Amerika & Canada 2014


Home sweet home 

Lieve allemaal,                                                                                  11 september '14

 

Vandaag, op de bijzondere herdenkingsdag van 9/11 schrijf ik het laatste verslag van onze reis. Vanmorgen werden we wakker, naast elkaar en in mijn bed op een veilige en vertrouwde plek: thuis. Afgelopen twee weken zijn allemaal erg snel gegaan. We zijn allebei begonnen aan de studie, voor allebei toch weer iets nieuws en dat maakte het extra spannend. Row is begonnen met zijn master, het is moeilijk maar het gaat goed. Ik ben begonnen in het ziekenhuis waar ik tegenwoordig als Leerling Verpleegkundige zo'n 32 uur per week werk. Het is ongelooflijk hoe snel je weer meedraait in het 'gewone' leven. 

 

De laatste dagen in Seattle waren leuk. Het hotel was alleen erg tegengevallen. Een vriezer die een heel hard en erg irritant geluid maakte, hier zijn we tot 1 uur 's nachts mee bezig geweest. Na ondertussen nog te hebben geprobeerd de luxaflex dicht te doen (dit ging ook niet want deze was kapot), hebben we uiteindelijk gewoon de stekker uit de vriezer getrokken. Erg fijn was ook dat toen we in bed lagen, we een half uur later werden wakker gebeld door mensen van het hotel. We namen op en zij hingen op, heel fijn. We zijn in slaap gevallen, het was een lange dag geweest, en zijn de volgende dag weer opgestaan. De laatste volle dag in Amerika was ingegaan. 

 

We zijn naar een leuk plekje midden in de stad gegaan, genaamd Pike Place Market. Een straat waar je eerst 163 trap treden voor omhoog moet klimmen. Het verbaasde me dat ik dit best goed kon. Is dat hiken toch nog goed geweest voor je conditie, haha. We zijn hier langs wat kraampjes gelopen en kwamen zo ook terecht bij de kauwgom muur! Een muur waar al jarenlang allemaal kauwgom op geplakt wordt. Het ruikt er dan ook heel erg naar kauwgom maar het is heel gaaf om te zien. Het is echt een soort kunst met allemaal kleurtjes en verschillende soorten kauwgom. Hierna zijn we bij de allereerste Starbucks ter wereld gestopt voor heerlijke koffie. Deze Starbucks is nog helemaal in het oude uiterlijk gebouwd, namelijk bruin in plaats van het huidige groen. Ze hebben ook nog het oude logo aan de buitenkant van het restaurant hangen. Leuk om geweest te zijn! Hierna zijn we doorgelopen naar de overkant waar we bij een bakkertje ons ontbijt hebben gehaald, bijzonder was dat dit nog goed smaakte ook, en dat voor in Amerika! Bij de bakker hebben we even nagedacht over hoe we alles zouden gaan doen de komende dagen. Omdat we nog heel veel moesten doen zijn we terug gegaan naar ons appartement. Hier zijn we langzaam aan alles gaan uitpakken uit de kleding boxen en weer in gaan pakken in de backpacks. Heel raar. Om 14:00 ging de bel, de maker van de vriezer! Deze meneer zou dezelfde ochtend rond 09:00 al moeten zijn geweest maar had dit nét niet gered. Tijdens het skypen met het thuisfront probeerde de meneer de vriezer te maken. Het gevolg: heel veel water over de hele vloer heen. Erg toepasselijk voor de meerdere mankementen aan dit appartement. De meneer heeft er zo'n anderhalf uur over gedaan, liet toen hij weg ging tot drie keer aan toe wat op de grond vallen en is toen echt weggegaan. We hebben er alleen maar om gelachen. 

 

Toen alle spullen waren ingepakt, opgeruimd en weggegooid was de auto aan de beurt. Deze moest namelijk nog helemaal schoongemaakt en opgeruimd worden. En dat was een grote klus. Zo lui als we die dag waren, zijn we naar carwash The Pink Elephant gereden. Allemaal klerenkasten van mannen stonden daar auto's te soppen, te stoffen, uit te ruimen en noem maar op. Zo keurig als we waren vroegen we of onze lieve, vieze Yari door de wasstraat kon. De binnenkant zouden we zelf doen. Yari kwam echter zo keurig uit de wasstraat dat we opnieuw naar de mannen zijn toegetreden en hebben gevraagd of ze dan toch ook maar de binnenkant wilde doen. De mannen moesten lachen, wij stapten uit en drie grote mannen begonnen met het schoonmaken van onze auto! Ik moest er erg om lachen, het was wel een typische Amerikaanse afsluiter. De resterende boxen die wij nog in onze auto hadden staan wilde we weggooien. Toen ik echter naar de container liep zag ik aan de overkant van de straat twee zwervers liggen. Ik liep weer terug naar Row en samen hebben we besloten weer eens wat goeds te doen voor de wereld. Row liep naar de overkant van de straat en sprak de zwervers aan. Na een paar seconden stonden de zwervers tegelijk op en liepen ze met Row mee richting Yari en mij. Ze hebben alles meegenomen: het gaspit, de eetbox met het resterende eten erin, de spullen box met pannen, borden etc, de camping stoeltjes en ook onze goed gebruikte tafel. De zwervers hadden de dag van hun leven en Row en ik werden nagekeken door zo'n 20 Amerikanen die in het bushokje tegenover de zwervers aan het wachten waren. Toen onze auto helemaal klaar was, keek ik nog een keer naar de zwervers. Eentje was aan het dansen, de spullen stonden op onze tafel en het gaspitje stond klaar. Het voelt goed om zoiets te hebben gedaan :) 

 

Inmiddels was het al bijna 19:30. Om 19:30 hadden we een ticket gekocht voor de Space Needle! Met zonsondergang waren we er bovenop, heel mooi. Een prachtig uitzicht over Seattle wat steeds meer gevuld werd door alle lampjes van de stad. Het was een mooi moment. Onze reis was klaar. Alles was goedgedaan, we waren (en zijn) nog steeds helemaal blij met elkaar en we waren die dag ook nog eens 25 maanden samen. Het was een heel bijzonder moment en het was ook een bevestiging dat het goed was zo. We wilde allebei toch ook wel weer heel graag naar huis. 

 

Na een lange vlucht van 10 uur totaal, en na aardig wat spanning op IJsland vanwege de uitgebarsten vulkaan, vlogen we eindelijk weer over Nederland. Wat een heerlijk gevoel! Het moment dat je het vliegtuig uit mag en je eigen vertrouwde vliegveld weer ziet is toch altijd een fijn moment. We hebben eerst een toilet opgezocht, hebben onze haren gedaan, onze Canada truien aangedaan, een shotje listerine genomen en zijn toen vrij fris en fruitig naar de bagage banden gelopen. Omdat we nog twintig minuten moesten wachten hebben we de familieleden geappt om te vragen of ze naar de welbekende glazen wand konden komen. En daar waren ze dan: de allerliefste mensen die je altijd zullen steunen waar je ook ter wereld bent. Mamma, pappa, Sophie, opa, oma, Yvon, Ton en Mellie. Met grote ballonnen stonden ze voor ons met alleen nog maar een glazen wand er tussen. Na iets meer dan zes weken is zelfs zo'n moment ook weer heel bijzonder. Door de gleuf van de glazen deur konden we al even elkaars stemmen horen en zo'n vijfentwintig minuten later (die heeeeeeeel lang leken te duren) konden we iedereen eindelijk weer knuffelen en gewoon weer even vasthouden. Top, :) we gingen met z'n allen naar het huis van Ton. Omdat we met meerdere auto's waren was dit dan zo'n 10 minuten later ook weer het moment dat Row en ik voor het eerst zonder elkaar ergens heen gingen. Ook dit is dan weer zo'n raar moment nadat je zo lang 24 uur per dag samen bent geweest. 

 

In de auto lagen heerlijke croissantjes, thee en krentenbollen klaar. Ik had zoals altijd weer trek dus ik vond het heerlijk. In de eigen Volvo zijn we richting Hoofddorp gereden waar we een tijdje later op de bank zaten. De foto selectie die we op het vliegveld van Seattle hebben gemaakt moesten we nog even slim op de tv van Ton zien te krijgen maar uiteindelijk is dit allemaal gelukt. Heel leuk, ook voor jezelf, om zo'n foto selectie weer te zien. Je beleeft alles weer helemaal opnieuw. Na de foto's zijn opa en oma naar huis gegaan en hebben wij nog met z'n allen heeeeeerlijke Nasi en rijst gegeten. Hierna sloeg de moeheid toe. Row z'n oogjes werden steeds kleiner en ik begon steeds meer te gapen. Ik heb iedereen gedag gezegd en heb Row voor een weekend de laatste knuffel gegeven. Mooi om te merken dat zo'n knuffel en een kus en even elkaar aankijken kan verklappen dat je allebei hetzelfde denkt: wat een reis zo samen met jou. 

 

Het weekend thuis was heerlijk. Ik heb veel geslapen, veel gekletst, veel verteld en heerlijk gegeten. Zondag avond m'n schooltas weer eens ingeruimd, deze had nog precies dezelfde inhoud als hoe ik hem weken daarvoor in de kast had gezet, en toen was het maandag 1 september. 

 

Zoals ik begin van dit verslag al schreef werden we vanmorgen naast elkaar wakker. Na het besef dat het vandaag 9/11 is, en nadat we erachter kwamen dat we er dan ook precies acht weken geleden stonden, zijn we gaan opschrijven waar we de afgelopen weken vandaag waren. 

 

Vorige week waren we bij mij thuis. 

Twee weken terug gingen we terug naar huis vanuit Seattle. 

Drie weken terug gingen we weg uit Jasper in Canada. 

Vier weken terug vertrokken we vandaag uit Yellowstone. 

Vijf weken terug werden we wakker in Bryce en gingen we vandaag naar Zion. 

Zes weken terug zagen we voor het eerst de Grand Canyon. 

Zeven weken terug waren we in het mooie Yosemite. 

En acht weken terug waren we dus bij de memorial van 9/11 in New York. 

 

Ik heb deze reis een hoop dingen geleerd. Ik heb gehoord wat stilte is, ik heb een wereld wonder gezien, ik heb steden bezocht die ik als klein meisje al graag wilde bezoeken maar waar ik nooit van dacht dat ik daar op mijn negentiende al zou zijn geweest. Ik heb de meest mooie watervallen ooit gezien en ik heb hele mooie plaatsten in de natuur gezien. Ik heb grenzen verlegd (spreekwoordelijk én letterlijk gezien) en ik heb de meest lange hikes en klimtochten tot nu toe ooit gedaan. Ik heb voor het eerst wilde dolfijnen in de zee gezien en orka's boven het water uit zien komen. Ik heb gemerkt hoe het is om weg te zijn van je lieve familie en hoe het is om hen te missen en hoe snel het thuis allemaal 'gewoon' is en hoe je daar soms juist zo naar kunt verlangen. Ik heb gemerkt hoe fijn het is om te reizen en hoe mooi de wereld kan zijn. En als laatste heb ik gemerkt wat liefde is en hoe mooi en bijzonder dat eigenlijk kan zijn en dat al het bovenstaande door nog 1 persoon allemaal gezien en gemerkt is: Row <3 

 

Lieve allemaal, bedankt voor alle leuke, lieve reacties. Ik heb jullie nog lang niet allemaal in Nederland gezien maar dat komt vast nog wel! Bedankt! 

 

Heel veel liefs voor dan toch echt de laatste keer, 

 

Rowan en Laura.


Vancouver & Vancouver Island

Lieve allemaal (origineel he..),                                                               26 augustus '14

 

Waar we vorige keer in de auto zaten richting Vancouver, zitten we nu in de auto op weg naar Seattle. Het is vandaag 26 Augustus en overmorgen vliegen wij naar het zonnige, maar regenachtige Nederland. De tijd tikt.. 

 

De dag van het vorige verslag hebben we 8 uur kunnen rijden van de uiteindelijke 10 uur naar Vancouver. Rond 19:00 zijn we aangekomen op de laatste camping van deze reis: Wildrose Campground in het plaatsje Hope. Een prima camping, waar we binnen een paar minuten de tent hadden opgezet en waar we daarna heerlijk een broodje zelfgemaakte hamburger met champignons hebben gegeten. Toen ook het luchtbed was opgepompt zijn we naar de ‘lounge’ gelopen waar we de rest van de avond hebben gekaart en een beetje rustig aan hebben gedaan. We zijn laat gaan slapen, rond 01:00 en de nacht verliep verder prima. De volgende ochtend werden we allebei met een grote glimlach wakker: dat was de laatste nacht in een tent! We waren blij, zijn vrij snel de tent uitgegaan en zijn, na nog even contact te hebben gehad met het thuisfront, begonnen met de tent af te bouwen. Niet voorzichtig, met de haringen in de tent geprikt (wilde we altijd al een keertje doen), en toen de tent in elkaar was gestort hebben we hem op de bovenkant van de auto gelegd. Met auto, en tent op het dak (jullie kunnen de blikken van de medekampeerders vast wel raden), zijn we naar de dichtstbijzijnde container gereden waar we, na een erg emotioneel afscheid uiteraard, afscheid hebben genomen van ons huisje. 

 

Met een Yari waar ruimte in zat, ook voor het eerst, zijn we verder gereden naar Vancouver. Twee uurtjes rijden ongeveer, maar onder het genot van een Starbucks Frappuchino Cookie Crumble en Double Chocolat Chip Frappuchino is dit natuurlijk geen probleem. Een lekker zonnetje scheen en we waren er zo! Om 16:00 was de incheck tijd, wij waren er echter al om 13:00. Toen we de auto eventjes hadden geparkeerd bij de Burger King naast het hotel, kwam een meneer ons vertellen dat dit niet mocht. Bij een hotel als Holiday Inn verwacht je misschien dat dit een keurige man in pak was. Echter, was dit een meneer zonder pak, met wilde haren. Iemand die waarschijnlijk al een aantal weken niet had gedoucht, iedere nacht ergens anders slaapt en met een grote smoothie van de Burger King in zijn handen stond. Aangezien we hier maar 5 minuutjes zouden staan, we zouden daarna gelukkig een kaart krijgen voor de beveiligde parkeergarage van het hotel, besloten we de auto nog even te laten staan en gewoon naar het hotel te lopen. Ik vond dit iets wat enger dan Row, de meneer wist namelijk dat we 5 minuten weg zouden zijn, maar hé, daar zet je je dan natuurlijk gelijk overheen (terwijl de camera’s, laptop etc in de auto liggen…). We hebben ons aangemeld bij de receptie, de kamer was dus nog niet klaar maar we konden plaats nemen in de lounge. Deze lounge was iets anders dan de lounge op de camping. Dit was iets meer goud, luxe, bloemen, banken (zachte, lekkere banken), mooie tafels en ga zo maar door. De enige overeenkomst was dat er bij beide lounges stopcontacten waren, dat is toch fijn. We hebben eerst de auto in de parkeergarage gezet, ook hier begon de meneer weer te zwaaien dat dit niet kon. Wij zijn heel snel doorgereden en waren blij toen het luik van de garage achter ons dicht ging. Brr… 

 

We hebben ongeveer 2.5 uur in de lounge gezeten. We hadden de WiFi code en de kaarten alvast meegenomen dus we konden ons prima vermaken al waren we erg blij toen we de kamer inkonden. De kamer was een prima, standaard kamer. We hebben eerst even gedoucht en hebben ons daarna een beetje opgetut waarna we de stad in zijn gegaan. De meneer van de receptie had ons een map meegegeven en had hierop een cirkel gezet. Binnen deze cirkel waren er twee blokken van straten waar je in de nacht of avond beter niet doorheen kon rijden. Hier zouden erg veel mensen zijn zoals de meneer bij de Burger King en er zouden hier heel veel drugs worden gedeald. Niet een hele fijne straat dus. Omdat het, toen we naar de stad reden, nog licht was zijn we er op de heenweg wel doorheen gereden en inderdaad. Precies op de plek wat de meneer had omcirkeld was het niet zo prettig. Bijna gelijk deden we de autodeuren op slot en we zijn er maar snel doorheen gereden. Erg gek om te zien dat twee straten verder het rijkste gedeelte van Vancouver ligt. De verschillen in de wereld zijn groot. 

We hebben de auto geparkeerd in een parkeergarage. Zoals altijd moest je achteraf betalen en met de ‘waardevolle’ spullen zijn we de stad ingelopen. Wat was het hier heerlijk. Een erg fijne sfeer, relaxt en mooi. Er was een soort carnaval bezig dus overal liepen mensen in de meest gekke kostuums. Ik was uiteraard al lang blij dat er geen clown rondliep. We moesten natuurlijk nog avondeten dus we zijn op zoek gegaan naar een restaurant waar we uitkwamen bij een sushi restaurant! Dit is al heel veel weken geleden dus we hebben onze naam op de lijst gezet en konden een uur later terugkomen voor een plekje buiten. We zijn weer verder gelopen en zijn verder de stad gaan verkennen om het uur vol te maken. Hier kwamen we echter op een ontzettend leuke plek terecht. Allemaal restaurantjes langs het water, een hele grote grasvlakte in het midden waar mensen aan het yoga’en waren en ook hier hebben we dan uiteindelijk gegeten. Cactus Club Café. Het klinkt misschien als een klein café’tje, maar het was echt heel groot. Er stond een lange rij voor dit restaurant, dit betekend vaak dat het eten er in ieder geval goed is, en wij zijn dan ook in deze rij gaan staan. Als je naar binnen mag moet je opnieuw je naam afgeven en krijg je een soort remote mee. Hier staat een getal op, in ons geval 4. Wanneer het jouw beurt is en er dus een tafel vrij is op de plek wat jij hebt aangegeven (wij hadden buiten aangegeven, het was immers heerlijk weer), begint de remote te trillen en licht te geven en dan kan je opnieuw naar de receptie waar je je tafel krijgt aangewezen. We moesten ons opnieuw ongeveer een uur weten te vermaken, dit was hier nog iets makkelijker aangezien er een hele grote bar met allemaal krukken eromheen in het midden van het restaurant stond. Hier zijn we gaan zitten en hebben we heerlijk cocktails gedronken. Toen we net een klein voorgerechtje (Yam Fries) hadden besteld begon ons apparraatje te trillen en te doen en konden we aan tafel! Met de cocktails in onze handen volgde we de ober naar onze tafel die een erg leuk uitzicht had op het grasveld wat inmiddels propvol was met mensen die net gingen beginnen aan een Yoga sessie. Zo’n 700 mensen, ja echt waar, die meededen met een sessie die werd gegeven door een grote, gespierde meneer. Door de boxen heen kwam er een rustgevend muziekje en allemaal tegelijk deden de (vooral meisjes) wat de man zei. Het zag er echt heel vet uit en Row had een uur lang nog wat extra plezier. Na een uurtje was de yoga sessie klaar en kregen alle mensen een flesje drinken en een energiereep. Goed geregeld en echt heel leuk om te hebben gezien. Wij waren inmiddels begonnen met eten. We hadden allebei een heerlijke zalm, welke ook echt erg lekker was. Als dessert hadden we een Chocolate Cake met gesmolten chocolade in de binnenkant, ook erg lekker. We hebben zo’n 3 uurtjes gezeten en het was een heerlijke avond. 

 

We zijn door de stad weer teruggelopen naar de parkeergarage waar we naar de betaalautomaat liepen om te betalen. Toen we hier echter een aantal knopjes verder klikte, stond er: ‘’please take your receipt and please show this on the desk of your car.’’ Een kleine twijfel werd bevestigd toen we naar de auto liepen. Een blauw briefje wapperde tussen de ruitenwissers. Hier in Canada schijn je van te voren moeten betalen in een parkeergarage. Erg fijn dat we dat wisten en dat het goed en duidelijk stond aangegeven in de parkeergarage, maar dat ter zijde. 80 canadase dollar, wanneer je binnen zes dagen betaald is het 60 dollar. Toen we terugkwamen in het hotel (omgereden om de ‘enge’ straat te vermijden) hebben we deze boete dan ook meteen betaald. Achteraf ook wel weer wat voor ons, er moest toch iets fout gaan deze vakantie. 

 

De volgende ochtend werden we wakker: op naar Vancouver Island! We zijn eerst Vancouver nog even ingeweest, naar Stanley Park. Een mega groot park met grote bossen, meren, restaurantjes, rozentuinen, een mooie kust en mooie wandelpaden. Via de kustlijn zijn we naar de welbekende totempalen gelopen. Leuk om te zien, vooral wat alle tekeningen en dingen zouden moeten zijn en de verhalen die hier achter zitten. Vervolgens zijn we door het park doorgelopen naar Beaver Lake. Een mooi rond meer met een bos eromheen. We zijn om het meer gelopen en toen uiteindelijk linksaf geslagen. We hebben hier een half uurtje gelopen en wilde toen dit deel wel weer uit. Alleen, waar waren we? We hadden geen map van het park en er stonden, op de bordjes met de namen van de paden erop na, geen borden richting de restaurants of iets. Met een kompas, globaal kijken en gokken zijn we een uur later, gelukkig, weer terecht gekomen in de bewoonde wereld. We zijn hier maar snel op een terrasje gaan zitten waar we even moesten bijkomen (goed excuus toch?) met een Strongbow Gold en opnieuw de Yam Fries (zijn erg lekker!)Rond 15:30 zijn we weer in de auto gestapt en moesten we een half uurtje rijden naar de Ferry die ons naar Vancouver Island zou brengen. Deze zou om 18:00 vertrekken en we waren er om 16:00. We reden de auto in de rij die zich had gevormd om later op de Ferry te rijden en zijn daarna aan een picknick tafel langs de weg een uur gaan kaarten. De stand was hierna 9-1, ja ik heb een keer gewonnen! Via de speakers werd rond 17:45 omgeroepen dat iedereen in zijn of haar auto moest gaan zitten en even later reden we met alle auto’s de Ferry op. Allemaal erg goed geregeld en het ging soepel. Toen we de auto hadden geparkeerd zijn we de auto uitgelopen en hebben we de mega grote boot verkend. We zijn nog even door de restaurants en souvernir winkels gelopen en zijn toen op dek 7 buiten weer gaan kaarten. Anderhalf uur later kwamen we aan op het mooie eiland: Vancouver Island. Met de auto weer van de Ferry af, ook goed geregeld, reden we opnieuw het laag hangende zonnetje tegemoet. We zijn gestopt bij de Pizzahut, hebben hier een lekkere Creamy Bacon pizza gehaald en zijn, met mega grote pizza doos en al, zo’n anderhalf uur verder gereden naar ons hotel voor die nacht: Best Western in het dorpje Cambell River. Een erg leuk kamertje, met uitzicht op de zee. We hebben hier alle camera’s leeggehaald en aan de laders gelegd en zijn toen rond 00:00 gaan slapen. 

Met opnieuw een grote glimlach werden we de volgende ochtend wakker. We zouden gaan walvisspotten! Ik had dit als verjaardagscadeau van Row gekregen en ik was erg zenuwachtig, ik had er zoveel zin in! We hebben eerst kunnen genieten van een lekker ontbijtje van het hotel en zijn daarna naar de haven van Cambell River gereden waar het gebouw van Cambell River Whale Watching & Adventure tours in de haven lag. We moesten hier om 09:00 zijn en om 09:30 zou de tour beginnen. We kregen een groot, dik pak aan wat tevens je zwemvest was en we kregen te zien met welke boot we het water op zouden gaan. Een super gave rode, kleine, diepe boot die echt gigantisch snel over het water kon gaan. Een heel vet ding. De eerste anderhalf uur op het water waren vrij saai. Alleen het varen zelf was gaaf, maar we hadden nog niet echt veel gezien. Er zat een grote zeearend op een rots en er lagen wat leuke zeehondjes op een andere rots in het water. Verder bleef het rustig. 

 

Maar toen! We kregen een melding dat er een groep orka’s was gezien en dat ze onze kant op aan het zwemmen waren. Toen wij echter op de plek kwamen waar ze zouden moeten zijn, waren ze al dieper naar beneden gezwommen, helaas. Hierna hebben we nog een zwarte beer gezien welke langs het water liep en ook deze ging de bossen in toen we dichterbij probeerde te komen. Even later kregen we opnieuw een melding dat er orka’s waren gezien. Alle maatschappijen waarbij je een tour kan boeken hebben met elkaar afgesproken dat ze elkaar helpen. Er zijn dus geen geheimen op het water en zodra iemand iets ziet roepen ze dit naar elkaar om. Het gebied is alleen zo groot dat je ook net mazzel moet hebben dat je op het juiste moment op de juiste plek bent. Bij de tweede melding waren we in de buurt. De boot versnelde en als een soort speedboot kwamen we aan op de plek waar de orka’s zouden moeten zijn. En inderdaad, er kwamen grote zwarte vinnen boven het water uit en je zag het water wat ze omhoog spoten. Wat alleen jammer was, was dat de boot waar wij in zaten op 100 meter afstand moest blijven vanwege de veiligheid. Het enige moment wanneer je ze dus van een beetje dichtbij ziet is wanneer de orka’s een tijdje onder water blijven en vlak bij je boot weer naar boven komen, dit gebeurde een tijdje later. Op dat moment zagen we ook de bekende witte vlekken bij de ogen, de witte buikjes, en dan heb je wel echt het idee dat je naar een orka kijkt. Heel bijzoner en een beetje onwerkelijk. We hebben de groep van zo’n acht orka’s ongeveer een uur gevolgd en de ene foto na de andere gemaakt. Aan boord hadden we een hydrophone die de geluiden van de orka’s opving en door de speakers aan ons kon laten horen. Dit was misschien nog wel het meest bijzondere van alles. Alle orka families hebben een eigen taal en kunnen de taal van een andere familie dan ook niet verstaan, gaaf toch. Ik heb een aantal keer de GoPro in het water gehangen en ’s avonds in het hotel kwamen we er dan ook achter dat die de geluiden van de orka’s ook heeft opgenomen, hier ben ik heeeeel blij mee en het is heel vet om te horen! 

 

Toen we ongeveer op de helft waren gingen we door een soort Expeditie Robinson route naar een eilandje waar we zouden gaan lunchen. Het water was zo mooi helder en blauw/groen, bijna helemaal vlak en omringd door hoge bergen en heel veel bossen. Een hele mooie route. Onze tourleidster, genaamd Jen, heeft ons tijdens de lunch van alles over de orka’s verteld. Ze wist er echt heel veel vanaf en kon al onze vragen beantwoorden. Na de lunch zijn we weer terug het water opgegaan en hier kregen we al vrij snel een nieuwe melding van een andere groep orka’s. Ook hier waren we op tijd bij. Een groep van drie orka’s dit keer, ook met wat kleintjes. Weer erg veel foto’s genomen en ook deze groep hebben we een tijdje gevolgd. Totaal hebben we deze dag 15 Orka’s, (verdeeld over drie plekken) zo'n 30 dolfijnen, een zeearend, een zwarte beer, 5 zeehonden en een wilde zalm gezien! Het was echt een hele gave dag met opnieuw een heerlijk zonnetje en midden tussen de grote, mooie dieren. 

 

Na deze walvisspot zijn we teruggereden naar het plaatsje Parksville. Hier zouden we twee nachten doorbrengen in het super luxe Tigh-Na-Mara resort & spa. Dit was het cadeau wat ik had gekregen voor ons twee jaar samen zijn van Row, het was een dag met alleen maar verrassingen! We hadden een eigen huisje, nummer 513 in de Sevary lodge. Er was een openhaard, een keukentje, een heel groot bed, een hele mooie badkamer met bubbelbad, vloerverwarming en een deur die open en dichtkon tussen de badkamer en de woonkamer in. Het was echt heel mooi. Er stond een fles wijn in ijsklontjes op tafel en deze is uiteraard tijdens het bubbelen in het bubbelbad helemaal opgedronken. Een heerlijk avondje na een heerlijke dag en helemaal tevreden en relaxt vielen we rond 01:00 in ons kingsize bed in slaap. 

 

De volgende ochtend was ook erg zwaar. Rond 10:00 werden we wakker. Row heeft verse broodjes en croissantjes gehaald bij de plaatselijke supermarkt en ik heb een eitje gebakken. Met de stemmen van de lieve mensen thuis door de kamer via de Skype hebben we ontbeten. Toen was het even haasten. Om 11:30 moesten we ons namelijk melden bij de Spa en het was inmiddels al 11:20. We hebben alles laten staan, onze bikini en zwembroek uit de kledingboxen gehaald en moesten heeeeeeeelemaal naar de overkant lopen om de spa te bereiken. Dit was zeker zo’n 10 meter lopen. Hier werden we in alle luxe ontvangen, kregen we een rondleiding door de spa en moesten we ons melden bij de recpetie voor onze luxe Facial behandeling. Een uur lang zijn we gemasseerd, gereinigd, hebben we allerlei soorten crèmes opgekregen, warme doeken om ons heen gehad en ga zo maar door. Een uur later kwamen we weer samen in de lounge, we hadden elkaar natuurlijk enorm gemist, we waren immers al bijna zes weken lang niet langer dan 10 minuten van elkaar weg geweest! Nadat we lekker wat hebben gedronken en wat fruit hebben gegeten zijn we naar de Grotto Pool geweest. Hier was een regendouche, een mooi zwembad en een hottub. We zijn hier anderhalf uur geweest, zijn daarna weer even teruggelopen naar ons huisje waar we hebben gelunched en zijn daarna weer helemaal teruggelopen naar de Spa waar we onder het genot van Raspberry Water, druiven, kersen en pruimen weer zijn gaan kaarten. Eindstand tot nu toe inmiddels 11-1 (eigenlijk 11-3 omdat we twee keer gelijk gespeeld hebben, maar dat telt volgens Row niet wat ik onzin vind haha). Om 18:00 werden we gehaald door de Spa Concierge waarna we werden meegenomen naar het Tapas Dinner. We hebben hier opnieuw een cocktail besteld (Martini dit keer) en hebben zo’n 2.5 uur kunnen genieten van allemaal verschillende kleine gerechten. Erg lekker eten, mooi opgemaakt, kortom: genieten. Alleen maar genieten. Na een heerlijk dessert zijn we weer helemaal teruggelopen naar de overkant waar we dit keer in plaats van wijn een echte Baileys hadden tijdens de bubbels en na een begin te hebben gemaakt aan de fotoselectie zijn we rond 00:00 gaan slapen. 

 

En toen werden we vanmorgen wakker! We zijn nog even in het bubbelbad geweest en hebben daarna alles opgeruimd om vervolgens om 11:30 in de auto te stappen richting de Ferry die ons dit keer naar Seattle gaat brengen. Als het goed is zijn we hier over ongeveer een half uurtje. We moeten dan opnieuw zo’n anderhalf uur met de Ferry en dan nog 2 uur rijden naar ons appartement in Seattle. 

 

Waarschijnlijk is dit het laatste verslag wat we vanuit het buitenland schrijven. Om de laatste twee dagen te vertellen en om nog even te vertellen hoe het is om weer thuis te zijn komt er nog 1 verslag aan vanuit het regenachtige kikkerlandje. Bedankt weer voor het lezen en hopelijk tot snel ☺ 

 

Heel veel liefs, 

 

Rowan en Laura. 


Alberta, Canada!

Lieve iedereen,                                                                                    21 augustus '14

 

Al een aantal dagen is het nogal stil geweest om ons heen. Dit komt omdat we het de afgelopen dagen zo druk hadden met genieten dat we het verslag even hebben uitgesteld. 1 voordeel: dit wordt weer een lange dus ga er even rustig bij zitten zou ik zeggen :) 

 

De trip is na het vorige verslag verder gegaan naar Glacier National Park. Het was een lange route van zo'n 6.5 uur. Het plan was om in Glacier zelf een camping plaats te krijgen. Echter was dit een First come First serve camping en waren we te laat. De campings lagen langs een prachtige route door hoge bergen en meren met watervallen. Toen we dit gebergte inreden werden we plotseling heel erg verrast door het eerste wildlife in de vorm van een beer! Een kleine zwarte beer met een bruine vacht, ja dat kan. Helemaal hyper en blij dat we dit diertje aan onze lijst konden toevoegen zijn we doorgereden. Het was zo mooi dat het dus niet echt een straf was om naar (achteraf) volle campings te zoeken. Toen bleek dat de enige campings die vrij waren aan onverharde wegen lagen, besloten we een stukje terug te rijden, onze Yari is niet zo goed op onverharde wegen.. 

 

Na een opwarm broodje en noodles bij een winkeltje te hebben gegeten en na een tijdje zoeken hebben we de nacht doorgebracht op een KOA die zo'n 20 kilometer van de Canadese grens vandaan lag. Deze beviel gelukkig beter dan het laatste dramatische stuk grond met de naam KOA. Omdat we elektriciteit hadden kon alles weer worden opgeladen en na een heerlijke frisse douche de volgende ochtend, zijn we dan eindelijk naar Canada gereden! 

 

We waren op tijd vertrokken omdat we hadden gehoord dat het nogal lang kon duren om de grens over te steken. Alle autopapieren, paspoorten, vliegtickets en rijbewijzen lagen klaar en toen kwamen de hokjes in zicht. De rij terug naar de VS was duidelijk langer, aangezien wij maar 1 auto voor ons hadden. Nadat deze het land binnen mocht waren wij aan de beurt. Het heeft allemaal erg lang geduurd, zo'n 15 seconden en na nog zo'n 30 seconden aan wat simpele vragen over ons verblijf in Canada, reden we weg aan de andere kant van de grens. Uiteraard zag het er hier exact hetzelfde uit als voor de grens, alleen waren de Amerikaanse vlaggen nu rood met wit en zat er een blaadje op in plaats van heel veel sterren en horizontale strepen. We hebben onze weg vervolgd, via Calgary, naar het prachtige Banff National Park, dit was nog zo'n vier uur rijden. Nadat we Calgary uitreden en we dichterbij Banff kwamen, zagen we de Rocky Mountains voor ons verschijnen. Langzaam ontstond het beeld wat we beide van Canada hadden. Uiteindelijk kwamen we aan bij de entree van Banff National Park. We hebben een nieuwe National Park pas gekocht (voor Canada) en zijn vervolgens over de Trance Canada Highway 1 doorgereden naar het dorpje Lake Louise. In het midden van het National Park en tevens vlakbij een gelijknamig hoogtepunt. We hadden hier een camping gereserveerd voor 1 nacht. Om deze camping stond een elektrisch hek voor alle dieren wat ons het gemak gaf dat we niet alles in een berenbox hoefde te doen. Het plekje was vrij kaal maar de camping lag heel centraal gelegen waardoor we de volgende ochtend hebben besloten nog twee nachten bij te boeken. Echter was ons plekje niet meer beschikbaar. Dit betekende dat we een ander plekje op de camping kregen: K18. Dit was vanaf ons huidige plekje zo'n 5 minuten lopen. Omdat we allebei weinig zin hadden de tent weer opnieuw af te breken en op te bouwen, besloten wij om onze hele woning, zoals in Amerika vaker voorkwam, in zijn geheel naar de nieuwe bestemming te verplaatsen. We hebben de luchtbedden uit de tent gehaald, de haringen uit de grond gehaald en daar liepen we dan: met een tent hoog in de lucht nagekeken door menig kampeerder.

 

Na wat obstakels (paaltjes in de grond, takken op de weg, overhangende bomen en opgeschrikte eekhoorns) kwamen we zo'n 3.5 uur later aan op de eindbestemming. Nee, dit was een grapje :). Nadat we gepoogd hadden de haringen in de grond te slaan, wat een onmogelijke opgave bleek omdat deze inmiddels enorm krom en lam waren, hebben we, na wat creatieve knoopjes van Laura, eerst wat nieuwe haringen in het dorpje gehaald. Een leuk dorpje met winkels, WiFi en een Visitor Center. Omdat het die dag de minst lekkere dag qua weer zou zijn, zijn we naar de hotsprings geweest. We hadden hier een beetje het beeld van warme zwavel meertjes, maar daar aangekomen bleek het niet meer dan een veredeld (Rowans woordkeuze) en verwarmd zwembad afgeladen met kleine baby olifantjes en walrussen te zijn. (Spreekwoordelijk gezien dan he want olifanten gaan natuurlijk niet samen met walrussen in een zwembad). We hebben ons hier toch maar even lekker opgewarmd en zijn hier zo'n twee uur gebleven. Omdat we nu toch al dichtbij het stadje Banff zelf waren, hebben we maar gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt. We hebben alle souvenirwinkels, kledingwinkels en zo ook de eerste Canadese McDonalds bezocht. Uiteraard kon Laura haar centjes niet in haar zak houden en zijn we zo'n 70 dollar armer maar een heel lekker warm, roze, elanden pyjama rijker, weer terug naar Lake Louise gereden. Samen hebben we wat knakworstjes, op dit keer verse broodjes, als avondmaal gegeten, alvorens we onze kaart spelletjesreeks hebben voortgezet, waar Laura het helaas weer moest afleggen en de stand verder op liep tot 5-0 voor Rowan. 

 

Na een heerlijk avondje geslapen te hebben, stonden we om 8 uur naast de tent. Tot onze blijdschap was het een erg mooie, zonnige, ochtend wat betekende: Hike Day! Eerst zijn we nog even naar het kleine dorpje gereden, hier hebben we bij de bakker een lekker ontbijtje en koffie gehaald en om 09:45 (AM) stonden we bij het begin van de hike naar the Plain of the Six Glaciers. Een hike van zo'n 11 kilometer. De tocht leidde ons langs het befaamde Lake Louise en nam ons daarna al snel mee de bergen in, op naar het theehuisje dat zo'n 370 meter hoger lag. Op deze tocht zagen we al meerdere gletsjers, watervallen en mooie riviertjes waarin we verschillende obstakels moesten trotseren zoals de smalle bergpaadjes langs de afgrond en het hoppen over stenen door het koude gletsjerwater. De route was opzich prima te doen. Erg raar dat je het ene moment in een hemdje loopt en het andere moment een trui aan moet doen omdat de lucht waar je doorheen loopt eigenlijk een wolk is (zo hoog zaten we) en het hier een soort van regent. Wat erg fijn was, was wel het hele leuke theehuisje. De tocht omhoog is zwaar en als je dan bovenaan bent en je ziet een huisje vol bloemen, een typisch Oostenrijks chaletje, waar ze allerlei lekkers verkopen, ben je meteen weer tevreden. Even later zaten we dan ook op het balkonnetje aan een warme kop thee en een warme chocolademelk. Hierna konden we er weer tegenaan! Een kleine tegenvaller was dat Laura dacht dat we er al waren maar dat bleek niet het geval. We moesten nog zo'n anderhalf kilometer verder omhoog. Aan de bovenkant, de echte bovenkant, waren er inderdaad zes glaciers te zien. Met een gevoelstemperatuur van zo'n 10 graden (voor Laura een gevoelstemperatuur van -80 graden) hebben we foto's gemaakt, zijn we even gaan zitten, en zijn we vervolgens de tocht naar beneden terug gelopen. Dit ging toch wel iets makkelijker dan omhoog. Met een heerlijk voldaan, en vooral sportief gevoel kwamen we terug waar het weer inmiddels nog verder was opgeklaard. De fotoshoot van die ochtend hebben we op dit moment nog een keer herhaald en rond 16:00 zijn we teruggegaan naar ons plekje. Hier hebben we noodles met teriyaki saus en champignons gegeten, erg lekker en gezond. Na opnieuw een potje kaarten en het verlies van Laura en met een nieuwe stand van 6-0 zijn we de tent weer ingekropen waar we al snel in slaap zijn gevallen. 

 

De ochtend hierna werden we wakker in een natte tent. Dit was vrij bijzonder omdat we een regenhoes hadden en de tent vooral op de onderkant nat was. Toen we de tent gingen afruimen kwamen we er al snel achter hoe dit zo had kunnen gebeuren. Onze lieve eekhoorn vriendjes hadden namelijk een gat met een diameter van zo'n 7 centimeter in onze tent geknabbeld terwijl ze op weg waren geweest naar een klein tonnetje pinda's wat wij in de haast van de ochtend daarvoor waren vergeten mee te nemen. De nageltjes stonden op de deksel van de ton. We konden er om lachen en omdat deze ochtend zo prachtig helder was besloten we vervolgens om de fotoshoot bij Lake Louise toch voor een derde keer over te doen. Je leeft maar 1 keer, toch? Na dit bezoek zijn we doorgereden naar Moraine Lake. We hebben hier een korte wandeling gemaakt, een paar foto's geschoten en zijn vervolgens doorgereden naar Yoho National Park. Hier hebben we een bezoekje gemaakt aan Emerald Lake, 1 van de mooiste bezienswaardigheden in dit park. Hierna zijn we doorgereden naar Takakkaw Falls. Een gigantische waterval die ook nog eens behoorlijk hard stroomde. Op de terugweg naar de auto stonden er een aantel eekhoorns langs de weg welke ons de gelegenheid gaven ze eens van dichtbij te kunnen fotograferen. De beestjes bleven gewoon, nieuwsgierig, staan en vonden het allemaal best. Jullie begrijpen dat we inmiddels dikke vriendjes met de eekhoorns zijn en dat ze ons overal naartoe volgen. 

 

Vervolgens zijn we zo'n 230 kilometer verder noordwaarts gereden richting Jasper National Park. De route, de Icefields Parkway, was de mooiste route die we ooit hebben gereden. Het scala (Rowans woordkeuze) aan gigantische meren, watervallen, gletsjers, hoge bergtoppen, uitgestrekte meadows, en bossen is echt onbeschrijfelijk. Op de helft van deze route reden we een stuk snelweg tegemoet waar langs de weg allemaal auto's stil stonden zonder mensen erin. Al vrij snel hadden we door dat er iets te zien moest zijn. Terwijl Rowan de auto veilig parkeerde, liep Laura met de camera naar het hoopje mensen wat langs de weg de bossen in aan het kijken waren. In eerste instantie was er weinig te zien tot zij door een bosje heen een zwarte, zachte, pluizige huid zag: een grote zwarte beer. Rowan stond inmiddels ook te kijken en terwijl de beer rustig aan het dooreten was, werd het aantal mensen langs de weg steeds meer. Jammer was dat de beer nauwelijks te zien was omdat hij achter een bosje zat. De beer begreep dit zelf waarschijnlijk ook want ongeveer drie minuten later kwam de beer achter het bosje vandaan en liep hij over een stuk gras naar een ander bosje. De camera's van alle mensen langs de weg klikte, zo ook die van ons, en de beer ging inmiddels, zittend, verder genieten van zijn snack wat bestond uit takjes en blaadjes. Heel bijzonder om te zien dat zo'n beer zich prima bewust is van het feit dat er zoveel mensen in zijn territorium staan en dat hij hier dus totaal niet bang voor hoeft te zijn. Ook heel bijzonder om deze beer toch van echt wel dichtbij te kunnen bekijken en om te zien hoe groot ze zijn en hoe gevaarlijk ze schijnen te zijn ondanks dat ze er zo ongelooflijk schattig, lief en knuffelbaar uitzien. 

 

Toen we zo'n 100 foto's rijker even later weer terug in de auto zaten hebben we het laatste stuk naar Jasper afgelegd. Ook hier hadden we een camping geboekt genaamd: Wabasso campground. Plekje B14 was van ons en omdat de lucht steeds donkerder werd zijn we eigenlijk, na een broodje Subway, heel snel gaan slapen. De volgende ochtend werden we wakker met het zonnetje in de lucht. Een mooie dag en na het bijboeken van twee nachten extra op plek B14 zijn we naar het stadje van Jasper gereden. Opnieuw erg leuk en een lekker relaxt sfeertje, zoals eigenlijk overal hier in Canada. We hebben het stadje verkent, een tijdje op de WiFi gezeten en hebben uiteindelijk het besluit genomen om te gaan raften! Om 15:30 konden we nog met een raft mee dus dit kwam goed uit. Het was een uurtje rijden vanuit Jasper dus we zijn rond 14:15 vertrokken. 

 

We hadden een plek meegekregen waar we met de auto naartoe moesten rijden, dit was het punt waar we met de raft zouden eindigen. Het weer werd inmiddels minder en onderweg kwamen de regendruppels ons tegemoet. Het zou echter toch weinig uitmaken, doorweekt zouden we toch wel worden. Vanuit de verzamelplek werden we opgehaald door een ouderwetse witte schoolbus waarin nog wat mensen zaten die net als wij de tour van 15:30 hadden geboekt. Onderweg kregen we wat uitleg, moesten we een formulier tekenen en werd door middel van muziek de sfeer een beetje gezet. Heel relaxt allemaal, goed geregeld en na 5 minuten met de schoolbus kwamen we aan bij het beginpunt van de rafttocht. Even later stonden we, met een temperatuur rond de 15 graden, in onze zwembroek en bikini buiten in de regen een wetsuit aan te doen. Hierna kregen we een soort jas voor eroverheen gevolgd door een zwemvest, een helm en booties. De GoPro zat op Row z'n hoofd, we mochten allemaal een peddel pakken, de groep mensen werd in tweeën gesplitst en we waren klaar voor vertrek! Met de leukste instructeur mochten wij in een paarse boot mee en na wat instructies en commando's geleerd te hebben, mochten we het water in. Wij zaten in het midden van de boot en we waren met een groep van drie andere mannen en de instructeur dan. De route zou over de Sunwapta River gaan en we zouden rustig beginnen zodat we de commando's een beetje konden oefenen. Omdat we er halverwege achterkwamen dat de GoPro vol bleek te zijn, perfecte timing, hebben we twaalf minuten van de route kunnen filmen. Het was echt heel leuk, maar ijskoud. Het water was 4 graden en als je een beetje pech had en we kregen commando "down" (met z'n allen in de boot ipv op het randje), en de golf zat aan jouw kant, kreeg je een hoge golf water over je heen en was je zeiknat. We zijn ongeveer een uur op het water geweest en na meerdere 'class three rapids' te hebben overleeft, kwamen we er half bevroren maar vol enthousiasme weer uit. Het was echt heel leuk en we zijn blij dat we het gedaan hebben. 

 

Na het raften hebben we op ons plekje een kampvuur gemaakt waar we wat kippenvleugels en een maïskolf hebben geroosterd. Het was een prachtige avond, het weer was inmiddels helemaal perfect en met een laag avond zonnetje hebben we de hele avond buiten gezeten. Na een nieuwe kaart stand van 8-0 voor Rowan, werd het donker en zijn we met warme truien en een fleecedeken op de stoeltjes bij het vuur gaan zitten. Row kreeg stiekeme hoop dat hij eindelijk zijn sterren foto's kon gaan maken omdat de lucht heel helder was. Dit was dan ook het geval. Van 00:00 tot ongeveer 02:00 is hij bezig geweest met de camera om uiteindelijk super mooie foto's van de sterren te maken, ze zijn goed gelukt en helemaal blij en ijskoud is hij later ook de tent weer ingekropen. 

 

De volgende ochtend werden we wakker van opnieuw het zonnetje en het harde, aanwezige, irritante gelach van de overbuurman. We zijn de auto ingestapt, hebben in het dorpje een ontbijtje gehaald (stokbrood (wat overigens eindelijk weer eens een knapperig stokbrood was) met tzatziki) en zijn na een korte WiFi sessie naar Maligne Lake gereden. Dit meer heeft het bekende eilandje wat we al meerdere malen op Google hadden gezien. Het was iets meer dan een uur rijden en toen we daar aankwamen waren we een beetje teleurgesteld. Er was geen eilandje te zien en het water was lang niet zo blauw als dat van alle andere meren van voorafgaande dagen. We zijn een klein stukje gaan lopen en kwamen er toen al snel achter dat het eilandje dan wel te bereiken was met een varende kooi waarin je als aapje zo'n anderhalf uur achter een raampje naar het water kon staren, of met een kano wat een reistijd van one way was. Omdat de varende kooi een schappelijke prijs had van 64 Canadese dollar per persoon en de huurprijs van de kano nog hoger lag, besloten we dat we beter door konden sparen voor onze eigen boot. We zijn teruggelopen naar de auto waarna we vervolgens richting de hotsprings van Jasper zijn gereden. Iets minder dan een uur rijden en hier hebben we vervolgens de rest van de middag gelegen, gezeten en gechilld. Het waren weer gewoon hele warme zwembaden, zo'n 53 graden, maar we vonden het helemaal prima en hebben een heerlijk dagje gehad. Ook fijn om weer eens helemaal schoongespoeld te zijn, een fatsoenlijke douche of schoonmaak beurt was inmiddels ook al weer 5 dagen geleden. 

 

Helemaal uitgerust, schoon en nog luier dan eerst zijn we weer een uur teruggereden naar het dorp van Jasper. We hebben hier allemaal lekkere dingen gekocht voor een BBQ, en toen we ook nog een fles wijn hadden gekocht, Laura mag hier wel drinken, zijn we teruggereden naar ons plekje. Het weer was redelijk, het zonnetje scheen maar er waaide wel veel wind. Dit maakte niet echt uit want we hebben een heerlijke avond gehad met lekker eten, opnieuw een gelukt kampvuur en met een lekker flesje wijn. Genieten. 

 

En nu is het donderdag 21 Augustus en zijn we over 8 nachtjes slapen ineens alweer thuis. De tijd vliegt. We zitten op het moment dat ik (Laura) dit typ in de auto om zoveel mogelijk uur te rijden richting Vancouver. Vanaf Jasper was dit nog bijna 9 uur rijden en we proberen er vandaag zoveel mogelijk uurtjes van af te leggen. We hebben vanmorgen nog even gewinkeld, contact gehad met het thuisfront en zijn na een ontbijtje gehaald te hebben gaan rijden. Richard geeft aan dat we nu nog 6.5 uur moeten rijden tot de eindbestemming maar we weten dus nog niet waar we stoppen. Vannacht hebben we ook ons laatste avondje op de camping in onze tent op de luchtbedden. Een heerlijk maar ook wel gek idee. De tijd gaat zo ontzettend snel en we hebben al zoveel mooie dingen gezien, we gaan ook nog zulke mooie dingen zien. We zijn al vijf weken van huis, dat is voor mij een record, en ook dat heeft soms zijn momenten dat dat erg dubbel is. Dingen die thuis heel normaal zijn, zijn nu ineens heel vaak erg bijzonder. 

Jullie horen weer snel van ons want vanaf morgen hebben we in ieder geval in ieder hotel weer WiFi! Vanaf nu geen gehike, geklim of gezweet meer maar een mooie laatste week van een prachtige reis met relaxen, douchen, walvisspotten, luxe, matrassen, shampoos en het bezoeken van twee wereldsteden: Vancouver en Seattle. Wat is het leven toch mooi en wat zijn wij blij dat we dit samen kunnen doen. 

 

Tot snel, 

 

Veel liefs Rowan en Laura.


Yellowstone 

Lieve allemaal,                                                                                    13 augustus '14

 

Na ons vorige verslag zijn we fris en fruitig vertrokken vanuit ons mooie hotel in Salt Lake City. Heerlijk om even een nachtje luxe te hebben ervaren en alle kleine flesjes shampoo, conditioner, douche gel en body lotion weer helemaal op te maken. 

We hadden die dag een lange tocht voor de boeg richting Grand Titon, het was zo'n 6 uur rijden vanaf het hotel. We wilden echter een kleine 'zwem' stop maken in het beroemde Grand Salt Lake. Een meer waar je op kunt drijven zo zout is het en waar we gewoon eventjes konden relaxen. Met grote verwachtingen zaten we in de auto, ongeveer een half uur verder, en nadat vriendjelief de afslag had gemist, kwamen we aan. We keken naar een grote parkeerplaats gevolgd door een wit strand met ver weg mooi blauw water maar met wel een sterk ruikende lucht die we op dat moment nog niet echt konden plaatsen. Met onze handdoeken, ik mijn bikini en Row z'n zwembroek begonnen we vrolijk aan het stukje wandelen over het witte strand. 

 

Al vrij snel hadden we door dat het best een stukje lopen was, dit vonden we niet erg want lopen zijn we inmiddels wel gewend! Het viel mij al heel snel op dat er wat hobbels in het zand waren, ook wit maar dik en een beetje zacht. Toen we zo'n 5 minuten aan het lopen waren keken we toch eens goed naar wat die hobbels waren, het waren vogels. Dode vogels. We vonden dit al enigszins vies, ze waren allemaal dood en van sommigen waren alleen de skeletten nog over. Het waren er ook niet een paar nee, ze lagen om de twee meter minimaal. We hebben het voor lief genomen en zijn zonder al te veel naar de grond te kijken doorgelopen naar het mooie heldere water. Ongeveer zo'n 10 minuten later kwamen we bij het grote meer aan. Op het moment dat we bij de rand stonden zagen we weer iets. Allemaal donker bruine vlekken. Over het hele zand verspreid maar vooral dicht bij de rand die grensde met het water. Toen we ook hier nog eens goed naar keken, bleken dit allemaal vliegen te zijn! Mega veel, allemaal een soort van fruit vliegjes en volgens Row bestaat er geen getal die aangeeft hoeveel vliegjes het waren. We liepen, door de vliegen heen, naar het water en daar werd het niet echt beter. Ik heb mijn slippers naast het water gezet en ben met mijn voeten in het zoute water gaan staan om even van de vleien af te zijn. Jammer was alleen dat in het meer allemaal dode vliegjes lagen. Het viel ons nogal tegen. Na een filmpje te hebben gemaakt en wat foto's (omdat zo'n heel groot zout meer toch bijzonder is) zijn we vliegensvlug (spreekwoordelijk én letterlijk dit keer), teruggelopen naar de auto waar we onze voeten met al het water wat we op dat moment tot onze beschikking hadden, geprobeerd schoon te maken. Daarna gingen we, toch wel een beetje teleurstellend, de auto in richting Grand Teton. 

 

De route was ontzettend mooi. Het was 8 uur rijden maar het heeft geen seconde verveeld. We moesten allebei weer denken aan Yosemite, overal weer bomen, groen en prachtige riviertjes tussen de begroeide bergen door. Het was ontzettend mooi. Omdat het uiteindelijk toch wat later was dan we eigenlijk wilde zijn we, na een stop bij de pizzahut, iets eerder gestopt met rijden. We waren aangekomen bij Campground Wolf Creek. Bij de ingang stond, zoals bijna overal van de afgelopen campings, een houten huisje met informatie over het weer, de omgeving, een plattegrond en er hing een bakje met voor ons de welbekende enveloppen. De bedoeling is dat je zo'n envelop aan het begin van de camping pakt en dan de campground opgaat om te kijken of er nog een plek vrij is. Op deze camping waren er heel veel plekken vrij. We hebben een plek tussen de bomen gekozen en zijn daarna even naar beneden gelopen (om de envelop in te leveren waar je vervolgens het geld in moet doen en je gegevens moet opschrijven), waar we in contact kwamen met de Campground Host. Een erg aardige vrouw die daar de rest van de maand samen met haar zoon de camping runde. We hebben ongeveer 20 minuten erg gezellig gekletst, ze wilde erg graag een keer naar Nederland en ze vond het so amazing dat je Nederland binnen drie uur bent doorgereden. Ze kon zich er niks bij voorstellen. Wolf Creek was de eerste camping waar we al ons eten in de welbekende beren box moesten doen. Volgens de vrouw was er in 20 jaar geen beer meer gezien. Omdat we de volgende ochtend weer vroeg zouden vertrekken hoefde we onze spullen niet in de box te laten staan wat er voor zorgde dat we de volgende ochtend na een lekker nachtje slapen konden doorrijden! 

 

Drie uur later kwamen we aan op de bestemming van eigenlijk de dag daarvoor: Grand Teton! Bij het houten huisje van Campground Signal Mountain werden we verwelkomt door de dienstdoende Ranger van die dag. Een echt Amerikaans meisje die ons vertelde hoe het systeem met de enveloppen werkte en welke plekken er nog beschikbaar waren. Twintig minuten geleden had ze gekeken en toen waren er nog 5 plekken vrij. Wij, opgelucht dat er plek was, reden met onze overvolle Yari de campground op. Het bleek dat er echter nog maar twee plekken vrij waren. We hebben snel plekje 55 geclaimd en nog geen minuut later kwam er een andere auto die de andere plek claimde, we waren weer net op tijd. We hebben de tent opgezet, de berenbox (die deze keer schijnbaar wel echt nodig was) ingeruimd en zijn daarna met de daypacks de natuur weer ingegaan! Er was een heel mooi en glashelder meer genaamd Jenny Lake. We hebben hier wat foto's genomen en zijn daarna doorgereden tot een ander punt bij dit meer waar er meerdere hikes konden starten. We hebben gekozen voor de hike naar de Hidden Falls. Er was een stuk wat je in het begin kon nemen bij deze route afgesloten vanwege een hoge activiteit van beren. Wij hebben ze niet gezien. De route was opnieuw een mooie route door het bos. We hebben hier onze eerste Pika, een super schattig diertje wat erg lijkt op een cavia, en onze eerste bever, die overigens best groot zijn, en een echt (de vorige bleek toch een soort hert te zijn) eland gezien! Uiteraard waren Harold en al zijn eekhoorn- en chipmunkvriendjes er ook. Na ongeveer 2.5 uur lopen kwamen we aan bij de Hidden Falls, die inderdaad erg verstopt lagen. Een hele mooie, hoge, grote waterval. Erg veel water wat met zoveel kracht naar beneden kwam, super mooi. We hebben hier eventjes rustig aan gedaan en hebben toen, het was inmiddels 16:30, besloten de boot over Jenny Lake terug te nemen. Een keer wat anders dan hiken en je bent in plaats van 2.5 uur ineens binnen 10 minuten aan de overkant van het meer! Na even op het bord daar gekeken te hebben, waar stond dat er twee dagen terug een beer was gezien, zijn we teruggereden naar onze camping. Hier heb ik een salade gemaakt en hebben we nog even kunnen genieten van een kampvuur.

 

Rond 20:00 zijn we naar een meer gelopen wat aan onze camping lag. Hier hebben we kunnen genieten van een hele mooie ondergaande zon, wat tevens de eerste ondergaande zon was die wij hier hebben gezien. Het was de moeite waard, uiteraard hebben we weer wat mooie foto's gemaakt. 

 

Na een korte nacht ging om 04:00 de wekker. Eindelijk naar Yellowstone! Het moment dat de wekker gaat is altijd even wat minder. We waren dankzij de kou wel meteen wakker. Row heeft de berenbox opgeruimd en samen hebben we de tent afgebouwd, hier worden we steeds beter in zelfs in het donker! Om 04:45 zaten we met een koude frappuchino van de Starbucks (dit verkopen ze hier gewoon in flesjes en het is erg lekker), en een overvolle Yari in de auto. 3 uur rijden in het donker in 1 van de gebieden van Amerika waar de meeste beren zitten. Jullie begrijpen dat wij met open ogen en de camera op schoot de donkere bossen hebben afgezocht. Helaas nog altijd zonder resultaat. Ook dit was een mooie route, zeker toen de zon opkwam. Een aantal geisers, waar dit gebied onder andere bekend om staat, lichtten zo heel mooi op. Ook hier zijn weer erg veel riviertjes, glashelder en sommige ruikend naar zwavel. Toen we ongeveer een uurtje in Yellowstone reden (jullie kunnen je niet voorstellen hoe mega groot dit park alleen al is), werden er vertraagd. Hoewel we al die tijd bijna als enige op de weg reden, reden we een rij van auto's tegemoet midden op de weg. We vroegen ons af waarom iedereen stil stond. Een paar seconde later zagen we de rede: een mega grote (echt groot) bizon liep precies tussen de tweebaansweg in tussen de auto's. Op zijn dooie gemak, zich waarschijnlijk totaal niet bewust van de vertraging en de haast die mensen hebben om een First come First serve camping plekje te veroveren, bleef het grote beest gewoon op de weg lopen. Om en om reden er heel langzaam wat auto's voorbij en uiteindelijk waren wij aan de beurt wat er voor zorgde dat de bizon op nog geen meter afstand van onze auto was. Alle Amerikanen met hun grote auto's waren waarschijnlijk minder bang, wij met onze lieve Yari vonden het iets enger omdat de bizon bijna net zo groot was als de auto. Vol enthousiasme, we hadden eindelijk weer eens iets anders gezien dan een eekhoorn, een chipmunk of een hert, reden we door.

 

Tien minuutjes later zagen we het volgende mooie wildlife: een heel groot hert ofwel: een Elk. Prachtige beesten, vooral de mannetjes. Ook echt heel groot en hoog en met de mooie geweien zijn het hele sierlijke dieren. 100 foto's verder reden we door waar we langs, en op, de weg nog zo'n 20 bizons en zo'n 10 Elken hebben gezien. Inmiddels zijn we er alweer aan gewend en hebben we zojuist (terwijl ik dit op mijn telefoon aan het typen ben) alweer een bizon gepasseerd. Het is al weer heel gewoon maar ondertussen toch ook zo bijzonder. Zo snel als ik kon heb, eenmaal aangekomen bij de camping, ik bij het houten huisje van campground Norris een envelop gepakt en iets te hard dan de toegestane 15mPh zijn we de campground opgereden op zoek naar een plek. Het voordeel van de enveloppen is dat er een strookje bij zit wat je er af moet schuren. Hier schrijf je je gegevens op en het aantal nachten dat je blijft. Als je het strookje dubbelvouwt moet je met een grote stift het cijfer opschrijven van de datum dat je vertrekt. Als je op zoek bent naar een plek kun je dus heel makkelijk zien dat de mensen die een plek hebben met het cijfer 12 (in dit geval want het was 12 Augustus) die dag zouden vertrekken. Bij de eerste plek met het cijfer 12, plekje 6, zijn we gestopt. Deze plek lag aan de rand van de camping met uitzicht op een heel groot soort weiland.

 

Ik ben uitgestapt, heb de mensen gevraagd of ze gingen vertrekken en toen ze dit inderdaad bleken te doen, hebben we als een speer ons briefje geschreven en voorzien van een 14 opgehangen onder het briefje van de huidige eigenaren. Het vroege opstaan was dus gelukkig voor niks. Na een rondje om de camper hebben we de auto vlakbij onze plek geparkeerd. Altijd erg leuk om te zien hoe andere mensen, net als wij, panisch op zoek gaan naar een vrije plek. Vanuit onze auto hadden we geweldig beeld op een Chinees gezin waarvan de moeder bijna het universum insprong val blijdschap omdat ze een plek had. De vader van het gezin reed met de rode auto nog verder de campground op, je weet natuurlijk nooit of er nog een mooiere plek is, en de moeder bleef achter. Toen er een ander persoon naar het paaltje liep om een ander briefje op te hangen, rende de mevrouw er naartoe om even te vertellen dat dit hun plek zou worden. Row en ik moesten erg lachen om het zoveelste voorbeeld hoe grappig mensen kunnen zijn. 

 

Toen de mensen van plekje 6 waren vertrokken hebben we snel de tent opgezet en het luchtbed opgeblazen. Omdat het toen pas 08:30 was ben ik nog even gaan slapen terwijl Row in de slaapzak heeft gekeken naar een show van drie kraaien die een tent gingen aanvallen. Om 11:15 werd ik wakker en keken twee bruine oogjes me aan door de ramen van de tent. Vriendjelief wilde me net wakker maken, perfecte timing hebben we ook. Terwijl ik lag te slapen heeft hij de kaarten en boekjes van Yellowstone eens goed bekeken en heeft daarbij een planning gemaakt voor die dag en de volgende dag. De rest van die dag zouden we rustig aan gaan doen. We hebben wat kleine geisers bezocht en zijn daarna naar de Boiling River gegaan. Een koude rivier waar het kokend hete water uit geisers bijeenkomt. Dit betekend: zwemmen! Zoooo heerlijk. Perfecte temperatuur, heerlijk schoon en glashelder water met een perfecte stroming. We hebben hier, uiteraard, een aantal uurtjes gelegen. We hebben heerlijk in de zon gelegen, gekletst met een Amerikaanse man en elkaar een Hot Stone massage gegeven, deze lagen immers voor het grijpen (letterlijk!) We zijn toen we hier heerlijk fris uit kwamen naar de auto gelopen en doorgereden naar de enige 'stad' in deze hele grote maar mooie omgeving. Op zoek naar WiFi zijn we uiteindelijk beland bij de Subway. Waar we nu weer zitten! 

 

Vandaag zijn we, na de de eerste mislukte poging van het zien van het uitbarsten van de Old Faithful Geyser, doorgereden naar de Grand Prismatic Spring, het 'kleurtjes' meer. We hadden al heel veel foto's op Google gezien en vroegen ons af of alle kleuren die bij dit meer zouden zijn, echt waren. Ik kan jullie uit eigen ervaring vertellen dat het echt zo is. We zijn de berg die achter dit meer ligt letterlijk opgeklommen, een aardige klim maar zeker de moeite waard. Vanaf het topje van de berg hadden we een heel mooi uitzicht, hier hebben we voor de verandering weer heel veel foto's genomen. Wat was dat mooi. Na hier ongeveer drie uurtjes te hebben gekeken, genoten en alles in ons op te hebben genomen zijn we teruggereden naar de Faithful Geyser. Toen we van de auto richting deze grote geiser liepen, barstte hij echter weer net te vroeg uit. Dit was wel wel een beetje jammer omdat dat vanmorgen ook was gebeurd en omdat dat betekende dat we tussen een uur en twee uur moesten wachten voor hij weer uit zou barsten. We hebben een cola, een appelsap en een ijsje (peanut butter chip en Rocky Road smaak), gehaald en zijn op een bankje gaan zitten waar we uiteindelijk ongeveer 75 minuten hebben moeten wachten tot de geiser uit barstte. Leuk om te zien en bizar hoeveel water dat ding omhoog weet te krijgen. Wel vet :) 

 

En nu zijn we weer bij de Subway. 18:00 precies en dat is tijd om te gaan avond eten. Hopelijk is de tent bij terugkomst strakjes niet zo doorweekt als gister maar dat zal wel goedkomen. Wij gaan nu genieten van een heerlijk broodje Subway, misschien dat we daarna nog eventjes het warme Boiling River gaan bezoeken :) 

 

Voor nu veel liefs! 


Leaving the desert!

Beste allemaal,                                                                                    10 augustus '14

 

Alweer enkele dagen geleden hebben wij de Canyonlands verlaten om onze tocht voort te zetten richting het westen. Na opnieuw naar de zonsopgang gekeken te hebben, ditmaal op een locatie genaamd ‘Mesa Arch’, op zo’n twintig minuutjes rijden en lopen van de camping vandaan, zijn we rond half negen vertrokken naar Bryce Canyon. 

Tijdens deze vijf uur durende rit verlieten we het woestijnachtige klimaat en kwamen we terecht in een meer begroeid gebied. Naast het feit dat het meer begroeid was, werd de omgeving ook wat minder bevolkt. Voor het eerst in onze vakantie hebben we vanaf het vertrek in Moab (een stad vlakbij Canyonlands) geen MacDonalds meer gezien, wat voor Amerikaanse begrippen inhoudt dat je je nu echt op een afgelegen locatie bevindt. 

 

Aangekomen op de plaats van bestemming, Bryce Canyon, gingen we, na het passeren van de National Park entrée, snel op zoek naar een camping plaats, op een van de first-come-first-serve campgrounds. 

Hier hadden we meteen prijs, rond 14:00 claimden we onze plaats voor drie nachten op de North Campground, gelegen aan de rand van het park, op loop afstand van de canyon-rand, de lokale ‘grocery store’ en het Visitor Center. 

Na wat overheerlijke hotdogs op 10-dagen oude broodjes gegeten te hebben, hebben we eerst wat boodschapjes gedaan. In het winkeltje vonden we een 15 meter lang touw, ideaal voor mevrouw die graag in haar hangmat wilde liggen, een aankoop die tot op heden nog vrij ongebruikt was gebleven. 

 

Met de nieuwe aankopen kwamen we terug bij onze campingplaats, hier zou Rowan de tent opzetten en Laura de hangmat wel even ophangen. Dit resulteerde in Rowan die inderdaad de tent opzette en Rowan die de hangmat (samen met Lau) ophing. Na een klein half uurtje lag ze daar dan, als een koninginnetje in de zon, helemaal tevreden. 

Tegen de avond hebben we eerst heerlijk salade gegeten (eindelijk vers voedsel) en vervolgens het Amerikaans Jokeren voortgezet, waarin onze Lau probeerde haar weerzinwekkende achterstand terug te brengen (wat enigszins gelukt is). 

Vervolgens hebben we Gaston en zijn familie ontmoet (voor degenen die hem niet kennen, een vriend van Rowan), die toevallig ook in Amerika op vakantie was. 

Na samen gezellig nog wat gegeten te hebben in een lokaal restaurant, waar een iets te groot toetje werd geserveerd, en wat ervaringen uitgewisseld te hebben, zijn we net voor middernacht teruggekeerd naar onze camping. 

 

Hier aangekomen bleek dat de temperatuur inmiddels was gedaald richting de 10 graden en dat betekende dat een koude nacht ons te wachten stond (Bryce is een vrij hoog-gelegen gebied, vandaar de lage temperaturen). 

Na een goede nachtrust (in de kou) en een rustige morgen van eekhoorns spotten en relaxen in de hangmat, hebben we ‘s middags onze bergschoenen aangedaan voor een mooie wandeling door de Bryce Canyon. In de zonovergoten vallei vol met prachtige Hoodoo’s (een soort reusachtige stalagmieten van zandsteen), zagen we in een kleine drie uur het grootste gedeelte van dit bijzondere gebied. 

Heel eenzaam was deze tocht niet, aangezien we voortdurend het geschreeuw van een Nederlandse moeder hoorde, die haar kinderen al zag vallen bij elke losse kiezelsteen op of naast het pad. 

 

Aan het einde van de heerlijke wandeling, die tot nog toe slechts naar beneden (of vlak) was verlopen, werden we in het laatste halfuur getrakteerd op een steile helling terug naar de rand van de canyon. Een deel van ons gezelschap kwam, met het nodige gemopper, een hoofd als een tomaat en sjokkend als een os, boven aan, terwijl een ander deel nog rustig foto’s aan het maken was van de canyon. 

Een klein uur later waren we terug op de camping, waar we direct verwelkomd werden door een kleine horde eekhoorns en chipmunks. Een spannende avond met het eerst gelukte kampvuur (door Laura gemaakt), de nodige flesjes Apple & Strawberry ale en kaartspelletjes volgden. Na zonsondergang kropen we heerlijk terug in onze slaapzakjes, voor de tweede nacht op deze camping. 

 

De volgende ochtend zijn we redelijk vroeg opgestaan en reden we vervolgens rond 09:30 richting Zion Canyon, een andere bezienswaardigheid in deze omgeving. Ruim anderhalf uur rijden verder, arriveerden we op deze locatie, gelegen tussen twee hoge bergwanden van rode en gele zandstenen. Hier hebben we eerst lekker gegeten en heeft Laura contact gehad met het thuisfront. Vervolgens hebben we de lokale shuttlebus verder het park in genomen, om daar een mooie wandeling naar de Emerald Pools te maken. Deze wandeling bracht ons langs de bergwanden omhoog naar drie kleine watertjes, waarvan eigenlijk alleen de derde echt de moeite waard was. We hadden iets meer van het geroemde Zion verwacht, al was de dag nog steeds erg mooi en misschien zijn we ook wel wat verwend geworden met alle natuurparken van de afgelopen weken. 

 

Tegen het eind van de middag reden we wederom terug naar Bryce, waar we net voor sluitingstijd van de lokale supermarkt nog wat boodschappen deden, alvorens we terugkeerden naar onze campingplaats. Hier maakten we, voor het laatst op deze locatie, een kampvuur en aten we geroosterde worstjes, voordat we, optijd, gingen slapen. 

 

Gisteren hebben we opnieuw een lange, 4,5 uur durende, rit gemaakt richting Salt Lake City, waar we na een flinke week kamperen weer eens in een hotel konden slapen; het Marriott City Center Hotel. Het was even zoeken, maar nadat we het gevonden hadden, hebben we snel ingecheckt, omgekleed en zijn we naar het zwembad en hottub vertrokken. Hier hebben we een uurtje gerelaxed, zijn daarna gedouched en wel de stad ingegaan. Voor ons hotel vindt momenteel een festival plaats waar kraampjes en muziek elkaar afwisselen, een leuk uitstapje. Na een bezoek aan het festival hebben we heerlijk gegeten bij de Panda Express en zijn we rond zonsondergang teruggekeerd naar de kamer, waar een heerlijk bed op ons stond te wachten. 

En nu is het ochtend, over iets meer dan een uurtje vertrekken we weer uit deze mooie stad en reizen we, via het Salt Lake, naar Grand Teton en Yellowstone, waar we de komende vier nachten zullen verblijven. Daarna gaan we dan echt de oversteek naar Canada maken, op weg naar de beren en nog meer avonturen. 

 

Voor nu is dit hem weer, bedankt voor het lezen en tot snel, 

 

Laura & Rowan


Dag 18: Als donderslag bij heldere hemel. 

Lieve allemaal,                                                                                      5 augustus '14

 

Na een nachtje heerlijk te hebben geslapen op ons nieuwe luchtbed op camping Wahweap zijn we doorgereden naar Antelope Canyon. Toen we daar aankwamen bleek de eerstvolgende tour pas om 13:00 te zijn. Aangezien we nog door moesten rijden naar Monument Valley, werd dit te laat en hebben we besloten de tour niet te doen. Helaas, maar het was niet anders. Hierna zijn we doorgereden naar de volgende camping welke bij Monument Valley in de buurt lag. Dit was een leuke camping! Je mocht zelf je plekje uitzoeken en het was prima. We hadden net de tent opgezet, eventjes wat gegeten en een potje kaarten kunnen spelen toen de eerste druppels naar beneden vielen. Snel hebben we alles in de auto gelegd en zijn daarna maar in de auto gaan zitten, wat doen we nu? Op de kaart van de campground zagen we dat er een restaurant op het gebied zat. We dachten dat het daar wel overdekt zou zijn dus we hebben de auto gestart en zijn deze richting op gaan rijden. Een paar meter later zagen we tot onze blijdschap een overdekte plek met drie hele grote picknick tafels eronder. We hebben de auto weer terug gezet op ons plekje, T8 dit keer, en zijn terug gelopen naar de overdekte picknicktafel waar wij weer verder zijn gaan kaarten. Eigenlijk hebben we hier de hele tijd gezeten. De temperatuur was gedaald waardoor deze heerlijk uit te houden was. We hebben gezellig een kaarsje op de tafel gezet en hadden totaal geen haast. Even later werden we 'vergezeld' door een Frans gezin en een Frans stel. Zij begonnen beide te koken en aangezien het op een gegeven moment al 20:30 was besloten wij om ons luxe kookgerei tevoorschijn te toveren waarna wij vervolgens heerlijke Nasi met champignons, groente en teriyaki saus hebben gemaakt. Erg lekker, behalve dat de groente ondanks alle pogingen maar hard bleven. Vervolgens hebben we na het eten alles opgeruimd en zijn we zonder haast weer gaan kaarten. Een erg relaxt avondje dus :) 

 

Om een uur of 23:00 zijn we teruggegaan naar de tent. Ons 1 nacht oude luchtbed moest nog worden opgepompt en voor onze mede kampeerders besloten wij dat het wel zo vriendelijk zou zijn om dat nog een beetje op tijd te doen. Het apparaatje maakt toch wat geluid. Een half uurtje later lagen we prima tot Row een kwartier later zei dat hij de grond onder zijn rug voelde. Aangezien hij na het voorval met het lekke luchtbed een klein beetje paniekerig is geworden op dit gebied en aangezien hij toch echt wat kilootjes zwaarder is dan ik, zei ik ook tegen hem dat dit waarschijnlijk door zijn lieve iets te dikke buikje kwam. We konden er om lachen en zijn in slaap gevallen. 

Een uur later werd ik echter wakker. Lieve Row lag nog heerlijk te slapen en tot mijn teleurstellende ontdekking kwam ik erachter dat ik toch ook echt de harde grond onder mijn rug voelde. Ik tikte Row aan, hij werd wakker en ik zei dat ik dacht dat hij toch wel gelijk had. Row zei dat we het wel even aankeken en rond 01:30 werden we allebei wakker omdat er geen luchtbed meer over was. Allebei toch ietwat chagrijnig en boos op het luchtbed hebben we een aantal minuten slaap geprobeerd te pakken die nacht. Het was geen pretje. 

 

De volgende ochtend stond ik om 05:30 een eitje te bakken welke wij even later hebben opgegeten. We hebben heel rustig aan gedaan, en toen het opnieuw begon te regenen hebben we maar zo snel mogelijk de tent afgeruimd en zijn we gaan rijden naar het volgende van onze reis: Monument Valley. Deze bekende rotsen hadden we al een klein beetje vanaf onze camping kunnen zien en toen we dichterbij kwamen zagen we dat we met de auto ook erg ver konden komen. We besloten om het park niet in te gaan en er gewoon doorheen te rijden. Het was zeker wel even leuk om te zien maar we vonden het allebei niet echt heeeeel erg bijzonder. Na wat foto's zijn we, (via de Mc, WiFi!), zo'n 3.5 uur gaan rijden naar de plek waar we hoopte op een vrij plekje op de nieuwe camping: Willow Flat, vlakbij het bekende Arches in Canyonlands. Het was hier First Come First Serve dus het was afwachten of we een plekje konden bemachtigen. Tot onze teleurstelling zagen we toen we dichtbij kwamen een bordje met: 'campground Full'. Zo eigenwijs als we zijn, zijn we doorgereden waar we er op de camping achter kwamen dat er maar twaalf plekjes waren en dat je aan de briefjes op de palen kon zien of ze bezet waren. Bij plek 3 zagen we een blaadje hangen maar verder totaal geen tent of iets. Ik ben uitgestapt en het briefje gaan lezen waarop stond dat deze mensen vanaf 2 augustus twee nachten waren gebleven. Het was op dat moment 4 augustus en dat zou betekenen dat er plekje vrij was! Ik ben met een tas aan de picknick tafel gaan zitten terwijl Row nog even verder reed om te kijken naar eventuele andere vrije plekken. Al vrij snel kwam hij zwaaiend terug en ik liep snel naar hem toe, hij had een plek zonder briefje, plekje 7! 

 

Als eerste heb ik mijn hangmat opgehangen. We hebben een super leuk en mega ruime plekje met een houten afdak van ongeveer 3 bij 4 meter. Heel erg leuk. Aangezien we nu twee lekke luchtbedden hadden ging Row proberen om te kijken of hij de lekken kon vinden. Hij heeft er eentje gemaakt, de ander is een raadsel. Terwijl de luchtbedden opgeblazen waren en Row en ik even aan het relaxen waren hoorde we twee Nederlandse meisjes voorbij rennen de berg op. 1 van hen riep: "zal hij echt zijn pink gebroken hebben?" Ik, zo'n sensatie persoon als ik ben, zat gelijk rechtop in mijn hangmat en vroeg Row of ik erheen moest gaan. Volgens Row hoefde dit nog niet. Twee minuten later kwamen de meisjes terug, 1 van hen liep ons plekje op en vroeg in perfect Engels of een van ons misschien een dokter was. Omdat we ze al hadden horen roepen zeiden we dat we Nederlands waren en dat ik Verpleegkundige in opleiding ben. Het meisje was even heel erg blij en legde uit dat haar vader van een kleine rots was afgevallen. Ik ben met het meisje mee gerend naar de camper waar ik de man op de grond zag liggen. 

 

Wat me in eerste instantie al opviel was hoe goed iedereen rustig was. De moeder van het gezin was super redelijk, en wist heel goed wat ze deed. In dit soort situaties is dit ontzettend lastig dus ik vond dit echt heel knap. Kort heb ik me voorgesteld en ik ben meteen de EHBO tas ingedoken opzoek naar handschoenen. Ondertussen wat vragen gesteld aan de meneer en gevraagd of hij bepaalde dingen wel of niet kon doen. Er zat heel veel bloed op zijn gezicht en al vrij snel waren de mevrouw en ik erachter dat het ging om een flinke hoofdwond. De twee meiden hielpen heel goed. Ze vroegen steeds of ze wat aan konden geven of of ik iets nodig had uit de tas. De wond op het hoofd moest duidelijk gehecht worden en na een verband te hebben aangelegd op de pink van meneer, welke er heel naar uitzag, is Row uiteindelijk met de meneer en mevrouw naar het ziekenhuis gegaan terwijl ik achterbleef bij de twee meiden. Toen de auto wegreed zijn de meiden en ik alles gaan opruimen waarna we vervolgens in hun camper zijn gaan zitten. Het is eigenlijk heel vreemd dat je ineens met totale vreemden in hun camper zit en dat het ondanks de situatie een gezellige avond was. Ik heb de meiden uitgelegd dat het op het oog en na de testjes mee leek te vallen en dat ze in het ziekenhuis wisten wat ze deden. De meiden gingen echt heel goed met de situatie om, ondanks dat de tijd maar doorging en ze nog steeds niet terug waren. 

 

Zo'n drie en een half uur later, het was inmiddels al donker en flink aan het onweren, kwam de blauwe Yari eindelijk het terrein oprijden. We zijn met z'n drietjes snel de camper uitgelopen en waren alle drie erg opgelucht toen de man de auto uitliep. De pink bleek flink uit de kom en op zijn hoofd waren de wonden geniet. De open plekken die verder op het gezicht waren, hoefde niet te worden behandeld en de overige schaafwonden waren schoongemaakt. Na wat leuke verhalen over de broeder met een Hawaii shirt, de grote naalden, de trillende handen en de leuke telefoongesprekken hebben we met z'n zesjes rond 22:00 spaghetti gegeten in de camper. Onder het genot van een heerlijk citroen biertje was het een hele gezellige avond. Echt een heel leuk, gezellig, en super dankbaar gezin. 

 

Rond 01:00 lagen we op twee luchtbedden hoog in de tent. We hadden die middag voor de zekerheid een extra luchtbed gehaald en deze lag onopgeblazen op de twee 'lekke' luchtbedden. We hadden in ieder geval een back-up maar we lagen heerlijk! Er was alleen een klein probleempje, het onweerde ontzettend en ik kan jullie vertellen dat dat best wel eng is vanuit een tentje. Het leek, zeker omdat we onder het houten afdak lagen, veilig. Toen we echter allebei net twee minuutjes in slaap waren gevallen werden we wakker van een keiharde donderslag gevolgd door erg veel regen. Zwijgend en met een kloppend hart hebben we allebei geluisterd tot het onweer iets wat meer wegtrok. Na wat overleg en nog wat harde klappen hebben we uiteindelijk besloten dat de tent misschien toch niet heel veilig was en zijn we uit de tent gegaan. We zijn, ik als een geest met m'n slaapzak, naar de auto gelopen waar we tot 03:00 hebben gezeten. Het gezin had nog heel lief aangeboden dat we daar aan konden kloppen mocht dit nodig zijn geweest. Mijn ogen vielen dicht, Row was geboeid door het mooie zicht (het was eng maar wel heel erg mooi), en totaal hebben we zo'n 11 vallende sterren gezien op de plekken waar het helder was. Om 03:00 hebben we besloten terug te gaan naar de tent, waarna we vervolgens dan eindelijk na 22 uur wakker geweest te zijn heerlijk in slaap zijn gevallen. 

 

Om 09:30 werden we wakker van een heerlijke zon. Ik ben de tent uitgegaan, heb nog eventjes in mijn hangmat gelegen en net toen we wilde beginnen met het maken van een ontbijtje kwam de moeder met de jongste dochter aanlopen. We raakten weer even aan de klets, ze hadden gelukkig allemaal naar omstandigheden goed geslapen en boden ons een kopje koffie aan. Hier hadden Row en ik zeker wel zin in en een kwartiertje later zaten we heel gezellig met zijn zesjes te ontbijten. Ik vond het heel fijn om weer even in een warm gezin te zijn en ben echt ontzettend blij hoe alles is afgelopen. We hebben wat foto's met elkaar gemaakt, er is een stukje van de videoblog opgenomen en na het uitwisselen van de adressen en telefoonnummers zijn we met een heel goed gevoel van de camping vertrokken op weg naar The Arches. 

Arches National Park is een heel mooi park wat in een prachtige omgeving ligt. Het park is bekend van de vele bogen die zich in het landschap hebben gevormd. Het was op heel veel punten zo heerlijk stil waardoor je het idee had dat je als enige op de wereld bestond. Heerlijk. We hebben wat korte hikejes gedaan, weer heel veel mooie plekken gezien en zijn geëindigd bij landscape Arch. Heel mooi allemaal. 

Na veel foto's en een aantal grapjes over waar de boog zich nou bevond, dit kon namelijk niet gemist worden zou je denken, liepen wij terug naar de auto vol prachtige indrukken van deze mooie middag.

 

Na nog geen twintig meter lopen werden we aangehouden door een gezin, met een gezamenlijk gewicht van een klein baby olifantje (laten we het netjes houden), waarop de man ons vroeg: "excuse me, what can we see here?" Enigszins verbijstert, zeker na ons eigen 'onderonsje' van even daarvoor, keek Rowan de man vriendelijk aan en verwees hij hem door naar de gigantische boog die zich op zo'n 50 meter achter hem bevond. Het hele gezin luisterde aandachtig en keken vol verbazing naar de grote boog voor zich waarop de man knikte en zei: "thank you". Nog altijd verbaasd knikte wij vriendelijk waarna we volledig in de lach schoten. Het is weer een leuk zinnetje voor op ons lijstje van favoriete uitspraken van voorbijgangers. 

Nu zitten we weer eventjes bij de Mac. Hier is elektriciteit en WiFi, wat allebei niet aanwezig is op de camping en we gaan zo weer terug naar plekje zeven waar een heerlijke fles wijn en een lekkere salade op ons aan het wachten is. Dit hebben we wel verdiend. Morgen gaat de reis weer verder, wij blijven genieten :) 

 

Heel veel liefs, 

 

Laura en Rowan


Dag 15: ''Welcome to the Grand Canyon''

Lieve allemaal,                                                                                      2 augustus '14

 

Na enkele dagen vermist te zijn geweest op het internet, zijn we dan nu weer terug beland achter de laptop. Na afloop van ons vorige bericht, hebben wij heerlijke uurtjes doorgemaakt in het prachtige zwembad van het Bellagio. Lichtelijk gestalkt door een klein meisje van Chinese afkomst, hebben wij toch een goed kleurtje op kunnen doen en zijn we volledig uitgerust neergedaald bij restaurant Sensi, waar wij hebben kunnen genieten van een (eindelijk) culinair (ja echt waar) diner. Drie gangen die net iets buiten ons budget vielen, maar wat dit keer écht de moeite waard was. 

 

Na het eten zijn we The Strip nog even opgegaan om het een en ander te shoppen en de liveshows van verschillende hotels te bewonderen. Een uitbarstende vulkaan, tot een lichtengala en een fantastische fonteinshow van ons eigen hotel, een bizarre werkelijkheid. Ondertussen om de minuut een stem die riep: ''icecold water, one dollar'' om de zinderende temperatuur nog een klein beetje te onderdrukken. Nadat wij net na middernacht weer aankwamen in onze iets te luxe hotel kamer (die inmiddels weer heerlijk was schoongemaakt), is Rowan tegen alle adviezen in toch maar weer terug gegaan naar het casino (toch een beetje gok verslaafd hè). Terwijl Laura in de vroege uurtjes al heerlijk lag te slapen, was Rowan een deel van de winst van de eerste dag (100 dollar) binnen 10 minuten alweer kwijt. Nog eigenwijzer dan eerst, pakte hij er nog maar een ander 100 dollar biljet bij, welke na nog een kwartier ook bijna was verdampt. Aan het randje van de afgrond (die we de afgelopen dagen erg vaak hebben gezien), keerde het tij zich wederom en verscheen hij rond de klok van 04:00 weer met een winst van 200 dollar in de kamer, waar Laura erg blij wakker werd gemaakt (zij had tenslotte slapend geld verdiend). Toch willen wij jullie bedanken voor alle goede adviezen, de volgende keer zullen wij deze opnieuw overwegen. 

 

Na een laatste, maar korte nacht slaap (enkele uurtjes waren ten koste gegaan aan het geld verdienen), hebben wij rond 11:00, via de televisie, uitgecheckt. Vervolgens hebben wij onze reis, in onze inmiddels 40 graden warme Yari, voortgezet richting het oosten. Hier ligt tenslotte de Grand Canyon! In het Grand Canyon National Park waren helaas geen camping plaatsen meer beschikbaar waardoor wij genoodzaakt waren een andere camping in dit gebied te zoeken. Al snel kwamen wij terecht bij de welbekende KOA camping, welke ons eerder al goed was bevallen. Na een behoorlijk aantal uur te hebben gereden door een nog altijd dor en ietwat saai landschap, kwamen we eind van de middag op locatie aan. De locatie, achter een benzinepomp, was opzich al opvallend en de omheining, welke uit een houten schutting bestond, was ook geen bevordering voor ons uitzicht. Toen we de camping opreden, wat niet meer dan een verheven parkeerplaats was, keken we elkaar even aan en lachten we als een boer met kiespijn (spreekwoordelijk gezien dan hè): een behoorlijke tegenvaller. Tuurlijk, het is dan geen Bellagio, maar een plaatsJE ter grootte van wasmachinetrommel, is dan ook wel weer het andere uiterste. Desondanks hebben we toch onze tent gepoogd op te zetten, waarbij we probeerden de haringen niet in de schutting of de tent van de buren te slaan en tegelijkertijd de hoop op enige vorm van schaduw over onze tent maar opgaven. Nadat ons zoveelste kampvuurtje mislukte, al hebben we wel drie marshmellows geroosterd, zijn we net na zonsondergang snel gaan slapen. Nouja slapen, voor zover de schijnwerpers van menig passerende camper of auto onze tent niet tot een discotheek maakte dan, aangezien we blijkbaar midden aan de doorgangsweg van de camping stonden. 

 

De volgende ochtend werden we, totaal niet uitgeslapen, wakker. Zoals iedereen moest ook Laura een ochtendplasje doen. Zij ging de tent uit, begroette de benzinepomp en liep met opgeheven, maar slaperig hoofd (en pakje doekjes) richting 1 van de veelvuldig aanwezige (vier stuks) toiletten. Al vrij snel merkte zij op dat hier een rij stond. Op dit moment was zij de vierde. Toen het eerste hokje vrij kwam, na een kwartier (in de hokjes was ook een douche ingebouwd), besloot zij terug te gaan naar de tent. Bij de tent stond de auto, waarin een plattegrond lag van de camping. Op zoek naar een alternatief toilet, is zij vervolgens de halve camping overgegaan. Na lang zoeken is zij uiteindelijk toch weer aangesloten in de eerste rij, die inmiddels een persoon was opgeschoven. Een mevrouw was zo vriendelijk haar voor te laten gaan, waardoor zij alles bij elkaar zo’n drie kwartier later weer terug was bij de tent, waar Rowan inmiddels ook naar buiten was gekropen. We hebben onze spullen gepakt, zijn om 07:30 in de auto gestapt en zijn maar heel snel gaan rijden richting de Grand Canyon. 

Om onze casino winst goed te kunnen besteden, leek het ons een leuk idee een helikoptervlucht boven de Grand Canyon te boeken. Vlak voor de ingang van het Grand Canyon National Park, passeerden wij een klein vliegveld met daarop verschillende helikopter maatschappijen die een dergelijke tour aanboden. Na een aantal van deze maatschappijen bekeken te hebben, zijn we vervolgens bij Maverick Helicopters naar binnen gelopen om te kijken of er nog iets beschikbaar was. Na wat gerommel in de computer vertelde de mevrouw ons dat er pas voor twee dagen later (2 augustus) een tour beschikbaar zou zijn. Toen de boeking echter vorderde bleek dat de mevrouw zich vergist had. De mevrouw had heel 1 augustus namelijk niet genoemd. Aangezien Sophie op 1 augustus jarig was, vroeg Laura zich af wat er gebeurd was met die dag. Toen wij dit vroegen bleek dat de computer de mevrouw achter de balie had teruggestuurd naar 1 augustus, terwijl de mevrouw dacht dat het om 2 augustus ging. Dit betekende dat wij, ineens de volgende dag al om 08:00 een helikopter vlucht konden maken! Wij waren blij en zijn meteen akkoord gegaan. 

 

Daarna zijn we dan toch het National Park ingereden richting de Grand Canyon zelf. Aangekomen op de parkeerplaats van het Visitor Center, leek het onwaarschijnlijk dat deze canyon zich daar dicht in de buurt zou bevinden. Nadat we de bordjes volgden, veranderde dit beeld al snel. Na enkele honderden meters verscheen een ‘gapend gat in het landschap’. Voor ons lag de inmens grote Grand Canyon. Wat echter voor dit prachtige uitzicht stond, was een mensenmassa aangevoerd door tourbussen vergelijkbaar met veevervoer. Dit waren wij natuurlijk alweer snel zat en daarom besloten wij langs de rand naar het westen te wandelen. Al snel bleek dat de gemiddelde tourbus bezoeker een dergelijke wandeling niet voor ogen had en slonk de drukte van enkele mensen per vierkante meter naar een heerlijk rustig paadje met prachtige uitzichten. Om toch echt de sfeer van de Grand Canyon te proeven, wilde we toch wel eens weten hoe ver je naar beneden kon kijken. Om dit echter te bewerkstelligen (Rowans woordkeuze…), moesten we echter over de talloze hekjes heen en met wat klim en klauterwerk bereikten wij dan toch een eenzame punt die uitstak in de Grand Canyon op een hoogte van zo’n tweeduizend meter boven de Colorado River. Niet geheel ongevaarlijk, hebben wij hier onze eerste ‘fotoshoot’ gemaakt. Met enig risico, die toch getemperd werd door onze Lorrie, zijn hier een aantal zeer mooie plaatjes uitgekomen. De rest van de dag hebben wij onze wandeling, langs de rand voortgezet waar we nog vele mooie locaties hebben gezien. Langs deze route hebben wij ook de ‘Trail of Time’, een tweeduizend meter lange route door de geologische geschiedenis van de Grand Canyon, gelopen. Hier hebben wij samples van ongeveer alle geologische formaties aan kunnen raken (en kunnen likken in Rowans geval). Rowan deed hier echter iets langer over dan Laura aangezien hij graag alle bordjes wilde lezen. Maar hé, dan wacht je natuurlijk op elkaar. 

 

Uiteindelijk zijn we gearriveerd in de Grand Canyon waar een zeer vriendelijke meneer (met meer dan 1000 dagen ervaring, heel belangrijk), ons nog wat meer ins en outs van deze prachtige locatie ten kennis heeft gebracht (opnieuw Rowans woordkeuze). Door het verslechterende weer hebben wij aan het eind van de middag rechtsomkeerd gemaakt naar de auto waar we nog even opgeschrikt werden van een tamelijk groot hert dat op enkele meters van onze auto vandaan, heerlijk aan het grazen was. 

Op de terugweg naar onze nederig stulpje, voor onze eerste tussenstop bij de McDonalds, zagen wij echter iets bijzonders. Laura had al meerdere keren op de bordjes langs de weg gezien dat zich in dit gebied elanden bevonden. Bij elanden moet zij altijd denken aan de film Brother Bear. Helaas hadden wij tot op heden nog geen eland gezien. Tot op dat moment. Zoals altijd keek zij tijdens alle autouurtjes uit de ramen. En wat zag zij daar: er lagen ‘dieren’ onder de grote boom naast de weg. Laura wilde, schreeuwend van blijdschap, per sé omkeren om deze diertjes van wat dichterbij te bekijken. Rowan gehoorzaamde keurig en reed terug. Laura is uitgestapt, met de camera op zak en al vrij snel kwam zij erachter dat daar dan echt drie elanden lagen. Zo’n twintig foto’s later stapte zij met een big smile terug in de auto, waarna er verder werd gereden. Het volgende half uur was de gespreksstof uiteraard besteed aan de drie elanden onder de boom. 

 

Naarmate wij de asfaltmat, waar wij op sliepen, naderden, werden we tegemoet gezien door een lucht met een kleur die in Nederland voor code Oranje door zou kunnen gaan. Toen ook de temperatuur begon te dalen met een gradiënt waarvan de achtbanen in de Efteling nog wat van kunnen leren, zagen wij de bui al hangen (dit maal letterlijk). Toen wij na een kwartiertje van stromende regen dan eindelijk aankwamen op de inmiddels bijna weggespoelde grindbak, waar het enige teken van leven nog een halve tamme op een skelter, die als een bezetene door de stromende regen in zijn korte broek rondjes over het aankomstterrein aan het scheuren was, was de teleurstelling compleet. Onze tent, net niet zo waterdicht als het instructieboekje beschreef, was behoorlijk doordrenkt en ook de luchtbedden, als ook de kussens en slaapzakken, waren heerlijk zompig. Met de gedachte dat wij nog een heerlijke nacht vol schijnwerpers en zeikregen in het verschiet hadden, begonnen we te twijfelen of een eventuele zonsopkomst in de Grand Canyon kijken (de volgende ochtend) nog de moeite waard zou zijn. Na een aantal keer de natuurlijke slaapcyclus te hebben onderbroken, werden wij om 03:30 wakker van de wekker welke ons wakker maakte voor de zonsopkomst. Het was op dat moment welliswaar droog, althans de lucht. Onze tent, die met haringen ongeveer in de schutting bevestigd was en daardoor gelukkig niet was weggedreven, was echt drijfnat. Desalniettemin (Rowans woordkeuze), zijn we maar snel opgestaan en, terwijl Laura (op Rowans aanraden) met haar slaapzak in de auto met Skype de jarige Sophie aan het feliciteren was, stond Rowan met enige moeite de haringen uit de modder te trekken. Nadat de tent, waar mogelijk, opgevouwen was werd deze in de al overvolle achterbak gestampt waarna wij met gierende banden de modderpoel (voor goed) achter ons hebben gelaten. Gedurende ons hele verblijf op deze ‘camping’ was dit het eerste moment dat de benzinepomp van pas kwam. Met een verse tank benzine, verlieten wij dan eindelijk deze locatie. 

 

Nog geen 500 meter verder merkte Rowan op dat het destabilisatie lampje brandde, wat volgens de Toyota handleiding betekende dat de banden nogal zacht waren. Midden in de nacht checkte Rowan, Laura had hier immers geen verstand van, of dit inderdaad het geval was. Geen van de banden zagen er lek of zacht uit en daarom zijn wij op hoop van zegen toch de tocht van 60 kilometer richting de Grand Canyon aangegaan in de hoop dat wij de zonsopgang nog zouden gaan redden. Een verder vrij voorspoedige reis, zorgde ervoor dat wij er op bijna het perfecte moment aankwamen. Alles was niet voor niets geweest. Een waanzinnige zonsopkomst op deze super mooie locatie is onbeschrijflijk. We zijn hier heerlijk wakker geworden, hebben de nodige foto’s gemaakt, hebben nog een aantal keer over het randje gekeken (en gezeten), waar Laura tevens (eindelijk) haar gips heeft afgedaan. Vervolgens hebben we ‘heerlijk ‘ontbeten bij de nabijgelegen McDonalds in afwachting van onze helikoptervlucht die een kleine twee uur later van start zou gaan. 

 

Om 07:30 hebben wij ons gemeld bij Maverick Helicopters en ruim een half uur later begon een prachtig avontuur. Het is al zo vet om met de welbekende koptelefoon met microfoon naast elkaar in zo’n helikopter te zitten. Dit zorgde al voor de eerste glimlachjes op onze gezichten. Wanneer de helikopter loskomt van de grond, lijkt het net alsof je in een kermisattractie zit. Heel anders dan bij een vliegtuig lijkt een helikopter veel meer te worden beïnvloed door de wind. Doordat je in een vrij kleine ruimte zit, lijkt de helikopter ontzettend hard te gaan en is deze ook veel flexibeler. Dit zorgde voor een geweldige kick, zeker toen de helikopter laag over het Kaibab Forest, richting de Grand Canyon, vloog. Na wat uitleg over wildlife en andere bezienswaardigheden, was het moment daar. Met het optrekken van de helikopter, verlieten we plotseling het beboste gebied en verscheen daar, terwijl de piloot sprak: ‘Welcome to the Grand Canyon’ een uitgestrekte diepte en een overweldigend uitzicht voor ons. Dit moment is niet echt beter te beschrijven, het was prachtig, bizar en iedereen zou dit een keer mee moeten maken. 

 

Wat volgde waren drie kwartier vol met indrukken van deze gigantische kloof, wat tevens zeer terecht, één van de zeven wereldwonderen is. Helemaal lyrisch, enthousiast, hyper, blij en zeer tevreden, kwamen wij na een klein uur weer aan op het vliegveld. Een nieuw hoogtepunt van deze vakantie was zeker bereikt. Voor ons beiden was dit een van de mooiste dingen die we ooit gezien hebben. 

 

Na onze ervaringen nog eventjes kort met het thuisfront te hebben gedeeld, zijn we, na opnieuw een ‘heerlijk’ ontbijt bij de McDonalds weer in de auto gestapt in de richting van Page waar Antelope Canyon op ons wachtte. Voor het eerst sinds het fiasco bij de Redwoods waren we weer zonder een camping te boeken, op pad gegaan. Na een kleine omleiding die onze inmiddels van Lorrie naar Richard gepromoveerde TomTom niet had aangegeven, zo’n vier uur later aan in het Glen Canyon National Park. Bij de eerste camping waar wij aanklopte, hadden we gelijk prijs. Hier hebben we voor twee nachten geboekt, aangezien het er aanzienlijk beter uitzag dan onze vorige bestemming. Onder de indruk en vermoeid van alles wat we die dag gezien hadden en uitkijkend naar een heerlijke nachtrust, zijn we heerlijk op tijd gaan slapen, aangezien we imiddels al zo’n 17 uur wakker waren. Een kleine tegenvaller volgde toen we net na middernacht een wat hardere ondergrond onder ons luchtbed voelden. Met alle pech van de twee voorafgaande, ‘heerlijke’ nachten erbij, leek een goede nachtrust ons nog niet gegund; het luchtbed was lek. Na een aantal scheldwoorden en wat pogingen tot ‘lekker’ liggen, hebben we het maar voor lief genomen en hebben we zoveel mogelijk geprobeerd te slapen. 

 

Om 05:30 was het echter toch gedaan met de pret. Wakker geworden van de pijn in onze rug door de onderliggende kiezelstenen, als ook de toenemende temperatuur in onze budget tent, die gelukkig inmiddels weer droog was, zijn we behoorlijk vroeg opgestaan om een vervangend luchtbed te gaan halen bij de Walmart. 

De rest van de dag hebben we alsnog heerlijk uitgerust aan het strand van het nabijgelegen ‘Lake Powell’ en het zwembad (met hot-tub) gelegen, alvorens Rowan een poging heeft gedaan pannenkoeken te bakken. Met de primitieve middelen die wij tot onze beschikking hebben, zijn deze echter uitgedraaid op ‘Scramblecakes’. 

En nu zitten we hier, in de lobby van het bijbehorende hotel. Ons (nieuwe) luchtbedje ligt opgepompt en wel klaar om ons dan eindelijk weer eens heerlijk te gaan laten slapen (hopen we). Morgen gaan we proberen om een tour bij te wonen door de Upper Antelope Canyon, bekend van de foto’s op Google. Daarna zullen we doorrijden naar Monument Valley waar de volgende camping op ons staat te wachten; we zijn benieuwd. 

 

Bedankt weer voor het lezen van dit ietswat lange verslag, we hopen dat jullie weer helemaal up to date zijn! 

 

Veel liefs, 

 

Rowan en Laura.


Dag 11: Van het onwerkelijke naar het waanzinnige

Lieve allemaal,                                                                                             19 juli '14

 

Na een geweldige serie van verslagen van Lau, is het nu mijn beurt om jullie te updaten over onze ervaringen. Eergisteren zijn wij alweer vertrokken uit het prachtige, inmiddels door bosbranden geteisterde, Yosemite Valley. Rond de klok van elf uur zijn wij, nadat we uiteraard onze super auto Yari weer hadden afgeladen, rustig van de camping afgereden. Bij de uitgang, waar we uitcheckten, hing een briefje met daarop de melding dat State Highway 120, tevens de enige snelweg die Yosemite in west-oost richting doorkruist, in beide richtingen was afgesloten in verband met 'wildfires'. Niet uit het veld geslagen, vroegen we de meneer achter de desk om een alternatieve route. Het gezicht van de meneer vertrok een beetje en hij vroeg ons naar onze kaart van California, waarop hij vervolgens een route aanwees die ons volledig om Yosemite heen leidde. Gezien het gebrek aan andere mogelijkheden, lieten we deze route doorberekenen op de TomTom, wat resulteerde in een fantastische reis van maar liefst zes uur, waar wij bij het opstaan uit waren gegaan van een kleine twee uur. Gelukkig was het nog vroeg en daarom hebben we ons er maar snel overheen gezet, in de hoop dat deze route ons nog wat moois zou bieden. 

 

Eenmaal vertrokken reden we (terug) in westwaartse richting, waar we al snel door een asgrijze, sombere lucht tegemoet gezien werden. De prachtige uitzichten die we de eerdere dagen aanschouwd hadden, waren nu nog slechts vervaagd beeld van hoe mooi de vallei eigenlijk is. 

 

Enkele uren rijden verstreken; na het verlaten van de vallei waren de eerste paar uur vrij eentonig en vreesden we dat dit een lange, saaie rit zou worden. Echter, zoals wel vaker, schijn bedriegt! Na zo'n twee uur rijden, bereikten we de stad Sonora, waar we meteen even de tank en de boodschappen krat volgooiden, alvorens we dan eindelijk naar het oosten konden rijden, terug de bossen in. 

 

Al snel veranderde de route van lange, rechte wegen, in een weg van haarspeldbochten en na een klein half uur stond daar dan het bordje van een aankomende bergpas, vergezeld door een stijging van maar liefst 26%! Ik weet niet of een Toyota Yaris gemaakt is voor dergelijke bergpassen, maar onze snelheid zakte al snel terug van de toegestane 55 mph (90 km/h) naar zo'n 30 mph (50 km/h). Met wat overtoeren en extra gas konden we de snelheid enigszins op peil houden, al werden we aan de lopende band ingehaald door de welbekende giga four-wheel drive auto's van de Amerikanen. 

 

Na een klein uur hadden ook wij deze klim echter getrotseerd, wat zich vertaalde in een kleine 2000 m stijging. Hier, op zo'n 3000 m hoogte, heerste een heel ander soort klimaat, wat prachtige beelden gaf van een uitgestrekt berglandschap en hooglanden, waarop slechts kleine begroeiing zichtbaar was. 

Verbaasd en verblijd reden wij verder door dit bijna maanlandschap, waarin zelfs nog enkele stukken sneeuw in de schaduw van de bergwanden te zien waren. 

 

Na een dikke vier uur gereden te hebben, begonnen we weer met de afdaling - inmiddels waren we aan de noord-oost zijde van Yosemite - waar we langzaam terug reden in een wat meer bebost gebied. Hier kregen we ook een fantastisch grote Mono Lake te zien, een zoutmeer gelegen op grote hoogte. Dit landschap sprak ons zeer aan vanwege de geweldige rust die er heerste. 

 

Toen we inmiddels bijna richting de afslag van onze camping reden, kwamen we langs de oostelijke uitgang van Yosemite (State Highway 120), die aan deze kant inmiddels gewoon weer open was! We moesten er even om lachen, met de gedachte dat we vandaag gelukkig toch ook een hele mooi stukje Amerika hadden gezien, al had het natuurlijk wel aardig wat tijd gekost. 

Vlakbij onze camping reden we langs verschillende kristalheldere meren, met daaraan een grote variatie aan campings en andere onderkomens. Onze camping, 'Oh Ridge' genaamd, lag helemaal achteraan, grenzend aan een van deze meren. 

Toen we de camping rond zes uur opreden, was de desk al gesloten. Op een briefje stond dat we, mits gereserveerd, gewoon naar onze plaats konden gaan, wat wij natuurlijk deden. Ons plekje, nummer 064, was inderdaad keurig gereserveerd en daar hebben we dan ook snel ons tentje opgezet en wat spaghetti gegeten. 

 

Omdat het al vrij snel donker werd en we toch best moe waren, zijn we daarna de tent in gegaan en zijn we, na nog wat Amerikaans Jokeren, waar ik uiteraard mijn voorsprong heb uitgebreid, op tijd gaan slapen. Nadat we al enkele keren even wakker waren geworden door wat geritsel van, waarschijnlijk, een van de veel aanwezige chipmunks (kleine eenhoorns), schrokken we vroeg in de morgen toch echt wakker van zwaar gestamp en het breken van takken. In eerste instantie hebben we alleen maar liggen luisteren en hebben we ons stil gehouden (het is tenslotte berengebied), maar nadat het geluid telkens weer terug kwam, kon ik het niet laten om het raampje van de tent toch even open te doen. Toen ik mijn hoofd boven het luikje stak, keek ik recht in de ogen van een hert, dat op zo'n vijf meter van onze tent rustig aan het eten was. Geschrokken, maar toch wel gerust (het was tenslotte geen beer), hebben we samen een kwartier liggen kijken. Het hert werd later vergezeld door twee anderen, die totaal niet schuw waren en onze tent tot zo'n drie meter naderden. Toen ze vertrokken, hebben we besloten om ons toch nog maar even om te draaien en hebben we (op gevoel) nog zo'n twee uurtjes geslapen, waarna het licht ons toch uit onze tent joeg. 

 

Geen idee hoe laat het was (onze telefoons waren inmiddels allebei leeg aangezien we al even geen elektriciteit toevoer meer hadden gehad), hebben we al onze spullen weer snel in de auto gepropt en zijn we onze weg vervolgd richting Las Vegas. Een route van een kleine zes uur, dwars door Death Valley. 

Toen we wegreden, zagen we tot onze verbazing dat het alsnog pas 09:30 was, wat een welkome verassing was, aangezien we nu niet in de zinderende hitte Death Valley zouden binnenrijden. 

De verwachtingen van deze 'woestijn' waren verschrikkelijk. Vanuit Nederland hadden we gehoord dat het echt niet te harden is en dat het kurkdroog is. De andere Nederlandse familie die we enkele dagen eerder hadden ontmoet had ons ook gewaarschuwd voor temperaturen van 50+ graden, dus we waren benieuwd. 

 

Niets was minder waar, in de uren dat we door de vallei reden is de temperatuur nooit boven de 37 graden geweest en hebben we zelfs behoorlijk wat regen, ja regen, gehad. De hele rit is het bewolkt geweest en ook al is het inderdaad erg droog, er was bijna overal wel wat begroeiing. 

Aanvankelijk is het bijzonder om zo'n vallei te aanschouwen, gezien de uitgestrekte vlaktes omgeven door wat bergen, maar na enkele uren wordt dit toch wat saaier. Dit gevoel wordt extra versterkt als je geen geologische achtergrond hebt en mijn lieve reispartner zat daarom ook al snel spelletjes te spelen op haar iPhone, die ze stiekem zat op te laten aan de auto adapter. 

Opvallend blijven wel de kleine dorpjes die letterlijk 'in the middle of nowhere' liggen. Hier zie je dan ineens groene akkers en weilanden, waarvan je je afvraagt hoe de productie kan opwegen tegen de kosten van het gebruikte water. Een van deze dorpjes had ook de 'toepasselijke' naam 'Fish Lake Valley'. Een dergelijk 'lake' is in de wijde omstreken niet te bekennen, maar het verklaart misschien wel waar de uitspraak 'als een vis op het droge' vandaan komt. 

 

Nadat we ongeveer de helft van de rit hadden gehad, stopten we even om heerlijke, dankzij onze koelbox ijskoude, Coca Cola Vanille te drinken. In angst dat onze Yari niet meer zou starten, hebben we de motor maar even laten draaien. Toen we weer wegreden bedachten we dat het wel leuk zou zijn om een stukje te filmen. De camera lag echter nog achterin, maar die zou Lau wel even pakken als ik de auto nog even langs de kant zou zetten. Zo gezegd zo gedaan, ik parkeerde de auto weer langs Highway 266 en mevrouw stapte uit de auto om de camera te pakken: te midden in een cactus. Nadat ik wat gemopper hoorde, liet ze het resultaat even zien. Gillend van het lachen (Lau ook hoor), heeft ze het halfuur daarop nog wat na gemopperd en wat stekeltjes uit haar voet zitten plukken. 

 

Nog enkele uren door dit barre doch mooie landschap te hebben gereden, rees daar dan eindelijk de 'fata morgana' op: Las Vegas verscheen aan de horizon. Ons gelukkig geprezen dat we Death Valley 'overleefd' hadden, reden we snel richting de stad van het onwerkelijke. Gigantische hotels, met zwembaden, verlichtingen en allerlei kitscherige tierelantijnen. Tussen al deze reusachtige gebouwen vonden we ons, voor backpackers veel te mooie hotel: het Bellagio. Ja, we waren ons budget een beetje te buiten gegaan, maar hoe vaak kom je nou in Las Vegas? Zoekend naar de ingang werden we voorbij gereden door enkele limousines en Hummers, in welke onze Yari bijna had mee kunnen reizen in de kofferbak. 

 

Toen we de vier verdiepingen tellende parkeerplaats gevonden hadden en we ons plekje vlakbij de ingang van het casino geclaimed hadden, stapten we dan, rond vier uur, eindelijk weer uit. Alsof je tegen een muur loopt! De hitte van (inmiddels) 40+ graden verwelkomde ons. Niet wetend hoe snel we onze spullen moesten pakken, zijn we snel het hotel betreden. Hier draaide de airconditioning op volle toeren, wat ervoor zorgde dat de temperatuur bij het passeren van de deur ongeveer halveerde. 

In de lobby aanschouwden we een grote waanzin. Afgewerkt met glazen bloemen en balonnen, zo'n twaalf rijen om in te checken, dure winkels, restaurants en een overdekte binnentuin, leek het net een vliegveld terminal. 

 

Na even gewacht te hebben, konden we dan vrij soepel inchecken en konden we (dwars door het casino), naar verdieping vijftien, kamer 124 toe. Daar aangekomen (na ongeveer 10 minuten dankzij de immense grootte), kwamen we terecht in een prachtige kamer met kingsize bed, uitzicht op de verschillende zwembaden, inloop-douche en marmeren-ligbad. Voor dat marmer is natuurlijk erg belangrijk in Las Vegas, aangezien je waarschijnlijk minder lekker ligt in een ander soort steen, maar dat daargelaten. 

 

Nadat we ons heerlijk hadden opgefrist (wat al enkele dagen vrijwel onmogelijk was), zijn we dan 'The Strip' opgegaan. Hier hebben we werkelijk de meest bizarre dingen gezien. De verhalen kloppen helemaal, een achtbaan door een hotel, casino's zo groot dat je erin verdwaald, een Eiffeltoren, een reuzenrad, het vrijheidsbeeld, overal verlichtingen en loopbruggen over de weg heen, surrealistisch gewoon. Op zoek naar een betaalbare eetlocatie, eindigden we na een uurtje van bezichtigingen bij de Panda Express op een foodcourt. Verbazingwekkend goed eten dat er nog eens gezond en vers uit zag ook; en dat hier in Amerika. Na het eten was het gelukkig donker geworden, wat de stad toch zo'n tien keer leuker maakt. Overal verlichtingen, shows en vermaak op de strip. Na wat foto's te hebben gemaakt zijn we terug gelopen naar ons hotel, waar we de prachtige fonteinshow hebben gezien, alvorens we terug naar onze kamer zijn gegaan. 

 

Hier zijn onze wegen even gesplitst, aangezien Lau nog geen 21 is en dus niet in de casino's mag komen (wat een beetje jammer is). Tegen alle adviezen van het thuisfront in, vonden we allebei toch dat er wel gegokt moest worden en daarom ben ik rond negen uur naar beneden gegaan met 100 dollar op zak. Aan de blackjack-tafel met de laagste inzet limiet (10 dollar) werd ik verwelkomt door de croupier en een aantal gasten. Toch wel bijzonder om eens aan de andere kant van de tafel te zitten. De croupier was echter niet vrijgevig met de centjes en na een klein half uur was de 100 dollar verdampt. Omdat een half uurtje gokken wel erg kort is in Vegas, kon ik het niet laten om nog eens 100 dollar te voorschijn te toveren. Dit leek op eenzelfde manier af te gaan lopen als de eerste 100 dollar, maar nadat ik nog 50 dollar overhad, draaide het geluk zich om. "May the odds be ever in your favour", dacht ik nog. Na nog een uurtje was ons verlies zelfs weggewuifd. Vanaf dat moment werd het leuk spelen; met winst spelen is toch altijd leuker dan met je eigen geld risico nemen. Toen ik twee azen aangeleverd kreeg, werd het helemaal gezellig. De andere gasten aan tafel begonnen zelfs te juichen en te applaudisseren (sommige mensen blijven volgens mij denken dat gokken een tactische sport is). De twee azen (voor casino-insiders) splitste in uiteraard, wat betekende dat ik mijn inzet moest verdubbelen om zo ook dubbel kans te krijgen. Op de eerste aas draaide de vriendelijke croupier de eerste kaart: jawel, nog een aas! Opnieuw kon ik deze splitsen, op voorwaarde dat ik mijn inzet nogmaals zou bijleggen (dit was 15 dollar per aas, 45 dollar totaal dus). Na dat gedaan te hebben begonnen de andere gasten in koor te roepen: 10's, 10's, 10's. Op de eerste aas draaide de croupier weer een kaart: een boer, dus 21 totaal. Op de tweede aas draaide de croupier nog een kaart: een 10, dus ook 21 totaal. Op de derde draaide ze een 6, wat het totaal op 17 bracht. Zelf draaide ze ook maar 17, wat uiteraard resulteerde in een aanzienlijke winst (ja, ik heb natuurlijk fooi gegeven). 

Na nog wat rondjes verder gespeeld te hebben, onder het genot van Mojito, bier en Pina Colada (dat hier gratis geserveerd wordt als je speelt), ben ik net voor middernacht met $300 winst teruggekeerd naar de kamer, waar een hele blije Lau op mij wachtte. 

 

Vervolgens zijn we lekker gaan slapen, we waren inmiddels toch alweer 15 uur wakker, in het heerlijke bed hier. 

En nu is het weer morgen en gaan we lekker zwemmen in de zwembaden en genieten van de zon. Vanavond gaan we nog wat leuke dingen shoppen (het is toch stik goedkoop) en kijken of we in de achtbaan kunnen. Daarna gaan we eten in een van de 14 restaurants in dit hotel, aangezien we een $75 tegoedbon hebben gekregen voor het eten en drinken in dit hotel, ten tijden van de boeking. Goed zoeken loont, zo zie je maar weer. Verder twijfelen we nog of er vanavond nog verder gegokt moet worden. Het gevaar schuilt hem natuurlijk is het verliezen van de winst, maargoed, you only live once! 

 

Voor nu laten we het hierbij, het verslag is al behoorlijk lang geworden. 

 

Veel liefs en tot snel, 

 

Laura en Rowan.


Dag 11: Twee jaar samen!

Goooooooooodeveeeeeeninnnggggggg,                                                           27 juli '14

 

Dat was het dan: de laatste dag in Yosemite. En wat een prachtige dag. We hebben weer zulke mooie dingen gezien vandaag. 

 

Gister hadden we zoals ik al eerder had geschreven een rust dag. We zijn heerlijk naar het strand geweest, hebben ‘s avonds marsmallows gegeten en eigenlijk niks anders gedaan dan gerelaxt. In het meertje kwamen we in contact met een nederlands gezin. Het jongste kind had op haar negende (ze was nu 13) botkanker geconstateerd gekregen. Het was een heftig verhaal om te horen en je staat weer even stil bij het feit dat het ‘bijzonder’ is om gezond te zijn. Het gezin was nu hun bucketlist aan het afwerken, een hele mooie gedachte en het bewijst maar weer dat je maar 1 keer leeft en hier dan ook optimaal van moet genieten. 

 

Ik werd vanmorgen heerlijk wakker in ons tentje. Zoals iedere ochtend werden we rustig wakker. Tot ik op een gegeven moment bovenin de tent keek. Over onze tent zit aan de buitenkant een kap voor de regen. Onze tent heeft een aantal kleine luchtgaatjes, hier kunnen (GELUKKIG) geen beestjes doorheen. Maar wat ik vanmorgen zag maakte me niet echt vrolijk. Op de bovenkant van de tent, aan de buitenkant zag ik namelijk heel veel lange zwarte sprietjes. Ik dacht dat dit twee dingen konden zijn: grasdingentjes of spinnenpoten. Ik hoopte op het eerste. Ik tikte Row aan, mijn held, en vroeg of hij wist wat dat waren. Zo stoer als hij was tikte hij vanaf de binnenkant van de tent de ‘takjes’ aan, en tot mijn teleurstelling en schrik begonnen de takjes te bewegen én kwamen er ineens 3 (!!!!!!!) spinnen lijven tevoorschijn. Er zaten dus DRIE spinnen aan de buitenkant van de tent. Nou dan begrijp je wel dat ik HEEEEEL snel de tent uit wilde. Dit was ik dan ook. Heel snel :-) Row heeft de spinnen later weggehaald. Brr… Ik werd er niet echt heel vrolijk van achteraf hadden we het weer moeten filmen, ik was waarschijnlijk erg grappig. 

 

Hierna hebben we even geskyped. Dit was gezellig :-) . Tijdens het skypen kwam er een Park Ranger naar ons toe. Deze meneer vertelde ons dat als we een ‘bobcat’ wilde zien, we naar de andere kant van de veranda moesten lopen. Wij als een stelletje toeristen natuurlijk kijken, en wat zagen we: een Lynx! Het was een kleine lynx maar alsnog vet om een keer te hebben gezien. Deze kan weer bij het lijstje :-) . Ook hebben we vanmorgen de camping voor morgennacht geboekt, deze ligt vlak voor Death Valley en is ongeveer drie uurtjes rijden vanaf hier. Vanaf de camping rijden we de volgende dag (maandag 28 juli), door naar Las Vegas waar we vanmorgen ook meteen ons hotel voor hebben geboekt: Bellaggio! Erg luxe, erg chique, erg groot maar wel heerlijk! Opnieuw iets om naar uit te kijken. 

 

Toen alles geboekt en gedaan was zijn we de natuur weer ingereden. We hebben vandaag de 5e hoogste waterval van de wereld gezien. Een beetje jammer was alleen dat hij een beetje droog lag.. Het was maar 10 minuutjes lopen, het was ontzettend warm en druk dus dat viel een klein beetje tegen. Zeker in vergelijking met de watervallen van de eerste dag. We hebben wat foto’s gemaakt en zijn daarna naar de volgende bestemming gereden: glacier point. Wat is dit ongelooflijk gaaf. We hebben hier zo’n vier uur gezeten aan het randje van zo’n hoge plek op de berg. Je had op deze manier uitzicht over heel Yosemite en omgeving. Het was echt prachtig. We hebben ontzettend veel foto’s gemaakt, nog even gespeeld met een eekhoorn die heel dom als een gek achter een paar nootjes aanrende en we hebben echt heerlijk genoten. Ook mooi was dat we daar in Nederland (hier is het nog even 2 en een half uur wahten) alweer twee jaar samen zijn vandaag. Heel bijzonder om dan op zo’n mooi punt te zijn. Het was echt prachtig. Ik kan het niet anders benoemen. Ik denk dat de foto’s voor zover eventjes genoeg zeggen. 

Toen we terug reden naar de camping zagen we iets wat we minder leuk vonden. Een hele grote bosbrand. Vanaf het uitzicht op glacier point hadden we de grote vuurwolken al gezien maar toen we in de buurt kwamen tijdens het auto rijden schrokken we toch wel even. Je zag echt hele bomen in vlammen op gaan en de wolken zijn vanaf onze camping al te zien. Ze zeggen dat ze het onder controle hadden, dat hopen we dan maar. Gister avond waren er 1464 en een DC-10 vliegtuig om het vuur een beetje onder controle te houden, zoals we dat vanavond zagen is dat helaas nog niet echt gelukt. We hadden het beter niet kunnen zien en ik ben stiekem wel blij dat we morgen weer verder rijden.. 

 

Vandaag was wel eventjes een moment van denken. Row was bezig met de foto’s maken, ik zat op dat moment een paar meter verder op een grote steen, in de zon met zo’n bijzonder uitzicht. Op het moment dat je daar zit besef je je echt hoe goed je het hebt en hoe dankbaar je bent voor het feit dat je hier zo saampjes bent. Het is echt een bijzondere ervaring zeker om zo samen mee te maken. Echt. <3 We zijn echt heel erg blij dat we dit kunnen doen en dat het tot nu toe allemaal zo goed gaat, we gaan nog een heleboel mooie dingen zien en ik ben dan ook zo blij dat we nog ruim 5 weken hebben hier. Heerlijk. 

Jullie horen weer van ons, waarschijnlijk in Las Vegas! ☺ 

 

Liefs weer van ons!


Dag 9: Kleine wandeling

Hallo allemaal!                                                                                             25 juli '14

 

Terwijl ik dit schrijf, zit ik heerlijk aan de picknick tafel die bij ons plekje 303 hoort. Naast mij staat een ‘citronella candle’ tegen de muggen (heb nog niet echt het idee dat het iets doet… Ik zit aardig onder..) Rechts voor de tafel staat het kampvuurtje te branden. Tenminste, wat er langzaam een beetje blijft branden… Row en ik zijn erachter gekomen dat een kampvuur m aken niet echt voor ons is weggelegd. We hebben alles geprobeerd. Row is nu naar de winkel om een extra pakje speelkaarten te kopen en om gelijk wat firesticks mee te nemen waar je vuur van schijnt te krijgen.. De kleine stokjes branden allemaal heel snel maar de grote stukken hout vertikken het gewoon om te gaan branden. Het is hier nu 20:02 en het begint al een klein beetje donker te worden en af te koelen. 

 

Het was een hele warme dag vandaag. We hebben vanmorgen allereerst even met het thuisfront contact gehad. Elkaar weer even gezien via Skype, altijd fijn. Toen we klaar waren met skypen kwamen we in contact met een Amerikaans gezin, ze hadden vandaag hun laatste dag hier. Ze waren ontzettend sociaal en erg nieuwsgierig naar ons. We kregen opnieuw een complimentje dat ons engels oed was. Toen we gedag hadden gezegd heeft de vader van het gezin ons nog een laatste tip meegegeven: s’morres. Dit naar aanleiding van de pot nutella die ik had meegenomen naar de lounge. Het recept klonk heerlijk! Granola Crackers met melkchocolade en marsmellows. Dit maak je op de bbq. Ik ben benieuwd wanneer we het gaan proberen .. Hierna zijn we naar 303 terug gegaan waar we ons klaar hebben gemaakt voor opnieuw een wandeling. We zijn met de auto naar Cathedral Spires Vista gereden. Een uitkijkpunt naar de bergen. We hebben de auto hier geparkeerd en zijn toen begonnen met lopen. Row had gekeken voor een vlak stuk dit keer, dit was het op een aantal stukken na ook, zeker in vergelijking met gister. Door de bossen heen zijn we naar de welbekende Valley View gelopen. Ik vond het een enge route. Het was er ontzettend rustig, we zijn de hele route maar iets van 7 mensen tegen gekomen. De eekhoorntjes zorgde er ook voor dat het extra eng was. Op het moment dat je in grote, diepe, hoge bossen kwam vonden ze het leuk om Beertje te spelen. De eekhoorntjes proberen ons op deze manier voor de gek te houden door net zo te lopen dat alle blaadjes ritselden maar dat je niet ziet wie of wat het geluid maakt. 1 eekhoorn vond het leuk om zich in het dode gras te verstoppen. Dit zag er super leuk uit want je zag de eekhoorn niet maar het hele gras ging op en neer. Valley view is een punt waar je een heel mooi uitzicht hebt. Je kijkt precies tussen twee bergen door en voor die bergen is er een mega groot beekje. Hier lagen allemaal stenen in waar het water op sommige punten overheen ging en op sommige punten ging het water er omheen omdat de stenen dan te groot waren.

 

Nadat we hier even hebben stilgestaan en wat foto’s hebben gemaakt, zijn we doorgelopen naar el capitan Vista. Ook dit is weer zo’n uitkijkpunt waar je prachtig beeld hebt op de bergen. Er is hier ook een waterval, namelijk de Bridalveil Fall, maar deze lag bijna helemaal droog op een aantal kleine watermomentjes na. Er grappig is dat er op al die uitkijkpunten eens in de zoveel tijd zo’n sightseeing bus aankomt. Deze gaat dan stil staan en dan komen al die mensen uit dat busje met zo’n camera eruit, maken allemaal dezelfde foto, lopen daarna dat busje weer in en rijden dan door. Erg grappig en lui. Pap, je kunt wel raden wat voor soort mensen daar uitkomen. Na dit stukje zijn we door het bos teruggelopen. We moesten hier de berg weer een beetje op dus er zaten een aantal steile stukjes bij. We hebben de route afgesneden door via het bos een klein stukje langs de weg te lopen. We kwamen nog langs een aantal meertjes waar mensen aan het zwemmen waren. Dit was mooi. Na 3 kwartier lopen ongeveer waren we weer bij onze auto. 

 

Ik moet eerlijk zeggen dat ik vandaag (gister) een beetje een dipje had. Ik werd ‘s morgens zonder spierpijn wakker maar toen we eenmaal aan het lopen waren viel het toch weer tegen. Dat lijf is niks gewend dus het moet zo ontzettend wennen wanneer je dan weer wat gaat doen. De route was weer heel erg mooi. Alleen het duurde eigenlijk net te lang voor zo’n dag na gister. We hadden beter een rust dagje kunnen nemen maarja, als hadden komt is hebben te laat. We hebben besloten om morgen (de dag dat ik dit verslag ga updaten, 25 julli) een rust dagje te houden. We gaan lekker een strandje opzoeken waar we even kunnen zwemmen en lekker kunnen zonnen. Even op adem komen en wat energie sparen. ‘s Avonds zijn we gaan barbequen. In het winkeltje hadden we kampvuurhout gekocht, dit mag je niet op iedere camping zelf gaan zoeken. Opzich brandde het vuurtje super snel. Hij werd alleen heel snel minder. Dit ging eigenlijk maar zo door. We hebben wat worstjes en twee maïskolfen kunnen maken, hier waren we erg trots op. Halverwege kwam er een mevrouw naar ons toegelopen. Ze was van een aantal plekjes verderop en ze waren daar met heel veel kinderen en mensen en ze hadden veel te veel eten gemaakt. Als we wilde mochten we wat eten komen halen. Row is even meegelopen en kwam terug met twee bordjes cornbread en chili. In de chilli zat van alles. Vlees, bruine bonen, en nog veel meer dingen, super lekker! Cornbread kennen wij niet in Nederland. Dit maken ze zelf en ook dit is echt weer heel erg lekker. Ik vond het een beetje te vergelijken met cake. Het was lekker. We hebben na dit hapje nog wat marshmellows gemaakt op het vuurtje en zijn daarna gaan kaarten! 1000’en, de eindstand was 1015 voor mij en 1025 voor Row. Row was blij. ☺ 

En nu is het 25 juli. De saaie buren naast ons (met een veel te grote camper, hebben hier twee dagen gezeten en zijn hun camper niet uitgekomen) rijden net weg. We gaan zo eventjes naar de lounge en daarna gaan we een strandje opzoeken, heerlijk! 

 

Liefs, tot snel!


Dag 8: Hiking!

Lieve allemaal!                                                                                             23 juli '14

 

Aangezien het vandaag (23-7-2014) bij jullie in Nederland de officiële rouwdag is voor alle mensen die zijn omgekomen bij vlucht MH17, willen wij allereerst even zeggen dat wij er vandaag ook nog extra aan hebben gedacht. Het is echt bizar wat er is gebeurd. Wij krijgen het hier niet zo goed mee maar het is echt verschrikkelijk. 

 

We werden vanmorgen weer heerlijk wakker in ons tentje. Vannacht twee keer wakker geworden, 1 keer van heel veel getrommel en 1 keer van iemand die we ‘bear! Bear! Hoorde roepen. Het zonnetje scheen en de lucht was heel erg helder blauw! We zijn rustig wakker geworden, nog even een uurtje in slaap gevallen en zijn daarna de tent uitgegaan. Row heeft een lekker eitje gebakken, Na het eitje zijn we nog even naar het winkeltje geweest en toen was het zover. We gingen hiken! 

Een route wat gemiddeld zo’n 6 tot 7 uur duurt. De bergschoenen gingen aan, de kniebanden gingen om, de totale 4 liter water (2 per persoon) gingen in de tas, en toen we alle andere dingen nog hadden zijn we begonnen met lopen.

 

We hebben echt prachtige dingen gezien vandaag. De route kon op twee manieren worden gelopen. Er was een korte route, naar 1 waterval, de Verdant Falls (hier draaide bijna iedereen om, terug naar beneden) en een lange route naar twee watervallen (de Verdant en de Nefara falls). Opa, je zal trots op me zijn. We hebben de langste route gelopen en dat is (uiteindelijk) zo’n 600 meter naar boven. Het was echt heel erg zwaar. Ro is van alle keren veldwerk wel wat gewend maar ik had geen enkel idee wat me te wachten stond. De eerste echte klim stukken vielen dan ook aardig tegen, maar wat was de omgeving mooi. We liepen op veel stukken langs het water en we gingen uiteraard steeds hoger.

 

Toen we bij de eerste waterval aankwamen, na ongeveer twee uur, wist ik niet wat ik zag. Hij was zo groot! We zijn van het looppad afgegaan en zijn grote stenen opgelopen. Mam, dit mocht haha. :-) We konden op deze manier ontzettend dichtbij de waterval komen. Ik moest mijn shirt uitdoen (ik had een bikini aan) om mijn gips te beschermen tegen het water, je werd helemaal doorweekt! Toen we bij de waterval waren, was er onderaan een regenboog te zien door de zon die scheen. Het was echt mooi. Ik ben daarna weer een stukje teruggelopen, Row is nog een beetje naar beneden gelopen (dit was voor mij niet te doen omdat ik me natuurlijk maar met 1 hand kan afzetten). Ik had een grote platte hoge steen opgezocht waar we even later heerlijk samen een mueslireep hebben opgegeten. Er was, vlak voor de waterval, nog een hele grote andere steen en het leek ons ontzettend gaaf om daar een foto op te maken. Row ging eerst, ik durfde weer eens niet. Maar toen ik zag wat een vette foto’s daarvan terrecht kwamen ben ik er toch ook maar op geklommen (vraag niet hoe…). Ik ben keurig eerst op de grote steen gaan zitten, staan durfde ik al helemaal niet. Uiteindelijk ben ik toch maar gaan staan, en wat een kik geeft dat. De water damp van die waterval tegen je rug aan en ondertussen zo’n prachtig uitzicht omdat je al zo hoog in de berg zit. Het was heel erg mooi.

 

Toen we even later weer op de platte steen zaten, kwamen we de nummertjes twee van de receptie gister ochtend heel toevallig tegen. Ze stapte op onze steen en toen kregen we allemaal door dat we elkaar weer zagen. Een grote glimlach bij ons alle vier, toch wel heel bizar (er waren best veel mensen bij waterval nummer 1) om elkaar dan toch weer tegen te komen. Op de camping waren we elkaar ook al meerdere keren tegengekomen dus dat was echt wel toevallig. ‘’You guys are everywhere!’’ Zei het meisje dan ook. Zij zijn doorgelopen naar de waterval, ze waren eerst boven geweest bij de tweede waterval en daar moesten wij nog heen… Toen Row vroeg of het minder lang of langer was dan het eerste stuk zeiden ze dat het gelijk was. Bij mij sloeg de twijfel toe of we wel moesten gaan naar nummertje twee, maar ik was toch ook wel heel erg nieuwsgierig.. 

 

Zo gezegd zo gedaan. We zijn doorgelopen naar nummer twee, de Nevara Falls! Op deze route lagen veel meer stenen. De eerste route was gewoon een pad wat je kon bewandelen, dit was echt puzzelen waar je je voeten neer moest zetten. Het was wel een ontzettend gave route. Op een gegeven moment loop je zo ontzettend hoog, als je dan om je heen kijkt is alles zo ver weg. De toppen van de bergen komen ineens heel dichtbij hoewel alle (mega hoge bomen, want dat zijn ze hier allemaal) bomen heel ver weg zijn. Toen ik op een gegeven moment ook even stil stond, besefte ik me niet helemaal wat ik zag. Dit soort landschappen droom je alleen maar van, het zijn echt de mooie plaatjes van google en het is dan zo vreemd om daar midden in te staan. Echt ongeloofwaardig. Na een aantal scheldwoorden, nog twee uur lang gezweet, gelach, gebikkel en HEEL VEEL doorzettingsvermogen kwamen we dan eindelijk bij de tweede waterval aan. Het was echt de moeite waard. Deze was nog ongeveer twee keer zo hoog als de eerste en er zat een heel beekje en een soort meertje boven op de berg. Ik had geen idee dat het daar zo mooi was! We hebben even een beetje water over ons gegooid om een beetje af te koelen want het was echt ontzettend heet. Ik ben eindelijk wat bruiner geworden (ik blij!) maar met het lopen was het echt ontzettend warm. Ook wel heel lekker. Ik kreeg echt weer even de gevoelens van het hockeyen van vroeger. Op de snikhete zomerdagen de eindeloze conditie trainingen en trainingsuurtjes. Je hebt echt het gevoel dat je wat gedaan hebt en dat is (achteraf) wel heel erg lekker. We hebben weer een hoop foto’s gemaakt en een steentje voor Reis zijn rugzakje gezocht en hebben nog even goed gekeken naar wat we nou eigenlijk allemaal zagen. Prachtig. Nou, dan ben je op het hoogste puntje, wat tevens je doel is, maar dan ben je er natuurlijk nog niet. Je moet dan nog naar beneden… 

Nou, dat is echt geen pretje :-) .

 

We konden twee routes nemen, de zelfde route als heen maar dan naar beneden. Dit was voor ons eigenlijk geen optie omdat het zo ontzettend steil was geweest, als je daar naar beneden moest leek dat ons echt niks. De andere route was minder steil, meer gelijk dus maar deze duurde wel langer dan route 1. We hebben uiteindelijk toch voor route 2 gekozen. Dit was een goede keuze, het was opnieuw een hele mooie route. Overal weer eekhoorntjes, mooie uitzichten en ga zo maar door. In het begin vielen er langs de bergwand druppels naar beneden, het was gewoon een natuur douche. Opnieuw weer heel mooi. Je loopt dan natuurlijk naar beneden van waar je er daarvoor zo lang over gedaan hebt om naar boven te komen. Toen we een half uurtje hadden gelopen kon je de waterval heel goed zien en dan besef je je eigenlijk dat wij daar heeeeeeeeelemaal bovenin gestaan hebben! Echt heel gaaf. Het laatste stukje was het zwaarst. Je hebt er op dit moment al zoveel uurtjes opzitten, dan verlang je echt enorm naar je eigen plekje 303. Je kunt je dan ook niet voorstellen hoe het voelt als je daar dan eindelijk weer het begin plekje ziet en weet dat je camping daar ongeveer een kwartiertje vandaan lopen is. Dat voelt zo fijn! 

 

Eenmaal aangekomen op plekje 303 hebben we onze tassen neergezet en zijn we meteen gaan zitten. Ik ben languit op de picknicktafel gaan liggen haha. We waren kapot van alles een beetje. Van wat je ziet en van de tocht zelf. We hebben eventjes gekletst, hebben ons daarna gewassen en zijn toen rustigjes aan spaghetti gaan koken, wat erg lekker was! Hierna hebben we alle spulletjes weer opgeruimd voor de beren en toen zijn we naar de lounge gegaan waar Row zonet weer met een heerlijke chocolade vanille milkshake aan kwam lopen, die hebben we wel verdiend. 

Bedankt in ieder geval weer voor het lezen en als jullie nog geen plannen hebben voor aankomende zomer: Sparen, en op naar Yosemite!! ☺ 

 

Liefs, Laura en Rowan.


Dag 6 en 7: I'm not your menu

Lieve Volgers,                                                                                              22 juli '14

 

Gister ochtend zijn wij, na even geskyped en gefacetimed te hebben, doorgereden naar de volgende KOA: West Mariposa. Deze camping ligt 36 mile (ongeveer zo’n 57.6 kilometer) van Yosemite. Een hele leuke camping met de eerste standbeelden (van hout) van beren, dat betekend: zoeken! We hebben ons aangemeld bij de camping en kregen plekje 69. Erg leuk, met een houten rekje eromheen en super veel ruimte. We hebben het tentje opgezet, de hangmat (die ik onder andere van Row voor mijn verjaardag heb gekregen) opgehangen, de stoeltjes neergezet en onze tafel met kookstelletje klaargemaakt voor gebruik. We zijn daarna gaan zitten op de steolen en hebben heerlijk een broodje knakworst gemaakt en opgegeten, dit was 1 van de eerste dingen wat ook echt naar knakworsten smaakte. Erg lekker! Na het broodje zijn we even naar het zwembad geweest en hebben we gezwommen.

 

Het was erg warm dus een afkoeling was wel even lekker. Hierna zijn we weer teruggelopen naar de tent en daarna zijn we even naar de plaatselijke winkel gelopen. Hier heb ik een super leuk boek gekocht waarbij je per dag kunt bijhouden wat je tijdens de roadtrip doet, super leuk. Toen we weer terug waren bij de tent wilde we eventjes een middagdutje doen. We zijn iedere ochtend zo vroeg wakker dat we rond 17:00 vaak een dipje krijgen. Hierna zouden we gaan avond eten alleen we werden pas om 22:00 wakker. We hebben het avond eten overgeslagen, hebben alles (hangmat, stoeltjes etc.) behalve de tent opgeruimd omdat…… 

We vannacht om 04:00 weer naast onze tent stonden! Row had overal op internet gelezen dat het een drama is op een camping in of aan het randje van Yosemite te kunnen verblijven. Mensen schijnen echt al 5 maanden van te voren te reserveren dus alles zit vol. Op een aantal plekken na. Er zijn bij bijna alle campgrounds bij Yosemite bepaalde ‘speciale’ plaatsen. Voor deze plaatsen geldt: who first come, first serve bases. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt! Dus: we moesten een uurtje rijden vanaf onze huidige camping en Row wilde er om 06:00 zijn. Dat was dus een extra vroegertje, om 04:00 hebben we samen de tent afgebouwd en zijn we eigenlijk vrij soepel weggereden. 

Rond 05:35 kwamen we aan op de plaats waar we moesten zijn.

 

Op de heenweg was het donker dus van de route konden we weinig zien, wel was (nu achteraf) te bedenken dat het waarschijnlijk een prachtige route was geweest. We werden constant door auto’s ingehaald en we waren allebei bang dat we waarschijnlijk toch weer te laat waren. Het was best even zoeken, het gebied met al die campgrounds hier is super groot en wij moesten ons melden bij de receptie (die overigens pas om 07:30 open was). Maar we kwamen aan en we waren de eerste! Achter ons reed een auto die precies achter ons stopte. Zij waren dus nummer twee en wij nummer 1. Ondanks dat het vroeg was liepen wij met een grote glimlach naar de receptie om te kijken hoelaat hij open was. Toen we zagen dat dit pas om 07:30 was, hebben we onze camping stoeltjes uit de auto gepakt en zijn we voor de deur van de receptie gaan zitten. Haha, je had ons moeten zien. Het heeft er waarschijnlijk super grappig uitgezien. Het stel wat in de auto achter ons zat volgde ons en ook zij zaten twee minuten later met een stoeeltje naast ons. Het was nog een soort van gezellig ook! We hebben lekker een stokbroodje met nutella opgegeten en langzaam stroomde er meer mensen in de ‘rij’.

 

Toen we ongeveer een kwartiertje zagen liep er uit het niets een ontzettend groot (niet overdreven, echt groot) hert met een super mooi gewij op de parkeerplaats. Het beest kwam echt tot zo’n zes meter van ons vandaan wat er weer voor zorgde dat wij super mooie foto’s konden maken. 5 minuutjes later liepen er 4 herten over de parkeerplaats. De tijd van het wachten werd zo echt beloond en het was heel mooi om ze van zo dichtbij te zien. Echt leuk hoe tam die beesten zijn, nergens bang voor, en zo groot. Ze hebben volgens mij zelf ook geen idee dat ze zo groot zijn.Toen de herten op hun achterpoten gingen staan om blaadjes (1 kreeg het zelfs voor elkaar een appel uit de boom te halen) van de bomen te halen om te eten was het helemaal mooi. We hebben nog een tijdje met de nummers drie gekletst, ook Amerikanen. Ze hadden wat tips over Las Vegas en het was verder een gezellig gesprek. Ze complimenteerde ons dat we goed engels konden voor mensen die uit Nederland komen. Toch leuk om te horen, al zal het vooral voor Row bedoeld zijn haha. 

 

Om 07:30 stipt gingen de luikjes open en kwam er een man uit het houten receptie hokje. Hij legde de procedure uit (ze delen dus echt kaartjes uit met nummers erop, heerlijk dan om nummer 1 te krijgen) en 1 voor 1 mochten we naar binnen. Voor we naar binnen gingen werd het bordje waarop alle vrije plaatsen en bezette plaatsen stonden nog even geupdate. Row was stiekem een klein beetje teleurgesteld omdat alle plaatsen midden in de vallei niet meer vrij waren. Vlak voor we naar binnen gingen werd bij 1 van de 4 campings (die in de vallei liggen dan), omgedraaid dus Row kon zijn geluk niet meer op. Toen we naar binnen liepen en de plattegrond zagen met daarop de vrije plaatsen, bleek dit ook echt te gaan om 1 plekje. En die is nu van ons!! ☺ Verder waren er nog maar 4 andere plaatsen vrij op campings die buiten de vallei lagen. Plekje 303, aan de rivier die door Yosemite loopt op campground North pines! Met een brede glimlach hebben we iedereen die buiten in de rij stond te wachten (inmiddels 10 nummertjes) vriendelijk gedag gezegd en zijn daarna in de auto gestapt en naar de desbetreffende plaats gereden! Helaas (niet heel gek, het was nog geen 08:30) waren de mensen voor ons nog op 303. We zijn even doorgereden naar de Yosemite Store, hebben hier zo’n 20 minuutjes rond gelopen en hebben ons daarna aangemeld bij de camping (die waren pas later open). De mevrouw die hier zat was vrij duidelijk in wat zij zei. Het zinnetje was zo bizar opzich dat we hem daarvoor deels ook hebben gebruikt als de titel: ‘’If you encounter a bear, make shure you make yourself large and look hem in the eye. ‘’I’m not on your menu’’, and shurely don’t run away. Because only food runs away.’’ Ze schijnen hier iedere dag en avond beren te zien. Hoe maf is dat. Al het eten wat in de auto, de tent, de tassen of ook maar ergens anders was, moet in een ijzeren box die via een speciale manier dicht moet, anders kunnen de beren er alsnog bij. Het afval wat we moeten weggooien moet ook in een speciale container met opnieuw een speciaal slot. Echt heel grappig. Daarna weer teruggereden naar 303. Deze stond toen leeg! Vanaf nu is hij voor 5 nachtjes voor ons, heerlijk even niet iedere dag te hoeven inpakken en te kunnen genieten van het prachtige landschap hier. 

 

Toen we de tent gingen opzetten hadden we al snel door dat we naast beren nog andere vriendjes hebben: eekhoorns! We hebben besloten ze allemaal een naam te geven. We hebben: Harrold, Joost, Little Grey, Big Grey, Brownie en Hopper. Little Grey en Big Grey zijn grijze eekhoorns. Super mooi. Harrold en Joost (te herkennen aan een bruine vlek op zijn rug van Joost en een Bruine vlek op het rechter achterpootje van Harrold) komen het meest eventjes buurten. Ze lopen een rondje om ons plekje, kijken of we ergens kruimels hebben en ruimen dit zo nodig prima op. Hopper is heel klein en heel snel maar die durft niet zo dichtbij te komen als Harrold en Joost. Hopper vind het juist prettig om dichtbij de rivier te lopen of te rennen, dit kan hij (of zij wie zal het zeggen) zelfs met een dennenappal in zijn of haar mond! 

 

Toen we heerlijk hadden ontbeten (hotdogs, dezelfde als gister, deze hadden we nog over ☺) zijn we de bergen in gegaan. Een route van 1.5 mile (je moet ergens beginnen) naar Mirror Lake. Onderweg heeft Row een paar keer in zijn handen geklapt, beren schijnen hier niet van te houden en ik vond het wel prettig. Het was een hele mooie route. Tussen mega grote stenen, bomen, en eigenlijk overal had je een mooi uitzicht. Het meer zelf was ook super mooi. Voor een mega grote berg. Als je naar die berg kijkt (we zien hem vanaf onze plek ook), geloof je niet dat het echt is. Toen we vanmiddag bij het meer stonden was alles ook weer zo mooi. Het is hier heerlijk weer dus het zonnetje scheen zo mooi op dat water. Het was echt gaaf. Na de route zijn we weer terug gelopen naar ons plekje. Hier hebben we op onze stoelen (die we zo hebben gezet dat we uit kijken op het riviertje) wat verse kersen gegeten. Harrold kwam ook nog even langs, we hebben een kers naar hem toegegooid. We zaten alle drie heerlijk te smullen. 

 

En nu zitten we hier! In de ‘lounge’ was Yosemite. Echt heel leuk. Het is een soort dorpje met een winkeltje, overal tafels, schommelstoelen en (niet onbelangrijk) WiFi en Elektriciteit. Dit hebben we op de camping namelijk niet. Row kwam net terug met twee heerlijke milkshakes en ik zit nu dus op mijn computertje lekker te typen. 

 

We genieten hier echt. Ik hoop dat het lukt om wat foto’s te uploaden. Gister lukte dit niet. Anders moeten jullie toch echt nog eventjes wachten. Om een kleine indruk te krijgen kan je naar google gaan en intypen: Yosemite USA. Dit zien wij dus, de hele dag en hierna nog 4 dagen. Wat een feest en wat een heerlijk leven. Wij gaan nog even heerlijk genieten van de zon en onze milkshakes. Daarna gaan we terug naar ons plekje waar we denk ik even wat Tortilla chips met dip gaan eten. Vanavond heerlijk wraps met gehakt, avocado, maïs en boontjes. Eindelijk: gezond eten. 

 

Bedankt voor het lezen, en goedemorgen voor degene die dit ‘s ochtends lezen. Voor nu voor jullie: slaap lekker allemaal nog even. ☺ 

 

Veel liefs, 

 

Laura en Rowan. 


Dag 5: San Fransisco en Jarig!

Lieve allemaal :)                                                                                          21 juli '14 

 

Wat heerlijk om als 19 jarige wakker te worden na zo’n mooie dag en heerlijke nacht als gister. Het is hier op dit moment 07:06, we waren om 06:30 al wakker. Row heeft vannacht om 00:00 voor me gezongen en daarna zijn we allebei heerlijk in slaap gevallen! 

Gister zijn we rond 10:30 het hotel in San Fransisco uitgegaan. We hebben uitgechekt en zijn daarna naar onze auto gelopen. Toen we deze in het daglicht zagen besefte we ons dat dit niet echt meer langer kon zo. Het was een rommeltje. Op de parkeerplaats van Holiday Inn hebben we alles eruit gehaald en opnieuw ingericht. Row had een groot krat gekocht, hier hebben we netjes al het eten in opgestapeld. De backpacks hebben we allebei aan 1 kant van het krat neergelegd (die dingen nemen echt mega veel ruimte in beslag), en in de achterbak hebben we alle kampeer spullen kunnen leggen.

 

Na een half uurtje was alles weer netjes en konden we gaan beginnen met rijden. Rond 13:30 kwamen we aan op dan eindelijk de eerste echte KOA! Door heel Amerika bevinden zich op ontzettend veel plekken KOA campings. Dit zijn eigenlijk gewoon normale camping maar dan met een leuke naam. Zoals afgesproken bleef Row in de auto zitten en ging ik de receptie binnen. Om mijn engels wat te verbeteren hebben we afgesproken dat ik vanaf nu alle campings regel, dit is natuurlijk helemaal goed verlopen. Het duurde een tijdje omdat de Amerikaanse mevrouw er achter haar computer door middel van een portofoon achter probeerde te komen of campground 336 al available was. Na 5 minuutjes kreeg ze door dat deze vrij was. We kregen een bandje (ik blij, ben al de hele vakantie aan het zoeken naar armbandjes), en we konden doorrijden! Helemaal achterin de camping stond ons plekje. We keken later op de kaart en we blijken de grootste plek te hebben van alle tent plekjes ☺ Toch leuk! Er staat een picknicktafel en we zitten tussen heel veel bomen in. Erg mooi. Het was op dat moment best wel lekker weer dus we hoefde de tent gelukkig al niet in de regen op te zetten, ook dat is toch best een meevallertje.

 

We zijn begonnen met de tent. Er zat (gelukkig) een gebruiksaanwijzing bij en stap voor stap hebben we alles gevolgd. Op de verpakking stond dat hij binnen 5 minuten stond, wij hebben er iets langer over gedaan maar dat mag voor de eerste keer, toch? Binnen een kwartiertje stond er een prachtige rood met wit en antraciete tent. 3,7x2,1 meter. Toch keurig! Vervolgens hebben we ons tweepersoons (heerlijk dikke) luchtbed erin gelegd en het (uiteraard automatische) pompje erop aangesloten. Hier kwam het eerste probleempje van het kamperen: het pompje deed het niet. Wij het pompje er weer af gehaald en ik het klepje er weer af gehaald. Wat bleek: lieve Row had de batterijen er verkeerd in gedaan, dus die waren allemaal gloeiend heet haha. We hebben 1 voor 1 de batterijen goed gedaan en het pompje opnieuw aangesloten, toen werkte hij perfect! (Wij blij!) Toen alles goed en wel stond zijn we gaan koken ☺. 

 

Na een heerlijk gebakken eitje van Row zijn we weer een stukje terug gereden naar San Fransisco. Dit was zo’n anderhalf uur rijden. Allereerst zijn we naar de Golden Gate Bridge geweest. Om hier te komen moesten we eerst door een super mooi landschap. Het was echt een hele mooie route. We hebben weer een muziekje opgehad en we reden door een bergachtig landschap met weer het woestijnachtige kleurtje. Er waren ontzettend veel rode windmolens, dit gaf een heel gaaf effect. De Golden Gate leek van veraf erg tegen te vallen maar toen we dichterbij kwamen was het toch wel even een kippenvel momentje. Voor je de brug over moest, kon je naar rechts een zijstraatje in, je kwam hier bij Golden Gate Overlook, een plek waar je de brug echt heel mooi kon zien. We hebben hier veel foto’s gemaakt, ook weer met het statief, heeft mooie foto’s opgeleverd. Hierna zijn we doorgereden naar de westkust van San Fransisco. Ook dit was heel erg indrukwekkend. Het zonnetje stond een beetje laag en overal waar je reed zag je stranden, bomen, zee en op sommige plekken stonden er huisjes. Langs deze kust hebben ze verschillende plaatsen gemaakt waar je stil kunt staan met de auto, gewoon om even te kijken naar alles wat je ziet. We hebben Baker beach, Pacific Overlook en nog meer stranden gezien. Ook hier hebben we foto’s gemaakt, deze zijn mooi maar niet zo mooi als hoe het er in het echt uit zag. 

 

Na de west kust zijn we via het noorden naar het oosten gereden. Op naar pier 39! We hebben de auto geparkeerd in een parkeerplaats (kost hier zo’n 2 dollar per kwartier, dit was 1 van de goedkoopste), en zijn daarna door de stad gaan lopen, wat een sfeertje was daar! Erg veel mensen, maar weer zo anders als in New York. Echt een vakantie sfeertje, overal kraampjes, winkeltjes met shirtjes (ik weer een I <3 SF shirt gekocht, leuk om te sparen!), restaurantjes en pieren. De pieren liggen 1 voor 1 naast elkaar, sommige met grote stukken er tussen, andere met kleinere stukken. De bekendste pier van San Fransisco is pier 39. Hier liggen bijna iedere dag allemaal zeehonden! In de maanden vanaf mei tot precies 20 juli zijn er weinig zeehonden omdat ze op dat moment aan het paren zijn. Dit wisten we alleen niet van te voren. We hebben best wel lang naar deze pier moeten lopen en zagen maar geen zeehond. We vroegen ons allebei al af waarom het zo bekend was, er was geen zeehond te zien! Toen we bij de pier aankwamen, deze ligt in een haven, zagen we allemaal mensen links de haven in kijken. We dachten dat deze mensen niet zomaar ergens naar aan het kijken waren, maar wij konden opnieuw niks zien. We zijn de pier opgelopen en daar waren ze: de zeehonden! Erg grappig. Er liggen in de haven allemaal een soort van vlotten waar die beesten gewoon op aan het liggen zijn, echt een heel grappig beeld. Er waren er weinig, tenminste, voor begrippen waren er weinig, wij vonden ze erg leuk. 

 

Na de zeehondjes zijn we doorgelopen de pier op, hier kon je naar rechts en daar had je allemaal restaurantjes en winkels. We hadden van te voren besloten om hier lekker iets te gaan eten omdat het (vandaag, toen morgen), mijn verjaardag zou zijn. Uiteindelijk besloten we bij pier 39 bovenaan te gaan eten. Het zag er super gezellig uit en we hadden een plekje aan het raam. Maar toen kwam het eten. We hadden allebei een voorgerechtJE, zeg maar gerust voorgerecht. Row had inktvisringen (met frietjes en een klein glas cola, zo’n 1 liter), ik had een torentje met avocado, mango en garnaaltjes. Dit was echt heel erg lekker. Toen we klaar waren met het voorgerecht (we zaten al aardig vol), stond binnen 2 minuten ons hoofdgerecht op tafel. Row groene asperges met zalm en aardappels, ik (frietjes) met wat ik dacht dat het was allemaal verschillende vis. Pap, ik dacht dat dit zo’n plateau was. Maar nee, al mijn visjes, garnaaltjes noem maar op waren in de frituurpan gegooid. WAAROM!? ZO zonde van die heerlijke vis. Daaronder weer de frietjes, het smaakte niet lekker laat ik het daarop houden. Row had een hapje van zijn groene asperge genomen en wilde mij daarna laten proeven. Hij gaf hem aan mij, maar toen viel hij op de grond, helaas. Ik kreeg van een nieuwe asperge een hapje. Nou, ik denk dat iedereen wel weet hoe asperges moeten smaken, dit smaakte nergens naar. Row en ik keken elkaar aan en schoten in de lach. Alles, werkelijk alles hier smaakt gewoon net niet. We hadden in de middag bij het eitje noodles op, dit was het net niet en dat is eigenlijk met alles. We lagen nogal dubbel en de mensen in het restaurant begrepen niet helemaal waarom volgens mij. Ik had een glas water, deze werd een keer bijgevuld door zo’n mannetje met een kan water. Dit was opzich wel lekker alleen stond er nog een vol glas naast Row.

 

Toen we (bijna twee volle borden, niks voor mij…..), klaar waren met eten werd het eten opgehaald. Het meisje vroeg heel lief of we nog iets wilde eten waardoor Row en ik eigenlijk weer in de lach schoten. Toen het meisje weg liep kwam het mannetje met de kan water opnieuw naar ons toe maar dit keer met de vraag of hij Row zijn glas met cola moest bijschenken. Row moest lachen (had met moeite dat mega grote glas op kunnen krijgen) en bedankte de man vriendelijk. Op de bon stond dat het gebruikelijk was om 15% fooi te geven, aangezien we al geld genoeg hadden verspeeld hebben we betaald zonder fooi en zijn we daarna maar snel weggelopen ☺. Buiten zijn we nog even naar een speciaal I <3 SF winkeltje geweest. Hier heb ik dus dat shirtje gekocht en een ander leuk shirt. Ik had gelukkig al niet genoeg bij me haha. Vervolgens zijn we teruggereden naar huis. Alles was verlicht met allemaal kleine lampjes. Hier kwamen bij mij even de eerste tranen. Ik was op dat moment een half uur geleden in Nederland officieel negentien geworden en we hebben gister gewoon echt zulke mooie dingen gezien.

 

De weg terug door zo’n sterrenhemel van lichtjes was gewoon heel erg mooi. 

En nu zit ik inmiddels in de tent! Op mijn verjaardag, in Amerika samen met Row. Ik heb net mijn twee verjaardags kaarten van Row en van opa en oma open gemaakt! Dank jullie wel! Opa en oma hebben zoals iedere verjaardag voor me gezongen aan de telefoon en over een half uurtje gaan pappa, mamma, Sophie en ik even bellen. Wij gaan zo (09:30 ongeveer), doorrijden naar Yosemite. Ik heb er heeeeeeel erg veel zin in, het schijnt daar ook weer heel erg mooi te zijn.. 

 

Bedankt weer voor het lezen en heel erg tot snel. 

 

Liefs van ons.


Dag 4: Beetje jammer...

Lieve lezers!                                                                                                20 juli '14

 

Gister de eerste tegenslag gehad. Vanuit ons hotel in Ventura zijn we 6 uur gaan rijden naar de eerste camping! Na 10 minuutjes rijden zijn we gestopt bij de Walmart. In eerste instantie leek de grootte van deze winkel mee te vallen, tot je echt naar binnen loopt. Ze hebben er echt alles, behalve groente en fruit.. 1000 soorten mascara rollers, nagellak, soorten chips, dipjes, noem maar op. Na een uurtje te hebben gewinkeld waren we aardig wat dollars lichter, en een hoop spullen rijker. Allebei een slaap zak, Row een dunne, ik uiteraard de dikste die er was :). Een tent, een gasstelletje met twee pitjes, twee pannen, borden, bestek, bekers, een tafel, twee campingstoelen, een koelbox en een TomTom! En uiteraard (veel te veel) eten :) we waren er helemaal klaar voor en het lange rijden kon beginnen. 

 

Het eerste stukje was langs de kust, heel mooi. Muziekje aan, Row aan het rijden, ik door de ramen kijken of ik al walvissen zag. Er zaten hele mooie stukken bij, als je links keek was het een soort woestijn achtige kleur, keek je dan rechts uit de auto was het heel groen, echt wel bijzonder om te zien :). Daarna stuurde onze TomTom Lori (de naam van de stem en tevens 1 van mijn bijnamen), ons meer binnendoor, hier kwamen we pas laat achter. Een dood stuk volgde, dit werd even doorbroken door een auto waar we langsreden die helemaal in vlammen op ging (sensatie! Hou ik van :)), maar verder was het erg saai en duurde het erg lang. Na een uur of 2.5 begon het landschap te veranderen. Prachtige bomen, mega hoog en we reden alleen maar door bossen, bergen, groen, echt heel mooi. De eerste bordjes langs de weg dat je moest oppassen voor beren en herten waren te zien (ik weer zoeken natuurlijk), en de tijd ging weer wat sneller. 19:15 waren we eindelijk op de plaats waar we moesten zijn: Redwoods. Dit is een park met hele dikke bomen en in dit park lagen allemaal campings, super leuk. Alleen: alles was vol. We reden er langs en overal stonden mensen met tentjes en een kampvuur maar er was geen plek meer. Van de receptioniste van het houten kantoortje van alle campgrounds kregen we een blaadje met daarop eventuele andere campings en zijn we verder gaan rijden. Het werd inmiddels al een beetje donker en neem van mij aan: het is erg eng om in zo'n omgeving te rijden met heel veel haarspeld bochten waarbij je als je naast je kijkt erg veel meters naar beneden kijkt, en dat in het donker. Iedere volgende camping die we zagen zijn we opgereden, twee daarvan leken wel spook campings, niemand te zien overal lege, oude auto's en nul leven. We zijn hier dan ook weer heel snel omgekeerd :) 

 

Na twee uur zoeken bleek onze lieve Lori ons een rondje te hebben laten gereden en kwamen we uit waar we twee uur eerder waren weggegaan. Row heeft geprobeerd zielig te doen bij de receptioniste maar helaas, het hielp niks en er was echt geen plek. Het was inmiddels 21:30 en daar stonden we dan: met een auto vol nieuwe camping spullen, twee rammelende maagjes, en geen slaap plek. Al snel besloten we dat het niet anders was en dat we moesten gaan rijden: dan maar naar San Fransisco. Daar leek het ons dat ze in ieder geval een slaap plek hadden. Vanaf Redwoods was het anderhalf uur rijden, we waren nog geen 10 minuten onderweg toen zagen we het eerste hertje! Dit was een kleine beloning voor de toch wel vervelende domper. Vol bewondering hebben we gekeken, auto stond even stil (niemand meer die daar in het donker rijdt natuurlijk), en toen reden we weer door. Totaal hebben we uiteindelijk 7 herten gezien. Waarvan 1 keer 2 grote met een baby hertje, dat was echt heel lief. 

 

Toen we na een half uur op de grote weg waren, werden mijn ogen zo zwaar. Ik vond het heel zielig voor Row, hij maar rijden. Ik heb geprobeerd m'n ogen open te houden maar ben uiteindelijk toch in slaap gevallen. Een half uur later werd ik wakker. Row zat met kleine oogjes achter het stuur op de automatische piloot, echt knap. Ik besloot op Lori te kijken naar hotels of motels in de buurt, Lori gaf niks aan. Nou, toen waren we niet erg blij :). We reden en ineens zag ik een bordje met de tekening van een hotel erop. De eerst volgende afslag! Row sloeg gelijk af en toen reden we er tegenaan: Holiday Inn. We waren ontzettend blij (inmiddels bijna 23:00). Row heeft de auto voor de deur stil gezet en is naar binnen gelopen. Ik bleef in de auto op alle (nieuwe) spullen passen. Met een grote glimlach kwam hij terug, voor 130 dollar hadden ze een kamer. We hoefde er geen seconde over na te denken dus we hebben de kamer gekozen. Auto geparkeerd, met de backpacks en daypacks naar binnen gelopen en we hadden een prachtige kamer. Officieel voor gehandicapten (ik met mijn gipsen arm voelde me erg thuis), dus een mega grote badkamer ook. We waren erg blij en zijn na 5 minuten op bed gaan liggen. We waren echt moe. 

 

En nu is het alweer 20 juli (morgen jarig!! :)) 09:17 's ochtends (18:17 bij jullie). We zijn heerlijk wakker geworden om 07:30 (voor ons een record), en zijn meteen gaan zoeken naar campings waar we zojuist de eerste van hebben gereserveerd voor vannacht! We hebben echt pech gehad dat het weekend was maar dit gebeurd ons hopelijk niet nog een keer. Ik heb nog even geskyped en geappt met het thuisfront, altijd fijn om even vertrouwde stemmen te horen (en te zien). 

We gaan ons zo lekker opfrissen en dan San Fransisco eens even bezoeken! Voordeel is nu wel dat we ver voorlopen op het reis schema en dat we nu dus heerlijk rustig aan kunnen gaan doen en vanavond dan EINDELIJK voor ons tentje zitten. Ik kan niet wachten. 

 

Ik hoop weer tot gauw maar dat komt vast wel goed! :)! 

 

Liefs Laura en Rowan


Dag 3: Start of the roadtrip

Lieve allemaal,                                                                                             19 juli '14

 

Daar zijn we weer! Allereerst: super leuk om al jullie reacties te lezen! Echt heel leuk, bedankt :-). Gister en vandaag hebben we goede WiFi omdat we in hotels zitten, we weten niet hoe dat vanaf morgen zal zijn maar we zullen uiteraard proberen om alles bij te houden :-) 

 

Dit berichtje stuur ik vanuit Ventura. Een plaatsje vlakbij LA. We werden vanmorgen vroeg wakker (06:30), je kunt merken dat je lijf nog erg in de war is van de tijdverschillen, we waren gelukkig wel uitgerust. We hebben rustig aan gedaan en zijn New York niet meer in geweest, we zouden namelijk om 10:30 naar het vliegveld gaan. Na een ontbijtje met de TV aan waarop het veel te zien was van het verschrikkelijke nieuws: ''shot down Malaysia'', hebben we onze backpacks weer ingepakt en uiteindelijk zijn we om 10:30 met de Airtrain naar JFK Airport gegaan. Eigenlijk verliep alles hier heel erg soepel. De douane was opnieuw erg vriendelijk en als je gewoon deed wat ze zeiden ging het prima. Na de douane hebben we nog even wat te eten gehaald, ik een kippensoep (de hamburgers, frietjes, hotdogs, etc etc etc begin ik al een klein beetje zat te worden), Row een panini. Deze hebben we bij de gate opgegeten tot het vliegtuig open ging. Alles verliep soepel en we hebben heel kort hoeven wachten, altijd fijn. In de 'slurf' naar het vliegtuig werden we aangesproken door twee oudere Amerikaanse dames, ze vroegen zich af welke maat mijn I <3 NY shirt was, haar kleindochter had namelijk mijn postuur en de mevrouw had het shirt voor haar kleindochter gekocht, ze vond hem erg leuk :-). In het vliegtuig was het heerlijk donker, alle raampjes zaten dicht, deze gingen bij het opstijgen even open maar daarna deden de meeste mensen hem weer dicht. Ik zat bij het raampje dus ik kon alles goed zien, Row zat naast me en naast ons zat een Amerikaanse dame die vanaf het begin van de 6 uur durende vliegreis al met ons begon te kletsen, erg gezellig. Sommige mensen zijn echt oprecht geïnteresseerd in je en wat je komt doen. De meeste Amerikanen waar we mee gepraat hebben reageren ook echt super enthousiast op onze plannen. ''Oh really?! That's so amazing!'' Grappig toch :-) Toen we opstegen hadden we al vrij snel door dat het vliegtuig waarin we zaten erg luxe was. Het schermpje voor ons was voorzien van super veel films, spelletjes, TV programma's en ga zo maar door. De reis ging daardoor ook erg snel! Wat ook heel bijzonder was, was dat er WiFi in het vliegtuig was! Ik had dit dus echt nog nooit meegemaakt dus ik was hier nogal van onder de indruk :-) Row vond alles wel relaxt en heeft een 3 uur durende film gekeken. Heerlijk rustig :-) 

 

De landing verliep ook helemaal prima. Rustig en geen problemen. Opnieuw binnen 10 minuten allebei de backpacks en we konden zo doorlopen naar de bus van Hertz die mensen van het vliegveld naar de verhuur plaats bracht. Eenmaal daar aangekomen duurde het best wel lang. Er waren heel veel Nederlanders en terwijl Row in de rij stond om alles te regelen hoorde ik het ene verhaal naar het andere verhaal. ''Ja, wij staan hier al vijf uur.'' ''Onze auto hadden ze niet, en ze kunnen ook niks anders regelen.'' Ga zo maar door. Even later kreeg ik door dat het een gezin was met 5 mensen en een gezin met 7 mensen, dit is gelukkig toch iets anders dan met zijn tweetjes, wij hadden dan ook opnieuw geen problemen en na een uurtje konden we heerlijk wegrijden met onze leuke Yari, een Toyota Yaris in het lichtblauw. Leuk bakkie en hij zit heerlijk. En toen zaten we ineens op de weg! De radio stond heerlijk aan, de raampjes waren open en dan rij je ineens op de weg waar je al maanden over droomt. Lange wegen, palmbomen naast de weg, heel veel auto's en een super mooi landschap met bijna overal bergen. We hadden allebei onze zonnebril op en toen het nummer 'When I met you in the summer' door de boxen speelde, keken we elkaar wel even aan met een grote glimlach van oor tot oor: WE ZIJN ER! 

 

Twee uurtjes later kwamen we (na een stop bij voor de verandering de Mac, er is serieus niks anders te vinden), aan bij dit mooie hotel. Four points by Sheraton. Het ligt in de natuur bij een haventje met heeeeeeeel veel palmbomen! Het zonnetje stond laag en we vonden het allebei niet erg om de auto hier te moeten parkeren en met al onze spulletjes naar de hotel kamer te lopen. We hebben dan ook ingecheckt, onze spullen neergezet en zijn meteen weer door naar buiten gelopen om nog eventjes uit te waaien. En nu zijn we weer terug. Het is hier 20:48, dat is om 05:50 bij jullie. 9 uur tijd verschil. Poeh. :-) 

Vanaf morgen gaan we op campings slapen. We gaan morgen alle spullen kopen met wat betreft de tent, slaapzakken en alles daaromheen. We weten nog niet wanneer we WiFi hebben maar maak je geen zorgen: wij hebben het hier prima :-) 

Hopelijk weer tot snel en bedankt voor het lezen :-) 

 

Liefs Laura en Rowan.


Dag 2: New York

Lieve allemaal,                                                                                             19 juli '14

 

Dat was het dan, een dag naar het mooie New York! Wat een stad zeg.. Het is hier nu 20:50 en we zijn helemaal voldaan en vol van alles wat we hebben gezien (en gegeten) terug in het hotel (die overigens heerlijk was schoongemaakt :-) ) 

 

We begonnen de dag vandaag met een ontbijt. We waren nog een beetje in de war met de tijd waardoor we al om 06:15 uur wakker waren. Rond 07:30 zijn we gaan ontbijten. Het ontbijt was prima: eitje, wafels (wat je zelf kon maken, erg lekker en leuk), donuts (er ligt er nog eentje in de koelkast op de kamer, jippie!), koffie, bagels, en nog wat dingentjes. Toen we genoeg hadden gegeten ging het beginnen! De stad in! 

 

Onderweg naar het hotel begon het al met een raar ding. Er hing namelijk een vogelkooi aan een stoplicht met een vogeltje erin. Ik heb het nog nooit in Nederland gezien dus ik moest er wel om lachen! Bij het hotel hadden we een routekaart gekregen waar de metro verbindingen opstonden. Dit is altijd weer even wennen maar je hebt vrij snel door hoe het werkt. Ons eerste doel was Central Park vinden. Dit duurde best wel lang omdat we allebei onze ogen uitkeken naar de hoogte van al die hoge gebouwen, het is eigenlijk niet te beschrijven maar het is zo vreemd en zó hoog! Overal waar je kijkt zie je hoge gebouwen en ook overal waar je kijkt zie je ontzettend veel mensen. Al vrij snel hadden we door dat er hier in plaats van een rood en een groen stoplicht zoals in Nederland, een rood en een wit stoplicht is. Bij wit mag je dus lopen, alle Amerikanen weten uiteraard wanneer welk stoplicht op wit gaat en lopen daardoor vaak door rood, wij hebben uiteraard keurig gewacht tot het lampje wit werd. Mocht het lampje ineens naar rood gaan, geen zorgen: het stoplicht telt tot 20 seconden terug dus je hebt nog alle tijd om te lopen! In het begin viel de drukte nog mee. Als je er een tijdje inloopt, begin je er wel en beetje gek van te worden. De auto's toeteren bij alles wat ze zien, doen of willen doen, auto's staan midden op een kruispunt stil, overal waar je kijkt zie je gemiddeld minimaal 4 taxi's, het is echt ongelooflijk. Limousines zie je ook vrij veel rijden, in Nederland is dit bijzonder. Zie je geen limousine, geen probleem, de 'gewone' auto's zijn ook al mega.. 

 

Eenmaal aangekomen in Central Park nam de rust weer toe. Heel mooi dat je midden in zo'n drukke stad toch de rust kunt vinden en totaal niet meer doorhebt wat er om je heen gebeurd. Er was een Central Park Zoo, waar je in kon met tickets, wij zijn er omheen gelopen en hebben toch nog wat zeehonden kunnen zien springen! Wat altijd zo leuk is aan zo'n park is dat er van alles rondloopt. Er huppelt een eekhoorntje, er zijn mensen aan het sporten, er zijn mensen die doen aan yoga, er is een meneer die met een pop met touwtjes verhalen verteld aan kleine kinderen, er staan heel veel kraampjes waar je van alles kunt kopen, er zijn mensen die aan het studeren of aan het lezen, er zijn touristen net als wij die met een kaart proberen de route een beetje te volgen en we hebben zo'n 20, 30, 40 hotdog kraampjes gezien. Toen we bij water kwamen hebben we de eerste foto's gemaakt. Het was heerlijk weer, het zonnetje scheen en het was rustig dus het statief van de Nikon konden we even goed testen :-) 

 

Toen we Central Parc wel een beetje hadden gezien en we trek begonnen te krijgen, zijn we weer terug gegaan naar de stad. Ondertussen hebben we een hotdog gegeten en toen we Central Parc bijna uitwaren hebben we ons nog even verbaasd om het feit dat er in het park een kermis te vinden was, alles lijkt heel gewoon. We hebben geluncht bij de Mac, niet heel onvoorspelbaar denk ik :-) Wel leuk is dat ze allemaal andere burgers hebben dan in Nederland, dit zorgde toch weer voor een beetje variatie. De cola die we kregen was volgens mij wel 5 liter, nee dat is overdreven maar hij was wel heel groot! In de Mac heb ik nog even kunnen skypen met mamma en Sophie, en de man en vrouw uit Texas die naast ons zaten, konden meegenieten van het gesprek en hadden volgens mij nog nooit zoiets gezien, het was erg grappig! Na de lunch zijn we doorgelopen naar waar ik graag naartoe wilde: de Nutella bar! De eerste, echte Nutella bar en ik heb mijn ogen uitgekeken. Heerlijk! Het rook naar chocola, en overal waar je keek waren kleine, middel grote of mega grote potten met Nutella. Het is dat we morgen door moeten vliegen en ik het niet zou redden met het aantal kilo voor de bagage anders had ik een pot meegenomen :-) 

 

Na de Nutella bar heb ik een shirt gekocht, heerlijk tourist achtig met i love NY erop! Hierna konden we door naar het volgende: het Vrijheidsbeeld, The Statue of Liberty! Prachtig. Echt heel mooi. Het was een beetje bewolkt maar verder was het echt mooi. Van een aantal mensen hadden we de tip gekregen dat we de Ferry moesten nemen naar Staten Island. De veerboot zou dichtbij het Vrijheidsbeeld komen zodat we mooie foto's konden maken! En we zijn blij met het resultaat :-)! De Ferry was wel even lekker, de wind door je haren en even geen toeterende auto's en drukke mensen overal. Aangekomen op Staten Island zijn we van de Ferry afgegaan om het eiland te bekijken. Op het eiland zelf was niet erg veel, het is echt een wooneiland maar er heerst wel veel meer rust dan in de drukke straten aan de overkant. Wat wel erg leuk was, was dat je een super mooie skyline hebt van New York. Dit zorgde ook weer voor heel wat mooie foto's :-). Hier hebben we dan ook de eerste foto met Reis gemaakt, onze reisbeer. We hebben nog een rondje om het eiland gelopen en kwamen zo bij een honkbal stadion waar er werd getraind, was wel leuk om even te zien! Hierna zijn we met de Ferry weer terug gegaan en raakte we aan de praat met een Amerikaanse mevrouw, dit was een leuk gesprek en ze was erg geïnteresseerd in wat we allemaal gingen doen, aan haar reactie af te leiden gaan we nog heel veel mooie dingen zien deze zomer! 

 

Het volgende waar we naartoe gingen was de memorial van 9/11. De mevrouw van de Ferry zei dat we er lopend naartoe konden, dit was prima te doen en niet heel lastig want het nieuwe World Trade Center is huge!! Toen we bij het memorial aankwamen werden we wel even stil. Sinds een aantal maanden is de beveiliging 'weg' bij het memorial. Dit betekend in dit geval dat je geen tassen controle en alles meer moet doen om er in te mogen, het is gewoon een vrij gebied. Wel valt op dat er ontzettend veel politie en security loopt en eerlijk gezegd vind ik dat niet zo gek.. Het is ontzettend mooi gemaakt. Het memorial bestaat uit een vierkant met op de buitenkant de namen van de personen die zijn omgekomen. Iedereen heeft zijn eigen waterstraal en dit loopt als een soort waterval het vierkant in het midden van het grote vierkant in. Het is echt heel erg mooi en indrukwekkend. Als je een stukje doorloopt na het eerste memorial (de plek waar 1 van de gebouwen heeft gestaan), zie je de plek van het tweede gebouw. Ook hier weer hetzelfde als bij de eerste. Bij sommige namen lag een witte roos, dit zijn de namen van de personen die op deze dag jarig zouden zijn geweest. Om de gebouwen heen zit er een soort van parkje waar een heel relaxt sfeertje hangt. Het is heel gek als je bedenkt wat er daar is gebeurd en wat een paniek al die mensen wel niet gehad moeten hebben. Bij ieder vliegtuig wat er ook boven die plek vliegt kijk je toch even omhoog, wij als Nederlanders hebben dat al.. Laat staan hoe dat voor hun moet zijn. We hebben hier ongeveer een uurtje rondgelopen en hebben daarna in de buurt eten gehaald. Row twee stukken pizza (ze waren zo groot dat hij daarna ook echt vol zat), en ik een pasta met olie en knoflook, erg lekker. We hebben dit meegenomen, zijn weer terug gelopen naar het memorial, en hebben dit heerlijk saampjes in het zonnetje opgegeten, heerlijk. 

 

En nu zijn we weer terug in het hotel! Morgen vliegen we door naar LA waar er als het goed is een auto klaar staat, ik ben hier heel blij mee want ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat we komende zes weken met de metro zouden moeten. Het was echt een hele mooie dag vandaag en we zijn ontzettend blij dat we deze bijzondere, mooie stad hebben kunnen zien! 

Hopelijk tot snel en veel liefs.


Dag 1: Welcome to the United States of America!

Lieve allemaal,                                                                                             16 juli '14

 

Veilig en wel zit ik heerlijk in bed in het hotel in New York! Kan nog niet helemaal geloven dat we er echt zijn! 

 

Ik was ontzettend zenuwachtig, toch heel erg benieuwd naar de komende zes weken! Het afscheid nemen op Schiphol was minder leuk. Pappa, mamma, Sophie, Yvonne en Ton hebben ons uitgezwaaid tot we helemaal uit beeld waren. Aangezien mijn rechter arm in het gips zit (heel handig), duurde het bij de douane best wel lang, ze moesten met een heel apparaat over het gips heen maar uiteindelijk was alles gelukkig goed en konden we doorlopen, door naar de Starbucks (je moet toch Amerikaans beginnen!) We zijn vervolgens bij Gate 9 gaan zitten waar het vliegtuig al klaar stond. Rond 13:50 zijn we het vliegtuig ingegaan en was de Nederlandse bodem dan echt officieel onder onze voeten vandaan. Eenmaal aangekomen in IJsland ging het vrij soepel. We moesten het vliegtuig uit, kwamen er later achter dat we toch in hetzelfde vliegtuig op dezelfde stoelen doorvlogen, maar het was lekker om de benen even te kunnen strekken. Op het vliegveld hebben we, in de Amerikaanse sfeer, heerlijk een hamburger gegeten en wat frietjes, klaar voor de vlucht naar het echte New York. 

 

De vlucht naar New York verliep ook prima, op de baby's na die je altijd in een vliegtuig hebt zitten, was het echt een goede vlucht. Het duurt alleen ontzettend lang voor je gevoel omdat je terug in de tijd gaat. We waren erg blij toen we geland waren. Op het vliegveld duurde het een tijdje maar ik vond het nog meevallen. Van te voren hoor je van veel mensen dat de douane erg streng is, dit zijn ze ook, maar wij hadden echt een lieve man. Hij maakte wat grapjes, vroeg wat ik met mijn arm gedaan had en hij vroeg aan mij of Row het land in mocht, uiteraard zei ik ja :-). Ook dit viel dus reuze mee. Toen we mochten doorlopen naar de bagage banden hadden we mazzel want ook onze backpack hadden we allebei binnen twee minuten! Via bordjes werd duidelijk aangegeven welke route we moesten volgen voor de 'Air Train'. Prima geregeld ook weer en binnen een kwartiertje stonden we op het desbetreffende station en hoefde we nog maar vijf minuutjes te lopen naar het hotel waar we nu heeeeeerlijk binnen zijn!

 

Inmiddels is het hier 21:50, in Nederland daarentegen alweer 03:50. We zijn dus al aardig wat uurtjes op en gaan nu maar lekker slapen. Morgen de stad in en de eerste echte indrukken op doen van dat Amerikaanse leventje hier. Al vielen de zwembaden vanuit het vliegtuig en de iets te grote mevrouw op het station toch wel heel erg op... 

 

Veel liefs en tot snel!