons vorige verslag hebben wij weer een hoop mooie momenten mogen beleven hier. Allereerst: er achter komen dat je de gopro niet kan opladen omdat je de lader niet mee schijnt te hebben. Ik had de gopro en toebehoren uitgeleend aan een vriendin en met het terugkrijgen zat daar de lader per ongeluk niet meer in. Als een malle zijn we, toen we bijna in bed lagen, de stad weer in gegaan. Iedere surf of duik winkel zijn we ingegaan maar allemaal zonder resultaat. Uiteindelijk zagen we een kraampje met allemaal snoeren en stekkers en toen we vroegen of hij een lader had voor de gopro zei hij: "ofcourse!" Hij rommelde wat in zijn lades en ergens lag, helemaal achterin een la, een klein zwart snoertje. Hij probeerde hem op de gopro en het rode lampje begon te knipperen. Hij was onze held van de dag. Aardig moe na zo'n lange dag maar toch ook wel heel blij liepen we weer terug naar ons resort. Het tweede mooie moment: de eerste dag in de zee als open water diver leerling (haha). Om 07:00 stond ons privé busje alweer keurig op tijd op ons te wachten bij de lobby van het resort. We zijn ingestapt met onze spullen en kwamen 20 minuutjes later aan bij Joes gone diving, de duikschool. Mijn Balinese instructeur, Ezra, stond fris en fruitig op ons te wachten en hij benadrukte dat ik nog even kon relaxen. We kregen een kop thee en op de rand van het zwembad ben ik in het zonnetje een beetje wakker geworden. De duikschool stroomde langzaam vol met andere toeristen, waaronder ook een aantal Nederlanders waar we even mee gekletst hebben. Gaaf om iedereen zijn ervaringen te horen en heerlijk om met mensen te praten die dezelfde interesse delen als wij. Op de een of andere manier zijn al die duikers zo relaxt, nul haast, alles op zijn tijd en genieten van alles wat je ziet, super! Na een kwartiertje kwam Ezra naar me toe om uit te leggen wat ik allemaal moest gaan doen vandaag. Er zou nog een Nederlandse vrouw met ons meegaan die een aantal dagen voor mij het theoretische deel had afgesloten dus die zou (als ik mijn examen zou halen) gelijk lopen met mij. Zo'n miep als dat ik ben met toetsen stelde ik voor aan Ezra om mijn examen gelijk maar te maken. Ik ben chill aan een tafel in de zon gaan zitten en na 10 minuten kwam Ezra naar me toe dat we in het busje moesten gaan zitten om te vertrekken naar padang bay. De rest van het examen heb ik in de auto gemaakt en toen ik klaar was bleek ik hem met 91% ruim gehaald te hebben, het (voor mij) moeilijkste gedeelte was klaar! 

 

Zo'n 2.5 uur later kwamen we aan op de bestemming. Echt een rot end rijden maar wel door een prachtige omgeving. Overal de welbekende rijstvelden, bananenbomen, palmbomen en overal apen. Het was heerlijk weer en de duikplek lag er mooi bij. Omdat ik nog heel veel in de zee moest afronden heeft Row besloten om met een andere groep mee te duiken. Hij is op ongeveer dezelfde punten geweest maar heeft lekker zijn ding kunnen doen. De plek waar we gingen duiken lag aan een zwart strand (van een vulkaan vlakbij), en was bezaaid met duikers. Overal waren groepjes bezig met zich voor te bereiden en het sfeertje was zo relaxt. Er waren wat mensen biertjes aan het drinken, anderen waren weer druk in de weer met hun duik computer of het aankrijgen van hun wetsuit (blijft een uitdaging). We zouden afdalen vanaf het strand, hier lagen alleen allemaal grote keien die zo heerlijk wegrolde als je er overheen liep, niet heel ideaal maar het was het waard. Nadat we onze duikuitrusting hadden klaargemaakt en we ons in onze wetsuit hadden gewurmd, konden we eindelijk het water in. Aan de oostkant van de Indische oceaan met water van 28 graden en zo'n 15 meter zicht onder water, gingen we op zoek naar het USAT Liberty wreck. Een wrak van een vervoers schip van Amerikaanse soldaten in de oorlog. Het was heel erg mooi om te zien. We waren ongeveer een minuut in het water toen onze instructeur naar iets wees wat achter ons was, een Barracuda! Voor de finding nemo kenners onder ons (de tekenfilm met nemo en dori), het enge beest wat de eitjes opeet uit de anemoon in het begin van de film. Voor de niet finding nemo kenners: een groot eng beest met heel veel tanden, plaatjes zijn te vinden op google! Ik heb veel handelingen moeten doen die teveel zijn om op te noemen. Het is van navigeren onder water met een kompas, tot het op- en afzetten van je duikbril onder water, tot het uit- en aandoen van je gehele duikuitrusting, tot het maken van een noodopstijging wanneer je zuurstoffles leeg schijnt te zijn. En alles daar tussenin. Soms wel een beetje eng omdat je toch onder water bent, maar des te gaver als het lukt! Het wrak was echt heel mooi, er zwommen duizenden vissen omheen met de meest mooie kleuren en in allerlei soorten en maten. Het was mooi.

Halverwege de duik zag ik de dive master (Jolanda) die mee was met de groep van Row. Zij was makkelijk te herkennen want ze was gaan duiken zonder wetsuit. Mijn lieftallige Bollie moest dus in de buurt zijn aangezien ook hij geen wetsuit aanhad omdat deze kapot was gegaan toen ik de rits dicht wilde doen. Het pak was te klein, of Row was te groot (in breedte) maar als het aan Row ligt zal het vast door dat eerste komen. Jolanda herkende mij en wees waar Row was, hij was druk aan het filmen met de gopro. Jolanda seinde naar Row en toen naar mij maar nee hoor, ik werd niet herkend. Jolanda maakte een hartje en wees toen nog een keer naar mij, maar nee er ging nog steeds geen mini lampje branden. Toch wel fijn om te weten dat je na drie jaar samen zijn nog steeds niet wordt herkend door je eigen vriend haha. Ik besloot om maar naar hem toe te zwemmen en uiteindelijk toen ik ongeveer tegen zijn bril aanzwom herkende hij me. Het was wel heel leuk om elkaar onder water tegen te komen. 

 

Na 36 minuten zijn we weer aan land gegaan waar we een half uurtje hebben gewacht om de tweede duik te maken. Ik was 11.2 meter geweest en dat was voor die dag een persoonlijk record! We kregen de keus of we nog een keer terug naar het wrak wilde of dat we naar een plek wilde met meer koraal, we kozen voor het tweede. Coral Garden. Qua aantallen vissen en qua kleuren van de vissen nog mooier dan de eerste duik. We hebben 45 minuten gedoken met een diepte van 9.9 meter, maar ik heb nog nooit zoveel verschillende vissen bij elkaar gezien. Super mooi! Na 45 minuten zijn we weer uit het water gegaan en toen zat het er voor die dag weer op. Voldaan en met haar als touw wat vol in de klitten zat, heb ik de hele duikuitrusting weer uit elkaar gehaald en ben ik begonnen met het uittrekken van het wetsuit (uit is een nóg grotere uitdaging dan aan..). Boven het strand waren douches en toen ik heerlijk was opgefrist zijn de instructeur, de Nederlandse vrouw en ik gaan eten bij een restaurantje vlakbij. Allemaal inbegrepen en super goed eten, koken kunnen ze sowieso goed in Bali. Na drie kwartier kwam Row aangereden bij het restaurant voor met het busje en toen moesten we de hele weg weer terug naar huis. Weer terug bij de duikschool heb ik mijn duiklogboek gekregen en is er alvast een foto gemaakt voor mijn pasje. We zijn teruggereden naar het resort en hebben in Kuta gegeten en gewinkeld. Op de kamer hebben we de backpacks weer ingepakt en zijn daarna als een blok in slaap gevallen. 

 

De volgende ochtend kon ik m'n wekker wel door het raam gooien maar hey, ik zou (hopelijk) vandaag open water diver worden!! We hebben alle spullen bij elkaar geraapt en zijn met al onze tassen en backpacks naar beneden gelopen voor het ontbijt (wat overigens ook echt niet vervelend was). Alle mensjes van het resort waren alle dagen zo vriendelijk, ze lachen de hele dag door en ze lijken echt te genieten van het feit dat jij geniet. We hebben ze vriendelijk gedag gezegd en werden weer opgehaald door het busje van Joes. Vandaag zou Row wel met ons mee gaan duiken en wat ben ik blij dat hij dat gedaan heeft! De duiken waren opnieuw waanzinnig en bij de laatste duik hebben we zelfs twee hele grote schildpadden gezien, dat was het enige doel wat Row en ik samen hadden gehoopt; een onderwaterschildpad zien (het zoveelste mooie moment deze vakantie). Wat een mooie beesten. Ik heb de diepte van 17.7 meter bereikt en heb de laatste handelingen gelukkig allemaal kunnen doen. Het was heel bijzonder om samen met Row als buddy te duiken en het is mooi dat dat allemaal maar kan in die mooie onderwaterwereld. 

 

Na de duiken kreeg ik te horen dat ik het gehaald had! Eenmaal bij Joes waren er opnieuw veel duikers en mijn instructeur zei: "we have two new open water divers!" En iedereen ging klappen, een leuk moment :)! We zijn door het busje van Joes afgezet bij onze tweede bestemming. Five elements resort, een en al stilte, relaxen, niets moet, alles mag, alles kan, een buitendouche, een buitenbad met lichtjes erin, romantiek, luxe en perfectie. Ik denk dat jullie bij deze beschrijving je eigen beelden kunnen vormen. Wij genieten van alles om ons heen en komen heeeeeeerlijk tot rust in dit prachtige land! We houden jullie weer op de hoogte en tot snel :) 

 

Liefs Laura (en Rowan)


Welkom in Bali

Lieve allemaal,                                                                                         3 september '15 

 

Terwijl het bij jullie nog heerlijk vroeg in de middag is, gaan wij zo weer op zoek naar het lekkerste restaurantje om weer heerlijk Indonesisch te gaan eten. 

Eergisteren kwamen we (lokale tijd) om 21:20 (05:20 Nederlandse tijd) aan op Denpensar airport. De vluchten waren prima, alleen het slapen was een drama. Ik (Laura) heb echt geen oog dicht gedaan, Row is een paar keer weggezakt maar ook niet meer dan dat. Eenmaal aangekomen op het vliegveld waren we voorbereid op nog een aantal uur vertoeven door alle rijen die overal zouden staan. Zodra we uit het vliegtuig konden zijn we op het vliegveld naar de dichtstbijzijnde security gelopen om te vragen waar de dichtstbijzijnde ATM was (pinautomaat). Als twee jekko's zijn we hier naartoe gelopen (lees: bijna gerend) en hebben we, jawel: 1.000.000 Roepia gepind. Dit was wel weer een bucketlist ding, jammer dat het geen 1.000.000 euro was maar ach. 

 

Vervolgens zijn we bijna net zo snel als naar de ATM naar de VISA balie gelopen. De mevrouw vroeg hoelang we in Bali zouden zijn en we konden zo doorlopen tot de echte officiële mannetjes in de hokjes. We moesten even in de rij staan maar al gauw waren we aan de beurt. One by one werden er wat vragen aan ons gesteld maar uiteindelijk konden we doorlopen. De bagage lag al op de band (daar kan Schiphol een voorbeeld aan nemen bij een vliegtuig met 500 passagiers), en na de bagage controle stonden we eigenlijk binnen een half uurtje buiten de controles, super snel! Toen we bij de aankomsthal aankwamen wisten we niet wat we zagen, zo'n honderd Balinezen stonden allemaal met bordjes te roepen om degene die waarschijnlijk bij hun een taxi (of een limousine) hadden geboekt. Via via hadden we al gehoord dat je gelijk duizend opties kreeg voor een 'taksi' (zo schrijven ze dat hier in Bali), maar dat er maar 1 balie was waar je ze sowieso betrouwbaar kon boeken. Dit hebben we gedaan. We kregen een klein bonnetje met wat krabbels erop in ons handen gedrukt en mochten nu het vliegveld verlaten. 

 

Door een soort it's a small world liepen we de laatste meters van het vliegveld waar gelijk de heerlijke warmte ons tegemoet kwam, zalig! Al snel kwam er een echte balinees naar ons toe gelopen dat hij onze taxi-chauffeur was (hij had ook het nummertje 83 wat op ons briefje stond), en met het beste vertrouwen in de mens zijn we ingestapt naar ons eerste hotel. De weg ernaartoe was dood eng. Iedereen rijdt hier door elkaar, haalt elkaar in op de meest bizarre manieren, iedereen rijdt over doorgetrokken strepen, verkeersborden kennen ze niet en voorrang krijgen ook niet, dit nemen ze gewoon. Het viel ons wel op dat het een hele schone stad is tot nu toe. We hadden van veel mensen gehoord dat het erg vies is, dit is ons tot nu toe echt niet opgevallen (zelfs niet als je er op let). De sfeer is echt gezellig, en de palmbomen langs de weg zorgen er voor dat je je toch een beetje relaxt begint te voelen. 

Zo'n 10 minuten later kwamen we aan bij ons prachtige Ramayana Resort en Spa. Er kwam gelijk een lief balinees mannetje naar ons toe die de backpack van Row overnam (ik balen haha) en even later die van mij. Met een vriendelijke namasté van zelfs de politie man kregen we een warm ontvangst. We werden meegenomen naar een tafeltje waar wat administratieve dingen geregeld werden en iedereen was echt super vriendelijk. We kregen kamer 643 en werden door het zelfde mannetje naar boven gebracht (hij uiteraard met onze tassen, daar hebben we heb een kleine fooi voor gegeven hoor haha). Het hotel is prachtig, heerlijk Indonesisch en super schoon en gewoon echt heel mooi. Twee zwembaden met heerlijke ligstoelen en een restaurant wat doorloopt naar de straat. Er is ook een vijver met heel veel karpers erin (pap, je begrijpt dat ik natuurlijk gelijk aan jou dacht haha). Onze jetlag was spontaan verdwenen, we hebben een korte broek aan gedaan en zijn rond 22:30 naar beneden gelopen het restaurant in. We hebben hier kunnen genieten van de lekkerste nasi goreng en nasi Bali, echt om te smullen gewoon. Mijn ice tea was een letterlijke ice tea, ijskoude thee dus met ijs haha. Row had een bintang (bier). Heerlijk. Langzaam begon de moeheid toe te slaan en rond 00:30 lagen we voldaan in ons kingsize bed. We hebben elkaar net aan welterusten kunnen wensen en zijn daarna als een blok in slaap gevallen. 

 

De volgende ochtend werden we lokale tijd om 09:45 wakker van onze wekker. Het ontbijt was tot 10:30. We deden onze ogen open, deze gingen gelijk weer dicht en even zeiden we tegen elkaar dat we het ontbijt zouden laten gaan voor wat het was. 5 minuten later zeiden we echter tegen elkaar dat we nu toch al wakker waren dus om 10:15 zaten we fris en fruitig in het zonnetje aan het ontbijt beneden. Een lekker ontbijtje met een balinees die verse eieren bakt (op 4 manieren, dit kan je kiezen) en nog meer lekkernijen. Na het ontbijt hebben we onze bikini aangetrokken (row zijn zwembroek uiteraard) en hebben we de hele dag bij het zwembad gelegen en gezwommen en genoten van een cocktail. De jetlag was goed aanwezig. Rond een uur of 15:00 zijn we teruggegaan naar de kamer waar we opnieuw in slaap zijn gevallen tot 19:00. We werden wakker met mega veel energie dus we zijn vervolgens Kuta gaan verkennen. Het is een leuke, gezellige stad met 2 macdonalds, 2 KFC's (mam, ik heb gezwaaid hoor), een pizza hut en minimaal 2 keer een Starbucks. We hebben hier uiteraard niet gegeten maar we hebben gekozen voor een balinees restaurantje waar we lekker hebben gegeten mét een bintang radler. De Balinese ober kwam erg gezellig kletsen en het sfeertje was prima. 2.5 uur later kakte we weer in en zijn we naar huis gelopen waar we opnieuw na 1 minuut in slaap zijn gevallen. 

 

En toen ging de wekker om 06:00 (lokale tijd), want mijn verjaardagscadeau is vandaag van start gegaan! Van opa, oma, Sophie, mamma, pappa en van Row mag ik namelijk mijn Padi gaan halen! Om 07:00 stond keurig zoals aangekondigd in de brief die we gister onder de deur doorgeschoven kregen, een busje klaar waarin we zijn opgehaald naar het padi gebouw in Sanur. Een relaxte plaats waar een klaslokaal was, een groot zwembad, best een aantal Balinezen en twee Nederlanders. Na het administratieve deel zat ik om 08:00 keurig in het klaslokaal waar ik eerst ging beginnen met het 3 uur kijken naar een padi dvd. Erg langdradig maar beter dan de theorie leren uit een boek. Ik moest een hoop proef vragen maken en als afsluiting een deel 1 examen maken waar ik 70% van goed moest hebben totaal, dit is gelukt, WIEHOE! Morgen moet ik het officiële examen doen dus dat is nog wat spannender. 

We zijn daarna meegelopen met mijn instructeur en die heeft al mijn maten opgenomen van de duikpakken, schoenen etc. Ook al Row z'n maten heeft hij opgenomen want hij gaat morgen en overmorgen ook mee de zee op, :)! Toen dat achter de rug was, zijn we om 12:00 begonnen aan een lunch die bij het hele pakket was inbegrepen. We kregen een uitgebreide maaltijd wat ook nog eens heel goed smaakte, en met een volle maag kon ik beginnen aan de duiktheorie in het water. Ik heb ongeveer 4.5 uur in het water gelegen en heb zo'n 100 handelingen moeten voltooien maar het is gelukt! (Row lag ondertussen op een Fatboy te slapen en te kijken en te zonnen en te chillen haha). We zouden na afloop terug worden gebracht met het busje maar deze was nog niet terug, er is dus een taxi voor ons besteld en betaald dus alles was echt prima geregeld. 

 

Thuis hebben we lekker gedoucht en nu zit ik op het balkon het eerste verslag te typen. We gaan zo weer heerlijk eten bij het restaurant onder het resort en daarna gaan we denk ik een beetje vroeg naar bed. Morgen worden we opnieuw om 07:00 opgehaald om te gaan duiken bij Tulamben. Spannend maar ook heel erg veel zin in! 

 

Voor nu is dit het weer even en voor foto's mogen jullie uiteraard altijd appen haha. Tot snel! 

 

Liefs Laura (en Rowan).